asturias*  

bir de bu guetemalalı şair, romancı ve diplomat arkadaş 1966 yılında lenin barış ödülünü sovyetler birliği'nden almıştır.
ayrıca bu kelime, eski ispanya'nın kuzey batısında yer alan otonom bir bölgeye verilen ismi de temsil eder.

en son frederick clarke adlı sanatçıdan gitar versiyonunu dinlediğim iç geçirtici klasik müzik parçası.

adını asturias bölgesinden alan parça. albeniz'in şehir adlarını verdiği birçok parçadan biri ve bana göre en iyisi. gitar versiyonu insanı büyülüyor, hayal alemine dalıp gidiyorsunuz...

üzerine yapılan "ehuehuheu albeniz de ne tilkiymiş hem asturias hem lejenda adıyla aynı şarkıyı iki ayrı müzik evine satmış" gibi geyiklerin yanlış olduğu, santos, sinolpoli ve segovia olarak 3 ayrı versiyonun bulunduğu, 6:28 lik şaheser...

birçok reklamda fon müziği olarak da kullanılmış olan albeniz şaheseridir.

klasik gitar'da si majör üzerine kurulu 3/4 lük ölçüde bir eserdir.günümüzde en çok bilinen klasik gitar parçalarından biridir.adını sanını bilmeyen insanlar bile bu parçayı duyunca ''aa ben bu parçayı biliyorum'' filan derler.

ishak albeniz'in yaşadığı şehirden geçen bir nehir in akışından ilham alarak bestelendiği söylenir.andres segovia yorumu bambaşkadır.

ispanya'da bir bölge. doga yürüyüşü, tırmanış gibi sporlar için gidilebilir.
(bkz: tek eksiğimiz buydu zannedersem)

ispanyolca adı principado de asturias olan bölgenin bayrağı mavi üzerine sarı renkli haç şeklindedir. doğal yeşillikler açısından ispanyanın en verimli bölgesi olan asturias aynı zamanda en fazla yağış alan bölgesidir.

gitar çalmaya heves edip klasik gitar kursuna başlayan gençlerin, basitleştirilmiş olsada genellikle çaldığı ilk kompleks eserdir.daha sonra gelecek parçaların yanında devede kulak kalacaktır ama henüz ileriyi bilmedikleri için mutluk verir. çalışma devrlerinde sağ el serçe parmağa kramplar girsede kulağa hoş geldiği için o sancılar önemsenmez, önemseniyorsada kursun devamı gelmez.

müzik insanı rahatlatmalıdır derim hep. işte bu beste bunun için yaratılmıştır.

isaac albeniz'in eseridir. aslında piyanoda çalınması makbuldur. fakat klasik gitarda çalımı enfes ve değişik bir ambiyans ekler bu esere.

klasik gitarda çalınabilecek en güzel bestelerden sadece biridir. çalımı zordur. bu besteye en az bir hafta duraksız günde 2-3 saat çalışarak ezbere almak en güzelidir. çalana da dinleyene de o mükemmel hissiyatı aşılamıştır isaac albeniz. bestenin çok farklı yorumları mevcuttur. ancak temelde hepsi yine aynı yola çıkmaktadır.


john willams'ın kusursuz yorumu ve tonu dinlemeye değerdir. buyurun: (bkz: http://www.youtube.com/...)

asıl bilinmesi gereken ismi ile:
asturias leyenda (preludio) op.45 no.5 olan, op.232 piyano parçalarının birincisi olan piyano için yazılmış eser.
asturias efsanesi olan bu eser, daha sonra başka şekilde 47 adet opustan 45.sinin 5. si olarak albeniz öldükten sonra yeniden yayınlanmıştır.

klasik gitara daha çok yakıştığı söylenir ki, tamamıyla ve tamamıyla doğrudur.

her klasik gitar hedefleyenin hedeflerinden biridir.
neden?
bir kere tremolo ile çalınır ve gerilim gittikçe yükselir ki, insana illa ki bişeyler hissettirir. görsel ve işitsel olarak zevktir. sonra ikinci bölümde aniden durulur ve melankolik bir hava alır. gerilim çözüldü hacım, sonra tekrar başa.
hakkında binbir rivayet olan parçadır.

en güzel yorumu diye birşey yoktur kanımca, çünkü her gitarist farklı bir hava vermektedir bu esere.

ayrıca beni gerim gerim gerer, huzursuz eder.

hey sen, bunu çalmak isteyen evladım, o tremoloları bir kere alışınca makineli tüfek gibi çalarsın, ondan korkma, parçanın orta bölümüne o ağır ve melankolik havayı öyle teknik kasarak veremeyeceksin, asıl ordan kork.
çünkü asturias çalabilmenin turnusolu aslında o kısımdır...

herkesin çalışını severim de pepe romero çalınca nedense sevmiyorum, oysa üstad çok çok iyi yav...

leyenda olarakta bilinir. çalınması zor bir eserdir. klasik gitar bölümlerine hazırlanan çoğu kişinin hayallerini süsleyen bir paçadır ayrıca.

klasik gitara başlarken hayalim olan parça. çok da güzel bir klasik gitar parçası. çaldıktan sonraki 1 haftalık dönemde götüm havalarda gezdiğimi hatırlıyorum. bir şey değilmiş aslında. biraz çalışılırsa orijinal versiyonu çok da rahat çalınabilir. tabii ki büyük gitar üstadlarının çaldıkları gibi kusursuz çalınamaz ama çalınabilir. çalana ayrı, dinleyene ayrı bir keyif verir. olağanüstü diyebiliriz. bu arada, kolaylaştırılmış versiyonunu çalmak, gitara yeni başlayan birine bile zevk vermez. bu da benim fikrim.