askerde ilk gece  

hem asker, hem de onu bekleyen eşi için kötü bir zamandır. (bizzat yaşadım..)

kamuflajlar alınmış, dolap düzenlenmiş ve pijamalar giyilmiştir. 12 kişi ile birlikte aynı odayı paylaşırsınız. herkesle üstünkörü merhabalaşır, yatarsınız. odada ses çıkmaz, ama muhtemelen kimse uyumuyordur. nizamiyeden beri, aklınıza takılan soru yatakta daha da rahatız edici boyuttadır: "neden acele ettim ki askere gelmek için?" kalan 119 gecede bu sorunun şiddeti azalır, ortama ayak uydurursunuz...

konulu gay pornosu ismi gibi duran söz öbeği.
(bkz: iğrençlik yapmanın dayanılmaz hafifliği)

koyun olma hissinin alıştırmasının yapıldığı, büyük bir kafile halinde askere kesin kayıtların, kafanın üzerine haritaların çizildiği o unutlmaz gecedir.
"nerelisin?" sorusunun inanılmaz sayıda sarfedildiği gecedir ayrıca.

yanımda resim gösteren bir mp3 çalar olmazsa uyuyamayacağım gece, yakınlarda bir yerlerde 2-3 ay kaldı şunun şurasında.

eğer aynı koğuşta 88 kişi yatıyorsanız gerçekten ilgi çekicidir. sivil olduğunuz onca seneyi yok sayarak kendinizi hep askermişsiniz gibi hissedersiniz. sadece, rüyada sivil hayata dönersiniz; ama, ertesi gün sabahın köründe "koğuş kalk!" nidası ile mesajı alıp tekrar asker olursunuz.

(bkz: o şimdi asker canı neler ister)

erkeklerin askerdeki ilk gece stresi kızların gerdek stresinden beterdir. aynı kaderi paylaşmış bir kasa dolusu istavrit gibisinizdir.kimsenin diğerinden pek bir farkı yoktur.farklı olan sadece ayak kokularıdır daha ilk günden başlar ve askerlik boyunca size eşlik eder en önemli göreviniz koğuşa girmeden önce postallarınıza asma kilit vurmaktır.sivilde akşam yemeği yediğiniz saate denk gelen bir saatte koğuş için yat emri verlir.tabi ki hadi allah rahatlık versin ben yattım agalar demeyle yatılmaz öncesinde koridorda dörderli sıra olunur kelleler sayılır sonrasında herkes altlı üstlü ranzalara doluşur uyumamaksa mümkün değildir çünkü akşama kadar sivilde sarfettiğiniz enerjinin on mislisini harcamışsınızdır. ilk gece ve sonraki 3-5 gece daha turist kafilesi gibi ağırlanırsınız.sürüden ayrılmadan toplu halde yaşar gidersiniz bu geceleri.süper kankalarınız süper muhabbetleriniz olur bu ilk gecelerde.askerliğin son gecesiyle kıyaslandığında hiltonda bir gece tadındadır bu ilk gece.

moral ibresi sıfırı gösterir.
zamanın ne kadar göreceli bir kavram olduğunu bir kez daha anlarsın; bu askerlik nasıl biter diye düşünürsün.
sabah saat 6 da, erken kalkacaksınızdır ama sıkıntıdan gözünüze uyku girmez.

en uykucu adamın bile bu uykusuz, en tilki adam bile tam bir saftriktir bu gecede..

12 nisan 2007 tarihinde saat 16:00 sularında kütahya hava er eğitim tugayına adımımı atmam itibariyle gelişini müjdelemiş hayatımda unutamayacağım nadir gecelerden biri olmuştur.nitekim nizami olarak akşam 6'da verilen yemekten önce torpillilerin açık açık isim okunarak önden alınması sebebiyle aşılama, yerleştirme gibi işlemleri halledememiş olup yemekten sonra, saat 16:00'dan sonra gelen tüm kalabalıkla tekrar sıraya sokularak gece 11:45'te üçüncü erbaş olarak bölüğe girdiğim gecedir. aynı zamanda kargaşa ve kabusla dolu valiz yatak işlemlerinin ardından acemi bir erbaş olarak çarşaf ve yorgan yapmış, 00:20 'de yatağa uzanmış, acı ve elemle dolu buruk bir kalp ve yorgun bir bedenle deliksiz bir uykuya dalmışımdır ve hayatımdaki ilk "koğuş kalk" ile saat 6'da kalkmışımdır.diyarbakır'a yol izni aldım sözlük, iki gün seninleyim, seni özleyeceğim. hava piyade çavuş medcezirler.

