atatürk ü sevmeme hakkı  

dün akşam teke tek programına katılan bir kızın olup olmadığını sorduğu hak.
akabinde "başıma bir iş gelmeyecekse atatürk'ü sevmiyorum." demiştir. humeyni'yi sevdiğini, iyi bir insan olduğunu da belirtmiştir.

olmaması için uğraşılan haktır. ama

(bkz: zorla güzellik olmaz.)

öte yandan acaba tv'de sevmiyorum derken bile "başıma bir iş gelmeyecekse" dedirten bir korkuyu salmak nasıl bir saçmalıktır, siz kendinizle ilgili düşünün. bir gün sizin isminizden "sayın xyz öztunç'u sevmiyorum, ama bunu söyledim diye başıma bir şey gelir mi, bana ne yaparlar" diyen birileri korka korka bahsedecek. nasıl bir ülkedir burası?

türk olup da atatürk'ü sevmeyenler olamayacağını düşünmek nasıl bir saçmalıktır.atatürk,milletin teba olmaması için bu denli emek vermiş,fikri hür bireyler yetiştirmeyi bu kadar amaçlamışken,atatürkün eleştirilmesi veya sevilmemesi hakkını kim kimin elinden alıyor.atatürkün ideolojisini benimseyebilenler,kemalizmi özümseyebilenler zaten böyle bi despotizm,böyle bir dayatmaya pabuç bırakmazlar.atatürkü sevmemek;başka bir deyişle onu eleştirmek ve eylemlerini savunmuyor olmak ona hakaret etmek veya devrimlerini yıkmaya çalışmak demek değildir.atatürkün eleştirilmemesi,ona dogmatik bir şekilde sevgi beslenmesi,vakti zamanında "allahın gölgesi"(!)padişaha olan itaatten başka bir şey değildir.atatürkü atatürkçülüğe yakışır biçimde korumak ve savunmak gerekir!insanlara onu izlememe şansı da vermek gerekir.onu eleştirenlere hoşgörüyle yaklaşabilmek gerekir!!

edit:bu giriyi eksileyen ama mesaj atma cesaretini göstermeyen arkadaş(lar) hiçbir zaman atatürkçü olmamıştır

(bkz: rte yi sevmeme hakkı)

(bkz: ybsg)

atatürk'ü sevmeme hakkı vardır, isteyen herkes de bu hakkı kullanabilir. ben kullanıyorum mesela. kimse benim atatürk'ü sevdiğimi söyleyemez. kendisi bazı yönlerine özendiğim, saygı duyduğum ve pek çok kararını takdir ettiğim büyük bir insan. ama onu sevmiyorum. ben annemi, babamı, kardeşimi severim. arkadaşlarımı severim. bu toprağı yönetmiş liderler arasında en başarılısı olduğunu kabul ettiğim bir insanı sevmem gerektiğini de kimse iddia edemez. sizinle sevginin ne anlama geldiği üzerine öyle bir polemiğe girerim ki kefareti için küçük çaplı bir sözlüğü dolduracak kadar tematik yapmam gerekir*.

ha, humeyni'yi de sevmem bu arada. o beni seviyor mu ki ben onu seveyim. köpek sevgisi mi lan bu "karşılık beklemeden sevmek." diyip geçelim?

herkesin en doğal hakkı.herkes kimi sevip kimi sevmiyeceğini kendi seçer.ama neden bunu televizyonda belirtme ihtiyacı duyar onu anlamıyorum.bize ne.kime ne.ne bok yiyorsan ye yani.ha olay çamur yada olayı başka mecralara çekme niyetiyse orada duracaksın.

dünkü teke tek programında konuklardan bir kızın sarf etmiş olduğu sözlerdir. fakat aynı programda fatih altaylı'nın "ama o şii . humeyni’nin nesini seviyorsun?" şeklindeki sözleri o kızın sarf etmiş olduğu sözlerden daha vahimdir . birinin şii olması sevilmemesine sebep mi? bizim ülkemizde herkes sünni mi?

