asosyal  

sosyal olmayan

günümüzde antisosyallikle karıştırılan kavram.

'bu gün ne yaptın?' sorusuna 'tırnaklarımı kestim' şeklinde cevap verebilen insandır.

dünyadan ve hayatından bir haber insan modeli.

kendisiyle klik oluşturan insan
(bkz: sosyometri)

internet'in günümüz dünyasına kazandırmış olduğu en amip insan modeli.

düsturu;"internetim, sigaram, kahvem, topkek'im" dir.

insanın doğası olan yalnızlığı yaşarken kabullenmiş insandır.
(bkz: every living creature on earth dies alone)

ingilizcesi için (bkz: loner)

internet sayesinde yeni nesil;

(bkz: e-sosyal)

(bkz: asosyal ile antisosyal arasındaki fark)

leman tayfasından kutlu esendemir'in hazırlayıp sunduğu bir program/dı. sky türk'te doğdu, 24'te büyüyor derken akpli 24'ün seçim döneminde taş koyduğu bir program oldu. kendilerine "marjinal, uçuk, absürd" filan gelmiş olmalı ki artık yok..

- (elde biletler bir heyecan) konsere gidiyoruz bak yarın xxx geliyomuş?
- dün geçen seneki konser kaydını indirdim bişey yok onlarda.
- ...

- filme gidelim lan bak supermiş herkes övüyor?
- 1 haftaya dc ye düşer (off bu klasiktir)
- salondaki gibi olmaz bak
- ohoo benim 19 '' monitörde sen film izlemedin di mi ?
- siktir öl sen ya

(bkz: asosyal demokrat)

sosyal hayatı bim indirimlerini takip etmek olan insan durumu

sadece asosyalse kötü durumda olan insan.
ama hem asosyalse,hem de istediği insanla istediği şekilde konuşabiliyosa o zaman çok şanslıdır.öbür türlü olan insanlar zaten herkesle konuşabiliyolardır.bu çok iyi gibi gözükse de biraz ilüzyondur.ne kadar çok insan tanıyosan,ne kadar çok arkadaşın varsa o kadar biliniyosundur.üzerinde,hepsinin beklentileri vardır.bu da senin özgürlüğünü elinden alır.
o yüzden de asosyallik en iyisidir.

asosyal olmak kanımca aşırı sosyal olmaktan çok daha iyi bir durum. nitekim allahın her günü hiç tanımadığınız insanlarla karşılaşmanız bir nevi insanın rahat olmasını engeliyor. mesele konuşmak değil konuşursa elbette konuşulur ama sizi tanıyanlarla beraber olduğunuzdaki kadar rahat olunamıyor. olunsa bile o an üzerinize tuhaf tuhaf bakışları çekmek mümkün. ayrıca bir sürü arkadaş elde edip bir süre sonra onların arasında da sıkılınabiliyor.

evde yalnız başına kalmak bazen kötü olsa da çoğu zaman insanın kendini tanıması,kafasını dinlenemesi, huzurlu olması için iyi bir neden. dezavantajıysa uzun süre dışarı çıkmadıktan sonra bir an dışarı çıkıldığında bambaşka bir gezegene gelinmiş gibi olması.

(bkz: bugün toplum için ne yaptın)

world of warcraft oyununa kilitlemiş insanların bulunduğu durum.

genelde yazılımcılara yakıştırılır bu ünvan.
en güzeli ise iki yazılımcının yani iki asosyalin birlikte ki muhabbetidir işte burada bu iki insanın asosyal olduğuna kimseyi inandıramazsınız.
kahkahalar, espriler havada uçuşur, gülme krizlerine girilir, kopulur ama etrafınızda ki kimse bi bok anlamaz dediklerinizden, ulan bu salaklar neden gülüyor diye bakarlar sadece ama asosyallerin umrunda değildir. onlar gülerler, eğlenirler, koparlar.
(bkz: asosyalim öyleyse varım)

kimi zaman 18 saat bilgisayar başında olan göbekli,sivilceli,saçı sakalı birbirine girmiş olan ve metrelerce uzaktan pis kokusunu duyumsadığınız, genellikle cips ve kola ile beslenen insan modelidir.

kimi zaman da hayatın anlamını bulabilmek için kendini kitaplara vermiş, virginia woolf,dostoyevski,orhan pamuk,james joyce okuyan, aslında elle tutulabilir olmasına karşın bu eylemi kızlarla gezip tozmaktan ya da içten erkek arkadaşlarla öğrenci evlerinde vakit öldürmekten daha ulvi bulan insandır.severim kendisini.

giydiği t-shirt'ün arkasındaki resmi logosunu gururla taşır.

