gidermek için, kız erkek fark etmez, bol bol mastürbasyon yapın, bol bol kurcalayın. özellikle erkeklerde süper etkili oluyor, boşalma sonrası yabancılaşma olduğu için bir 15-20 dakika "öeeeh koyarım eski sevgiliye de acısına da" diyorsunuz. günde 20-25 kere kurcalasanız(yerse) ne acı kalır ne derman, ehe...
şaka maka hem hırsınızı çıkartıyorsunuz hem de bi kaç dakika beyniniz rahatlıyor...
ne duruyorsunuz, üzmeyin tatlı canınızı, okşayın patlıcanınızı.
(biliyorum seviyesiz oldu, ama acı çekmeyin diye şebeklik yapıyorum farkında mısınız? bu arada masturbasyon olayı geyik değil, hakkaten gerçek.)
sanma unutulur kalp ağrısı zamanla ,herşeyi unutarak yaşanır sanma.
kurtlar, çakallar gibi uluyarak ağlayacağım acıdan
öldürerek yaşatacağım seni kendimde
seni ne biçim sevmişim be.. sana uzak kalmanın acısından belli ....
kendiyle hesaplaşmasının bittiği,keşkelerin hesabının verildiği,yarım kalanlar tek başına tükebilebildiği andan itibaren yok olmaya yüz tutan kalp ağrısı..
birinci türü -buna ingiliz tarzı diyelim- bir yıldırım gibi, bir tornado gibi aniden çarpıp sizi yere çalıyor. o an öldüm zannediyorsunuz. daha doğrusu zan bile edemiyorsunuz, o an için ölmüş olmanız hasebiyle. ama sonra, aradan yeteri kadar zaman geçince, aslında ölmediğinizi anlıyorsunuz. iki seksen serildiğiniz yerden kalkıp hayatınıza devam ediyorsunuz. çarptığı noktada kalıcı bir iz, bir faça bırakıyor. bu faça sizi çirkinleştirebileceği gibi, kendine göre bir derinlik de katabilir.
ikinci türü -buna da arap tarzı diyelim oldu olacak- çarpmıyor. bir kıymık gibi teninize batıyor ve oradan içeri yürüyor. hafif bir sızısı var ve gün geçtikçe artıyor bu sızı. öyle çok fazla, dramatik boyutta değil ama hiç geçmiyor ve her gün biraz daha fazla, azıcık daha fazla sızlıyor. bu devamlı artan sızının sizi delirtmesini önleyen ise bir önceki günden talimli olmanız. bir de bu kıymığın, biçimli bir yerinize yürürse, kısmi felce yol açma tehlikesi olabilir.
tabi aslında başka türleri de vardır belki ama benim bildiklerim bunlardan ibaret.
aşk acısıyla birleştiği zaman, yani aşık olarak ayrılındıysa hayatı zindan eden acıdır. insanlara bakarsınız, onların acılarına, ölüm acısı yaşayanlara, savaşta olanlara.. bunların size bir şey ifade etmesi gerekir. insanlar nelere üzülürken siz boktan, herkesin çektiği bir acı için hayattan vazgeçmeyi bile düşünmüşsünüzdür. ama bir şey ifade etmez, çünkü sizin yaşadığınız acı budur, ve sizin yaşadığınız acı her zaman dünyanın en büyük acısıdır, siz de her zaman dünyanın en çok acı çeken insanı.
geceleri dişlerinizi fırçaladıktan sonra düzenli olarak ağlarsınız, ama uyuyamazsınız. sabahları güneş doğmadan uyanırsınız ama kalkamazsınız. elbet geçer ama süreç insanı afedersiniz ama resmen siker. karşı tarafın sevgilisi olduğunu öğrendiyseniz eğer geceleri daha bir kabustur sizin için, siz onu düşünüp ağlarken o kimbilir neler yapıyordur o sırada, daha bir aşağılık hissedersiniz kendinizi, belki de öylesinizdir. ondan ayrılınmıştır sizden..
sözün özü daha büyük acı çeken insanların (bkz: ölüm acısı) size sövdüğü ancak kesinlikle sövmemesi gereken acıdır. kategoriler farklıdır ve kıyaslanmamalıdır. her acı büyüktür ve herkesin acısı dünyanın en büyük acısıdır..
en az üç kere ayrılıp tekrar başladıktan sonra karşı taraf yüzünden ilişkinin yalama olmaya başladığını düşündüğünüz an itibariyle ya da yine en az üç kere ayrılıp başladıktan sonra karşı tarafın bencil olduğunu nihayet fark ettiğinizde; intikam kokusu da yayarak gerçekleşen son darbe neticesinde karşı tarafın hissedeceği acıdır. ancak karşı tarafın bu acıyı hissedebilmesi için öncelikle aklının başına gelmesi gerekmektedir. bunun için çaba harcamak zorunda kalınabilir. sizin de bu acıyı hissetmeden hayatınıza devam edebilmeniz içinse; asla sözü edilen karşı taraf olmamanız, o şekilde davranmamanız gerekmektedir.
insanı fena halde saçmalatır, cinsiyetleri ve işlevlerini karıştıracak kadar.
sevgilisinden yeni ayrılan kız kardeşim kederini msn iletisine yansıtmış:
''verin a.ını eşşek s.kene''
algılayamadım tabi. sordum hemen ''oha, kim kimi s.kiyo'' diye. cinsiyetler tutmuyor çünkü.
