bölümünü sevmeyen öğrenci  

yazılım bölümünde okuyan kızların %98 i.

"abi üniversiteye kapağı bir atayım da gerisi mühim değil" mantığıyla hareket eden öğrencilerin, üniversiteye girdikten sonraki durumlarıdır. kimisi yarıda bırakır, kimisi kasar, zorlar bitirir bölümünü. hayatı boyunca sevmeyeceği mesleğine adım atar.

cesaretliyse, idealistse ve 1 ya da 2. sınıftayken bunu idrak edebilmişse okulu bırakıp tekrar sınava girmeyi göze alır.
geç farkına varanlardan ise, geçebilecek kadar notlarla mezun olarak hedefi olan kağıt parçasına* ulaşır. bunun sonrasında ilk önce belki iş hayatı farklıdır diye düşünüp kendi alanında çalışmayı dener. çok az bir kısmın fikri değişse de, büyük bir çoğunluk hala sevmemeye devam eder. bunlar da kendi aralarında kaderine boyun eğenler ve mutsuz olduğum bir işte çalışamam diyip başka bir alanda denemelerine devam edenler olarak ikiye ayrılır.

4 senelik okulu 7inci senede hala bitirmeye çalışan öğrencidir. potansiyel canlı bombadır.

bir türlü tatmin olmayan hep daha fazlasını isteyen insanların üniversite yıllarındaki halidir. bu öğrenci aynı zamanda üniversitesini, kampüsünü, fakülte binasını, akademik kadroyu, yemekleri, diğer öğrencileri vs. de sevmez. zaten aynı kişi çocukken kendisine alınan oyuncakları, sonrasında gittiği bilumum okulları, ailesinin ona sunduğu olanakları, tatillerde kendisine sunulan programları da sevmemiştir.
ileriki yıllarda bu sevmediği bölümden mezun olup girdiği işini de sevmeyecektir, çok aşık olup tümüyle kendi isteğiyle beraber olduğu halde müstakbel eşini ve hatta evlendiği halde eşini de.
madem memnun değilsin değiştirsene bölümünü zararın neresinden dönsen kardır uyarılarına bin çeşit bahane sunar bu tipler, çünkü aslında onun için olabileceklerin en iyisi budur ve sırça köşkte oturtsanız yine şikayet edecektir muhtemelen.
aslında bu insanlardansa onları böylesine doyumsuz memnuniyetsiz hale getiren ebeveyinlerini ya da dünya düzenini sorgulamak gerekir (ama başlığın çok dışına çıktığımdan ispik yerim de bunca yazdıklarım heba olur diye tırsıyorum)


(bkz: olaylara farklı bir açıdan yaklaşmak)
(bkz: hatayı kendinde aramak)
(bkz: iğneyi kendisine çuvaldızı başkasına batırmak)

(bkz: öss)

sistem gereği az çok karşılaştığımız öğrenci tipidir.lisede tercih yaparken sürekli git-gel yaşayan sahsın en çok istediği meslek bazen 5 yıl sonra en çok istediği meslek olmayabiliyor.zaten mezun olanların ya da çalışanların azımsanmayacak bir bölümü de mesleğinin, eğitim aldığı bölümün dışında bir sektörde ya da birimde çalışıyor.

mesleğini sevmeyerek sadece para kazanma amaçlı yapanların sayısı da az değil. hatta üniversitede yıllarını harcadıktan sonra tekrar sınava girenler bile var...sistemin nasıl düzeltilmesi hususuna girersem çıkamam ama özellikle genç nüfusumuzun fazlalığını dikkate alırsak artık iyi bir sistemin getirilmesi şarttır.

bölüme geçtiğimde muhtemelen alacağım sıfat..

şuursuz ve bilinçsiz öğrencidir. aklı selim insanın hedefleri vardır, bir amacı vardır, ona yönelik yaşar, çalışır. bilinçli adam, hedeflerini koyan adamdır, ilerde sahip olmak istediği mesleği önceden belirleyen, bunun için elinden gayreti gösteren adamdır. üniversiteye kapağı atmak mantığındaysan arkadaş hiç yazma o bölümü, hiç olmazsa o bölümü isteyen adamların önünü kapama!

"daha çok gençken
hiç gün görmeden
tattım ölümü
s.ktin ömrümü
.mına kodumun bölümü"

bestesini armağan ettiğim öğrenci..

üniversite 4. sınıfa gelmiş, üniversiteden, okuduğu okuldan alınabiliecek bütün disiplini barındıran, ögretim görevlileri, asistanlar felan tanıdıkça aslında arka planda olup görünmeyenleri algıladıkça gelen tiksinti, sordu sorduğunda cevap vermeyen, veremeyen, derse hazırlanmadan gelen hocalar gibi maazeretler az görülen ama ciddi problemlere yol açabilecek, bölümü sevmeyen öğrencilerin bahaneleridir.

türk dili ve edebiyatında okuyordur muhtemelen bu öğrenci. kendini camdan atası, "hay başınıza divan edebiyatı kadar taş düşsün" diye isyan edesi geliyordur.