atatürk bir asker ve sonrasında kurulan cumhuriyette bir siyasetçidir. bir insanın her yaptığını desteklemek veya her yaptığını reddetmek diye bir şey olamaz. atatürk'ün kurtuluş savaşına önayak olmasını kimse reddetmez ve edemez. devam edemeyecek bir yönetim modeli olarak monarşiyi değiştirmesi ve cumhuriyete önayak oluşu da aynı şekilde genel olarak kabul edilir. fakat cumhuriyete geçiş sonrasında bir çok siyasi hata yapmış, doğrularla birlikte yanlış politikalar da uygulamıştır, kendisi de bunlardan bazılarını sonradan itiraf etmiştir, ya da vazgeçmiştir. o yüzden her yaptığının da doğru olduğunu kimse iddia edemez, elbette yaşamaya devam etse günün koşullarına göre kendini de ülkenin durumunu da sürekli gözetip gerekli revizyonları yapacaktı. oysa bu olmadı, 57 yaşında öldü ve o gün atatürkçülük dondu.

ölümünden bu yana geçen 70 yıldan sonra dünyada bir sürü değişme olmasına rağmen türkiyede çok partili rejime geçiş dışında ciddi bir değişiklik olmadı, olan o değişikliğe de genelde atatürkçüler karşı çıktı ve kendi içinde "devrimcilik" ilkesini barındıran atatürkçülük bugün statükoculuğun diğer adı haline geldi. şimdi biz büyüdük, elbise aynı ve o dönemden buraya elbisede hiç değişim olmadığı için artık bize dar geliyor.

bugün atatürkçülük siyasi bir görüştür, herkes her parçasına katılmak zorunda değildir. dün her parçasına katılacak olup bugün artık hepsinin anlamlı olmadığını düşünenler de vardır. dolayısıyla atatürk'ü sevmek her fikrine katılmak anlamına geliyorsa artık böyle birisi yoktur türkiye'de ve siyasi açıdan atatürkçü olmayan insanları da bu duygusallık-saygısızlık-vefa anlamında sıkıştırmak, baskılamak da sadece bir stratejidir, burada yaptıkları şey atatürk falan değildir, önemli olan siyasi görüşlerdir. ben mesela atatürk'e bir çok yakın tarih okumalarımdan hareketle sempati duyuyorum, ama bu başörtüsü yasağını kabullendiğim anlamına gelmiyor, kürtlerin ya da alevilerin kendi kimlik problemlerini görmediğim anlamına gelmiyor, tıpkı babamı sevmem ama onunla bile her konuda aynı düşünmemem gibi. şimdi birisine "üniversitede başörtüsünün yasaklanması konusunda ısrarcı olma, bence bu saçma bir şey, sana ne ki kimin ne giydiğinden" deyince o kişi bana dönüp "sen atatürk'ü sevmiyorsun" diyorsa bunu ben yemem. atatürk değil bu konu, konu bir vefasızlık, bir saygısızlık ya da duygusallık değil, konu geçmiş de değil, konu bugün ve konu türkiye siyaseti ve konu bugünün hukuku.

dolayısıyla evet. herkesin atatürkü sevmeme hakkı vardır, kimse atatürk'e tüm toplumun vefa duygusu olmasından kendi siyasi görüşlerine rant sağlamasın. herkes atatürk'e siyasi görüşlerini eleştirerek de sevgi saygı duyabilir.

atatürk'ü sevenler için, atatürk'ü sevmeyeni sevmeme hakkını da doğurabilir. bu da bir "düşünce özgürlüğü", bu da bir "seçim" değil mi ama?

ek: evet eksileme hakkını kullandın. ama benim de "kahretsin" deme hakkım var. bazılarının dillerine sakız ettikleri demokrasi bu olmalı.

en doğal haklardan birisi. tartışılması anlamsızlığın bile ötesindedir.

zamanın ötesinden gelen edit: neyini kötülediniz bu girinin bu kadar, anlayamadım. hoşunuza gitse de gitmese de kimse kimseyi sevmek zorunda değil, bu kişi atatürk bile olsa.

bizde maalesef atatürk'ü sevmemek ile ona ve onun yaptıklarına sövüp saymak aynı anlama gelebildiği için olmadığı düşünülen haktır, oysa ki vardır. en azından eleştirebilme hakkı vardır, olmalıdır. başımıza ne geldiyse atatürk'ün tabu haline getirilmiş olmasından ve onu ezberlemekten geldi.