(görsel: asosyal/94708)

haftanın bir günü ''dostuuuum bugün abdurrahman bana günaydın dediii '' diyen dördüncü sınıftaki mühendislik öğrencisi olan oda arkadaşıdır

beni tanımlayacak en olumsuz kelime.insanların asosyal olduğunu öğrendiği an yavaş yavaş kopmalarını izlersin hiçbiryere çağrılmazsın çünkü hayır cevabını duyacaklarını bilirler ve onlarda bıkmışlardır en iyisi ne sen sor ne ben söleyim.

bazen insanın ihtiyaç duyduğu bir şeydir, uzun zaman fazla insanla vakit geçirmek, yüz göz olmak, bazen insana kabuğuna çekilmek isteği uyandırır. kimse olmasın etrafınızda, azıcık kafayı dinleyim dersiniz. ve çok da iyi gelir. bir yere çıkmazsınız, bütün sosyal aktivitelerden, ve sosyal ilişkilerden uzak durursunuz. ohhh, mis gibi. peki bu asosyallik sürecinde neler yapabilirsiniz, dizi izlenebilir veya film, hayatınızda belki toplam yapmadığınızdan daha fazla temizlik yaparsınız ve bu çok işe yarar, bunca zaman insanlardan bıkmışsınızdır, etrafınzdaki kalabalıktan, düşüncelerden sıkılmışken, tam temizlik yaparken düşündüğünüz tek şey ocağı neyle sileceğiniz olması güzel bir şeydir, ovma tozu mu, çamaşır suyu mu. (zira ovma tozu çok güzel çıkarır ocaktaki lekeleri, neyse..). tabi ki ilk şartı evden çıkmamaktır bana göre asosyalliğin. velhasıl asosyallik güzel bir şeydir, özellikle kafa dinlemek amacıyla yapılıyorsa. ama fazla uzatmamak lazım, biraz asosyalliğin ardına sosyalleşmek de güzel gelir, ve hayat böylece devam eder; biraz sosyal, biraz asosyal...

aha da ben! (çok klişe ve rahatsız edici bir giriş farkındayım ama uzun zamandır bana kendini üç kelime ile tanımla dense düşüneceğim ilk kelime kendisi, diğerlerinin de kuralcı ve sinirli olacağını gözönüne alarak saatli bir bombaya ne derece benzediğimi her ne kadar benimle azıcık haşır neşir olanlar kadar anlayamayacak olsa da okuyan da tahmin edebilir sanırım.)
başlangıçta çekingenlikten ileri geldi sanırım asosyalliğim. diyordum ki tanıdık birini görünce aman selam vermeyeyim sohbetini bölmeyeyim, ama bu giderek aman selama ne gerek var belki beni hatırlamaza kadar ulaştı en sonunda eskiden tanıdıklarımı tanımazdan gelmeye başladım.
bunun bir diğer ayağı da davetleri reddetmek; bu da masumca başladı aslında. beni nezaketen çağırdılar gitmek ısrarcılık olur reddedeyim bari derken bu üff git şimdi orda bir sürü gerekli gereksiz insanla tanış ne hacet var düşüncesine vardı.
sonra az arkadaş edinme huyum vardır benim. eskiden zilyon insanla takılabilirken artık çoğunluk arkadaşım olabilecek kadar iyi değilmiş gibi geliyor. saçma olduğunun bilincindeyim tabii amma kendime insanlara ihtiyacım olduğunu itiraf etmek daha saçma ve açıkçası zor geliyor. herkesi eleştire eleştire kimseyi yeterince iyi bulmamaya başladım.
çoğu zaman konuşmak da istemiyorum, oysa hayatım boyu geveze olarak bilindim.
ikilemlerin insanı bir asosyalim vesselam.