bir çoğu düşük notlarının sebebini bi türlü sevemedikleri bölüme bağlayan öğrencilerdir.halbuki oturup çalışsalar gayet de güzel notlar alabilirler ama onların bahanesi hazırdır zaten: abi sevdiğim bi bölüm olsa çatır çatır yapcam ama içimden gelmiyo napayım...
bu tip öğrencilerin sevdikleri bölümde okusalar alcakları notlar (tarafımdan) sürekli merak edilir durur...

ahh ahh! güzel türkiyem.
tercih sistemini biliyoruz. o sene o bölümlere gelen arzı talebin degişmesiyle yazdığınız, gelmez dediginiz şeyler terchilerden sonra apansızın karşınıza çıkıyor. ha neden istemediğin bölümü sırf puanı yüksek diye yazıyosun ipne demezler mi adama derler. ama kaçımız birilerinin etkisi olmadan şuurlu tercih yapabildik ki?
anne baba memnun gelen sonuçtan, nolacak mühendis olunca bokumuza boncuk mu konacak?

sonra ikinci aşama, hocam okulun vadı ar bölümü sevmesem de ilk sene çalışır yatay geçiş falan düşünürüz birşeyler. nah geçersin.
zor bela geçmişin hazırlığı, başlamışın temel mühendislik derslerine. sevmiyorsun, yavaştan ev halkına belli etmeler, sızlanmalar falan. en küçük bi sızlanmada annenin tepkisi; " allah ım yapma kızım böyle şakalar yüreğime mi indiricen"

bu nedir kardeşim, sevmiyorum, bütün derslerden çakıyorum. her integral bana bir azap adeta. ama okul harici vaktimi harcadığım ve severek yaptıgım konularda nasıl başarılı olduğu mu, hakiki başarının, insanın sevdigi şey için kafa patlatmasının, inandığın bir proje için saatlerce hesap kitap yapman, o aptal bölüm için kitap açıp bi saat bile çalışmadığın günler... kalınan fd lere razı olunan dersler... sürekli çakıyor olmasnın yüreğine getirdiği büyük ağırlık gelecek korkusu...gelmişssin ikinci sınıfa aslında tek dert 1.8 olsun derdi, senler geçiyor yaş yirmi. hala mühendilik hariç herşeye kafan bok gibi çalışıyor, maksak okumak yazmak olsun, saatler zor değil, azap degil. yeterki hesap kitap olmasın diyorsun.. ciddi geçiş planları başlıyor, gerekirse yeniden öss planları... ya kaybolan 3 yıl diyorsun ama gelecegini azap dolu görünce hemen razı ouyorsun o gepgencecik 18li yaşların işkence dolu yıllarını boşa saymaya... aileyi karşına alıp konuşmak kalıyor, istemiyorum, belki 7 sene ite kaka mühendis olacam, ama mutluluk, beklenti farklı şeyler.. nutuk yiyiorsun "bitirip paranı güzelce kazanınca mastırını yaparsın istedigin bölümde"... vay efendim "sosyolog olucan da ne yapacan?"...
tabiy anlatamazsın ki kaç yaşında ki insanlara bir gencin geleceginden beklediği, o kafasında çizdigi sıcacık hayalleri... farklı yerlerden bakıyoruz hayata..

annen sana hakkımı helal etmem deyip seni o bölümde tutmasını iyilik olarak görüyor, 'iyi' bir iş bulunca ilerde teşekkür eder mantalitesenin içine sıçayım diyen isyanların boşuna...
bu dönemde 1.8 yapamadığımdan sınıfta kalıyorum işte, artık buradan sonra belkide umutlarıma saygı duyulur diye ümit ederek, gerçekten istemedigim anlaşılır ümidiyle...

neden mi resti çekip 'zararın neresinden dönülse kardır' diyemezsin bu noktadan sonra? canım yurdumun geleneklerini seveyim. babasına-ki okumak için parasını kabul ettiği babasına- rest çeken kız ın içine sürüklendiği durum ve toplum baskısını kaldıracak cesareti bulamamak yeter bi sebep. bulmak lazım mı tartışılır, ama bulamamak 'olagan' heralde...

sözlüğe içimi döktükden sonra, hala aynı yerde olmak; finaller başlıyor da sevgili okur...

okuldan bir an önce kurtulmak için yanıp tutuşsa da okulu en çok uzatan o olur yine de.

sevemedim bölümümü
babam yazınca
bunalım oldum bitmedi diye
yıllar boyunca

sevgili gibi ikimiz bir
gurup olalım
ayırmasın hoca bizi
dönem boyunca

nevar bu yıl kimse
finale girmesin
sormasın hoca bizi
dönem sonunda

bana cefa ediyorlar
bilmem nedendir
benim korkum vizeden değil
finallerdendir


herkes bana bitir diye
söylenip geziyor
bölüm dersleri halaa benim
ağzıma ediyor

ne var bu yıl kimse
finale girmesin
ayırmasın hoca bizi
dönem boyunca

hıçkırık hıçkırık
hıçkırık hıçkırım
harçlığımı kesme baba
bu son seneeeeemdiiiiiiir.....


uyarlayan: durugörü ve bölüm dersleri

ingilizce öğretmenliği bölüünde okuyanların %78i.bu kısım insan mütercim tercümanlık okumak isteyip puanı yetmeyen kısıma tekabül eder.

bütün öğrenciler.
mezun olup kendi işinden para kazanıncaya kadar bütün öğrenciler.