atatürk ezberlenmez, körü körüne sevilmez, yalandan bir dakika saygı duruşuyla anlaşılmaz. okumak, incelemek kavramak lazım atatürk'ü. 19 mayıslarda, 23 nisanlarda, 30 ağustoslarda tv ekranlarında dönen sözlerinden ibaret değildir atatürk, ya da kağıttan okunan ezberlenmiş konuşmalardaki kişi değildir atatürk. onun fikirlerini, düşüncelerini, hayallerini, hedeflerini anlamak lazım. tabii ki sevmeme hakkınız var, ama bu hakkın size onun yaptıklarına, onun kişiliğine, yaşam tarzına küfür etme, aşağılama hakkı vermediğini de unutmayın.

bu ülke atatürk'e veled-i zina diyen, sonradan mesih olduğunu söyleyen insanları da* gördü. bu atatürk'ü sevmeme hakkı değil demek istediğim o.

para ile satın alınmış bir bünyenin hakkıdır.

sevme tamam. bu hakkınız baki kalsın. atatürk'ü sevmeme hakkını kullanma noktasına gelene kadar hangi merhallerden geçip bunun aşılandığını bir tarafa bırakıp, yine bu noktaya gelmene sebep olan ki demokrasiyi sadece atatürk'ü sevmeme konusunda salladığını bana düşündürtüyorken, üzerinde oya gibi uzun zaman alan çalışmaların ve bu hakkı kullanabilmek için gösterdiğin mücedelenin pek azı olabilecek bir şey yapmanı, atatürk'ün nutuk'unu bir kere okumanı istesem önyargılarından arındırmış olduğunu düşünceğim yanıtın, sevip sevmeme konusunda ister olumlu, ister olumsuz olsun, canı gönülden kabulümdür.

humeyni'yi seven adamdan beklenen bir laftır.böyle bir insanın atatürk'ü sevmesi zaten beklenemez lütfen kendimizi kandırmayalım.açıkçası ben o insanla beraber atatürk'ü sevmek istemezdim,yapamazdım bunu.zaten atatürk'ü sevmek için neler yaptığına bakmak gerekir.biraz okumakla alakalıdır sanıyorum.bu yüzden kendisinin kusuruna bakmamalıyız.humeyniye derin duygular beslemek yerine biraz okusaydı,şu an yemek yediği kaba tükürmezdi.

annesini acımadan doğrayan nankör oğlandan farkı olmayan kişilerin benliklerinde sakladıkları haktır.

(bkz: @2471390)

kısa ve öz,teoride vardır ama pratikte nankörlüğün önde gidenidir

"bizi ingilizler yönetseydi daha özgür olacaktık" diyen bir zihniyetin aradığı, adına "hak" dediği oysa sadece sırtına vurulan bir kement izidir. ama karşısındakilerden hiçbiri ona sormadı "ingiltere ne zaman insan haklarına sahip çıktı", "kaç ülkeyi sömürdü biliyor musun?", "fransa'nın sömürgelerini say bana" diye... ya da kimse o beyni yıkanmış zavallı hanım kıza menemen olayını, sivas katliamını ve bunun gibi bir sürü şeyi hatırlatmadı.
humeyni'yi niçin seviyorsun denilince "seviyorum işte" * cümlesini kurabilen bir zihniyetinse beyninin ne kadar kullanılamaz hale gelmiş olduğu-deforme olduğu gün gibi ortadadır.
madem atatürk bu ülkeyi ingiliz postallarından kurtardı diye ah vah çekiyosun, "atatürk neden şapka getirdi" diyorsun o canlı yayında, o zaman çek git biraz yaşa gör dünya'da her şey sana anlatılanlar gibi mi... ya da bir düşün, bu dünyada en çok kan hangi tabu yüzünden döküldü? kemalizm yüzünden mi? komunizm yüzünden mi? faşizm yüzünden mi? hayır arım, balım, peteğim... dinler yüzünden.
ama hala beyin yıkama seanslarında, özenle çitileyip-köpürtüp seni halkın arasında salıp "bıkbıbkbık hakkım var mı" diye sorduranlara kızmayıp, büyük bir kahramanlık edasıyla "sevmiyorum atatürk'ü" diyorsan zavallı haldesindir.
elbette atatürk sevilmeyebilir, tabu olmamalı, putlaştırılmamalı. ama burada dikkat etmemiz gereken şey cümle değil, bunu söyleyendir. bunu aydın bir insan söylerse o zaman sağlıklı tartışılır. fakat "maraşta falanca kadının başındaki örtüye el uzandı diye sütçü imam kurşun sıktı kurtuluş savaşı başladı, ülke temizlendi" diyorsan, üstüne senin doğrunla yola çıkarsak yani "o başörtüsüne -türban değil yavrum dikkat et- el uzatan da fransızlardı ve sen bizi onlar yönetsin özgür oluruz" diyorsan, senin algı kanalların bu kadar açık -daha doğrusu yok denecek kadar kapalıysa- işte ben de o zaman senin dilinden konuşayım tek bir cümleyle sana;
hiçbir dini sevmiyorum, çünkü tanrı varsa ve dünya bu haldeyse onun suçu! ha yoksa, zaten sevilebilir bi yanı da yok demektir. kubilay'ın kellesini alanları da sevmiyorum çünkü.
anladın sen onu.

