|
|
- güvende olma duygusunun doruk noktasıdır.küçücük kaldığın kocaman evrende seni kucaklayan bir tanrı olması gibidir.
(fluwn, 06.04.2008 00:43)
- insanın hayatındaki kısa ama yıllar geçtikçe eksikliği hissedilen bir süreçtir.
belli bir yaştan sonra değil avuçlarında avuçlarının kaybolması, babanın elini tutmak bile mümkün olamayabiliyor.
- bir gün babanın avuçları avuçlarında kaybolduğunda değeri çok daha iyi anlaşılacak olan eylem...
- (bkz: sizin hiç babanız öldü mü)
- içimi korkuyla dolduran bir durumdur.
karşımda bir adam; babam! karşımda bir adam; hayatı yenmiş, bütün gücüyle babam. karşımda bir adam; iri omuzlarıyla ve benden 10 cm daha yüksek boyuyla babam.
bir adam, babam, ellerimi sıkıyor, bir adam babam, hiç ağlamıyor, içimi korku basıyor, benim ellerim hep, herkesinkinden daha küçük olsun o halde, çünkü ben ağlarım, değilim babam..
benim ellerim hayatın izlerini taşımasın.
benim ellerim sonbahar olsun. ve bir el tokalaşmasıyla beni felç bırakan bütün ellerden uzakta dursun. ellerim yamuk yumuk olsun, olmasın babam.
- her yerin her şeyin olduğundan büyük göründüğü bir dönemdir.
hatırlıyorumda evimiz kocaman gelirdi çocukken bana, şimdi görüyorumki küçücük 2 odalı bir yer. babamın elleride öyleydi, bir tek parmağını bile kavramak için bir avuca ihtiyacım vardı. şimdi görüyorum ki zayıf, kemikli, buruşmuş, yıpranmış, hayat boyu çalışmış 2 eli var.
- (bkz: camdan)
- başınında güneşte yok olduğu dönemdir. sadece dizine geldiniz bir dönemde sanki dünyayı kurtaran adammış gibi gururla yürürsünüz yanında. öyle büyük görünür ki, başını bile göremezsiniz yanınızda eğilmedikçe. siz geçsenizde zaman içinde boyunu, onun gözünde hala diz boyu ve hala ellerinde kaybolan avuçlarınız.
- yeni doğduğumda sadece ellerim değil bedenim kaybolurmuş avuçlarında. sonra büyümüşüm, ben büyüdükçe o da gözlerimde, gönlümde büyümüş büyümüş kocaman olmuş.
sonrasında avuçları avuçlarımdan kayıp gitmiş, ben büyüyünce o ölmüş...
- en son ne zaman olduğunu hatırlayamadığım şey *
(neva, 06.04.2008 02:21 ~ 02:23)
|