|
|
- sadece ülkemizde değil pek çok ülkede rastlanılan durumdur*. sanırsam bunun temelinde özellikle baskıya maruz kalan azınlıkların, daha demokratik bir ortam ve eşit bir sisteme kavuşma arzularının solcu literatür içinde kendisine yer bulması olabilir. yani muhafazakar yapıya nazaran eşitliği savunan sol, azınlık milliyetçileriyle kader yoldaşı gibi hareket edebilmektedir.:
(kipti, 06.05.2007 01:29)
- türkiye'de sağ, almanya'da sol partilere oy veren vatandaşlarımızın da örneğini oluşturduğu bir genellemedir.
- ispanya'da da benzer bir durum vardır. bask ve katalanlara ilişkin.
http://news.bbc.co.uk/...
(bkz: eta)
- sen karşıdan bakarken, benim solum senin sağına gelir. aynen böyle bir şey, fazla kasmamak lazım. yani önemli olan ne sayıldığı değil, ne olduğu.
(draco, 04.06.2007 21:18 ~ 21:26)
- aslında birkaç değişik parametreye bağlı bir durumdur bu. ilkini "dışarıdan tanımlayanlara göre solcu sayılıyorlar" şeklinde söyleyebiliriz. ikincisini, çoğu azınlık milliyetçilerinin 80'li yıllardan önce ortaya çıkıp mevcut sol örgütlenmelerden destek alması, veya onlardan destek alabilmek adına kendilerini böyle tanımlamalarına bağlayabiliriz. üçüncüsünü de karşı geldikleri devlet rejimine bağlayabiliriz. yani düşünün ki azınlık milliyetçisi birinin karşı durduğu devlet, aşırı sağ bir iktidara sahip olsun. bu iktidara göre sol sayılabilirler; hem böylece sol, halk gözünde otomatik olarak kötülenmiş olur.
lâkin bugün kimi azınlık milliyetçilerinin faşizme paralel seyretmeleri, sol ile uzaktan yakından ilgisi olmadıklarını gösteriyor. üstelik, bu solcu sanılan azınlıkçıların batıdaki destekçilerinin daha çok sınır çizgisi olan, lokal tedbirler alarak rahatlıkla yönetebilecekleri bir dünyanın hayalini kuruyor olmaları da "sen nesin, kiminlesin" sorusunu sordurur.
kısacası, solcu sayılacak bir durumda değiller.
- hangi ülkede ve hangi azınlık grupları için geçerli olursa olsun saaçma olan davranış biçimidir. hem halkların kardeşleri ayağına yatıp hem de milliyetçi olunmaz, ayıp
- eskiden kalma bir alışkanlıktır.
soğuk savaş döneminde, ulusal kurtuluş/bağımsızlık mücadelelerinin sosyalizmi program, propaganda, söylem filan olarak kullandığı bilinen bir olgu. zira, o vakitlerde bağımsızlığın yolu sosyalizmden geçiyordu. ya da etnisiteyi temel alan ve kitle desteği olan örgütler, en azından sosyalist oldukları kanısını doğuracak verileri gözlere sokuyorlardı. hem etnik hem de sınıfsal mücadele verildiği gibi bir düşünce hatta yanılsama vardı. zamanla yok oldu tabii bu düşünce. ortada ne sscb kaldı, ne de reel sosyalizm ucubesi. solun dünya çapındaki düşüşüyle beraber yönler de değişti haliyle.
sscb'nin olmadığı bir dünyada, ulusal kurtuluş derdindeki örgütlerin hami olarak gidebilecekleri adresler ise avrupa birliği kodamanları ve abd. yani, etnik temeldeki ayrışmaları ekonomik, siyasi ve askeri güçleri ile derinleştirebilme yetisine sahip emperyalistlerin çıkarları doğrultusunda gerçekleşebilir bu tip ayrılıklar artık. bunu bile bile bir solcu etnik çıkışlara destek çabasındaysa, onun solculuğundan şüphe edilmeli. ezberler bozuluyor ya son günlerde, işte tam da bu konuda bozmak gerek ezberi.
ezilen ulus milliyetçiliğinin hoş görülebilir bir durum olmadığının farkına varılmalı en başta. milliyetçiliğin karşı-milliyetçiliklerden beslendiği; faşizm ve ırkçılığa varan bir anlayışın iç savaşa çanak tuttuğu kör gözlere, sağır kulaklara, koşullanmış beyinlere girmeli. sözde değil özde ezber bozmalı. lafügüzafla kaybedecek vaktimiz yok.
(ek: başlık "ezilen ulus milliyetçilerinin solcu sayılması" olarak da okunabilir. zaten yazılanlar da o minvalde genel itibariyle.)
- (bkz: çoğunluk milliyetçilerinin sağcı sayılması)
(bkz: hmm)
(bkz: çoğunluk milliyetçilerinin faşist sayılması)
(bkz: milliyetçilik)
(bkz: bölücülük)
|