ayrıca konuşmanın daha detaylı görüntüsü için, yani sadece nete düşmüş halinden ötesi için buyrun;

dün gece teke tek programında yaşadığım şoklar, giderek
yaşlanan kalbime ağır gelmiş olacak ki, sabaha kadar uyuyamadım.
maksadım üniversitede türban meselesini, üniversitede okuyan
kızlarla konuşmak, tartışmaktı.
konuklarımdan ikisi türbanlı, ikisi ise başı açık kızlardı.
başı açıkların biri kendini liberal, diğeri ise kemalist olarak
tanımlıyordu.
her dört kız da kendi görüşleriyle paralel derneklerde
çalışıyorlardı.
ve emin olun ki, şimdiye kadar yaptığım hiç bir teke tek programı
beni bu kadar şok etmemişti.
1999'dan bu yana türban eylemcisi olan nuray, inanç özgürlüğü
kapsamında türbanla eğitim hakkını savunurken, bunun eğitimle
sınırlı olmayacağını, kamuda çalışmak dahil her türlü hakkı
kapsaması gerektiğini söyledi.
bu alıştığımız bir durumdu.
türbanlı aktivistlerin tamamı bu söyleme sıkı sıkıya
sarılıyordu.
yani akp'nin anayasa'da yaptığı ama iptal edilen değişiklik zaten
onları kesmeyecekti. bu biliniyordu.
ancak nuray konuyu bambaşka taleplere taşıdı.
nuray'a "inanç gereği diye yasama tarafından oluşturulmuş hukuku
beğenmeme ve kendi inançlarınıza göre yargılanma talebinizin
ortaya çıkmayacağını ve yarın öbürgün müslümanların kadı
mahkemesinde yargılanmasını istemeyeceğinizi kim garanti edebilir?"
diye sordum.
çok samimi yanıt verdi.
"kimse garanti edemez. hatta isteriz de. niye insan kendi inandığı
hukukla yönetilmesin" *
şok olmuştum.
"bu çok hukukluluk anlamına gelir. bir demokraside böyle bir şey
nasıl olacak?" diye sordum.
"niye olmasın" * dedi.
daha sonra diğer türbanlı kız kevser'e bir soru yönelttim.
"iran'daki baskı rejiminin islam'a örnek olamayacağını
söylüyorsun ama facebook'daki sayfanda humenyi resimleri varmış"
dedim.
"evet var. humeyni'yi çok severim" dedi
"iran'daki rejmi kuran o değil mi?" dedim.
"onun kurduğu rejimi bozdular" dedi.
"peki humeyni'yi çok seviyorsun. atatürk'ü de sever misin?" diye
sordum.
"asker olarak çok başarılıymış" * dedi.
askerlik vurgusu dikkatimi çekti.
tam bir milli görüş çizgisiydi.
sonra dönüp aynı soruyu diğer türbanlı konuğum nuray'a yönelttim.
humeyni'yi o da çok seviyordu.
"peki atatürk'ü seviyor musun?" diye ona da sordum.
önce biraz şaşırdı. ne diyeceğini bilemedi.
sonra "acaba düşündüğümü söylersem suç olur mu?" dedi ve yine
büyük bir samimiyetle "hayır atatürk'ü hiç sevmem" dedi.
"niye?" dedim.
"85 yıldır çektiğim çilelerin müsebbibi o da ondan" dedi.
"iyi de sevmediğin o adam türkiye'yi ingiliz, fransız, yunan
işgalinden kurtardı. onun sayesinde bağımsız bir ulus olduk. o
olmasa idi bugün burada yabancı bir ülkenin mandası altında
olabilirdik. sömürge olurduk" dedim.
ama nuray kararlıydı.
"kurtuluş savaşını atatürk değil, inançlı müslümanlar
başlattı. maraş'ta bir kadının türbanına el uzatılmasıyla
kurtuluş savaşı başladı. atatürk'le ilgisi yok" dedi.
"atatürk bu savaşı organize etmeseydi, maraş'ta veya başka bir
yerdeki bu gibi tepkiler ezilip yok edilirdi" dedi.
ona da yanıtı vardı.
"belki de daha iyi olurdu. belki yabancı manda altında
inançlarımız daha iyi yaşayabilirdik. daha özgür olabilirdik"
dedi.
değerli okurlar.
işte türkiye cumhuriyeti'nin karşı karşıya olduğu durum bu.
istenen bu.
bugün söylenmese de talep edilecek olan bu.
anayasa mahkemesi kararına karşı gösterilen tepkinin nedeni bu.
türkiye cumhuriyeti'nden alınmak istenen rövanş bu.
bunun kılıfı özgürlük.
bunun kılıfı demokrasi.
bunun kılıfı liberalizm.
yerse.
yemezse zorla.
öyle diyorlar.
not:programda liberal görülerini ütopik bir dünyada dile gterin
konuğum, program sonunda türbanlı kızlarımızın telefonlarından
yaa tebrikleri kabul ederken çok mutlu görünüyordu.
not2: bu programdan sonra türkiye'yi bekleyen gelecekten gerçekten
çok korkmaya başladım. başbakan'a kur yapan hülya avşar'ın bu
programı izlemiş olmasını çok isterdim.


fatih altaylı

türk tarihini bilmemekten doğan haktır, bilmeyince nasıl sevsin insan?

"atatürk'ü sevmenize lüzum yok, onu anlamaya çalışmanız kafidir."

bunu gizliden gizliye hissedenlerin , belli bir gruba kapılmış ve o grubun isteklerine atatürk ilkeleri ters geldiği ve bunun da o grubun işine gelmediği için sahip olmak istedikleri haktır .

çocukluğumuzdan beri bize atatürk '' 1881'de selanik'de doğdu . annesi zübeyde hanım , babası ali rıza beydir . atatürk ülemizi düşmanlardan kurtarmıştır . atatürk ülkemizi muassır medeniyetler seviyesine taşımıştır .'' şeklinde öğretilmştir . bu zafer kazanan liderin tanrılaşma yoludur . almanya'da hitler , italya'da mussolini , küba'da castro , çin'de mao , rusya'da lenin , iran'da hümeyni , ırak'da saddam , kuzey kore'de kim il sun kendilerini bu şekilde tanrılaştırılmıştır . halka verecek büyük bir ideolojileri olmadığı için , okullarda hayatları ezberletilmiş ve insanlar kayıtsız kul olma moduna hazırlanmıştır . bu uzun süre devam ederse lider o ülkede efsaneleşir ve hatta tanrılaşır . bunun önünün alınması içinse insanların önüne kafalarını yıkayacak değil , kafalarını dolduracak bir ideoloji ve bunun öğretisi gerekir . bunlara sahip olanların zaten bu gibi tanrılaştırma operasyonlarına ihtiyacı yoktur .

günümüzde kemalizm çökmüştür . hatta daha ileri giderek kemalizm hiç var olmamıştır . bir ideolojiyi ideoloji yapan , insan hayatlarına yön verebilirlik ve karşısına geçen tezleri çürütme yetisidir . kemalizm ise iplerini laiklğe bağlamış , başka akımların kısa özetlerini ihtiva eden akım olamayacak ama ülkemizde milyonlarca taraftarı bulunan olgudur . gazi'nin fikriyatının tartışmaya bile açılmasının yasak olması da bu görüşün tek kurtarıcısıdır .

tepkilere alışığım örümceklerimle barışığım

herkesin sahip olduğu haktır. ama demokratik, laik, sosyal bir hukuk devletinde yaşamanın ayrıcalığının ayırdına varan zihniyete sahip her insanın onu sevdiğine inanıyorum.

(bkz: seni sevmeyen ölsün)