asabi bir onbaşının etrafında toplanan sürüyle acemiye sanki çok önemli birşeymiş gibi yatak yapmasını öğretmesi ile başlayan ,traş olmak için kalabalıktan kendi yüzünü bile aynada seçemediğin bir ortamda traş olmaya çalışırken 2 dakika içinde suyun aniden kesilmesi,çok şanslı bir kişiliğin varsada daha ilk geceden koğuş nöbeti denen saçmalığa tabii tutulman ve sabahın 4,45'inde koğuş kalk sesiyle fırlayıp akşamdan asma kilit vurduğun botlarını bulmanla son bulan kabus dolu günlerin ilkidir.
edit:imla

(bkz: ilk gece korkusu)

hiç bir erkeğin bir daha yaşamayı istemediği bir kabusdur. en ballı yere düşse bile berbat yaşanan gecenin ta kendisi bir gecedir.

esaretin bedeli filminde bir sahne vardı. eski mahkumlar ; yeni mahkumlar geldikleri zaman ilk gece ilk önce hangisi ağlayacak konulu bir bahse girerlerdi. dış ses olarak hikayeyi anlatan red o geceye ilişkin bir takım tanımlamalar yapıp iliklerinize kadar ürpertirdi sizi. diğer mahkumlar da yenileri taciz edip ağlatmaya çalışırlardı. askerde ilk gece o anda film karşısında hissetiklerinizin tarafınızdan yaşanmış hali...

(bkz: gerdek gecesi)*

bir erkekle, ne bir erkeği , iki erkekle bir yatağı paylaştığınız ilk gecede olabilir. ben mesela hem de üst ranzada iki kişinin ortasında kalmıştım.

edit; gözümü kırptıysam şerefsizim.

askerdeki unutulmayan 2 geceden biri. diğeri son gece


kafayı yastığa koyduğunda ne işin var olum burda dedirten, insan şeklini almış bir yatakta uyumaya çalışmak. uyumak için tek pozisyonu olan, o pozisyon dışında denersen her yerine batan bir yatak, 50 kişinin bir yere sığabildiğini görebilmek, usta askerlerin nöbet değişimindeki o tatlı muhabbetleri dinlemek (erken uyandırdın a. k...., kalk lan uyuycam bende senin a.... k..... ) işemeye giderken hela nöbetçisi görmek, dönerken koğuş nöbetçisini görmek, sabahın 4:30 unda koğuş kalk duymak. aynanın karşısında gördüğünün kendin olduğunu anlamak. kamuflaj giymek. sıra olup kahvaltıya gitmek.

bir yolcu uçağının kokpitinde adriana lima ile seviştiğim gecedir. tabi rüyamda. nasıl bi ruh haliyse artık.

öyle ki bazısı halen giriş işlemleriyle uğraşıyor, işlemleri bitenler gecenin karanlığında sıraya dizilmiş anlamsız bakışlarla çevresini süzüyordur. ve yine bu gece, sabaha karşı uyandırıldıklarında çoğu nerede olduğunu bile idrak edemeyecek bir süre. hepsi birer şaşkın ördek yavrusudur bu gece.

yaşam boyu unutulması mümkün olmayan, insanın beyninin durduğu ve çaresizliğin dibe vurduğu anı yaşadığı, tarifi yaşanmadan imkansız olan bir andır.

yaklaşık 10-12 saat süren ve isminizi, cisminizi, varlığınızı, kişiliğinizi her şeyinizi nizamiye kapısında bırakıp alelade bir üç numara kelle halini aldığınız o sürecin ardından yatağa yattığınız andan itibaren gözlerinizi kapar, kendinize başbaşa kalırsınız. tüm yaşamınız, çocukluğunuz. ilkokuldan beri sürekli yapılan askerlik muhabbetlerini, "askerde ne yapacaksın, askerde şöyle böyle" laflarını duyarsınız. "ne ulan bu?" demek istersiniz, diyemezsiniz.

sevdiklerinizi hatırlarsınız, okulunuz, arkadaşlarınızla kahkahalarınız kulaklarınızda çınlar. dün akşam çok zor ayrıldığınız sevgilinizin sıcaklığı yüzünüzü ısıtır bir anda, ona dokunmak, hiç değilse sesini duymak istersiniz ama olmaz.

aileniz, anneniz, babanız. sizi teslim ederken size sarılmalarını hisseder kollarınızı kavuşturursunuz sanki oralardaymış gibi. hiç öyle ihtiyacınız olmamıştır belki annenize o an olduğu kadar. hiç ağladığını görmediğiniz babanızın sizden ayrılırken gizlemeye çalıştığı gözyaşlarını bir anda yüzünüzde hissedersiniz. farkında olmadan ağlamaya başlarsınız. koğuşta her köşeden bir hıçkırık sesleri yükselmeye başlar, kimse konuşmaz. o güne kadar sahip olduğunuz değerlerin ne kadar önemli olduğunu işte en iyi o askerliğin ilk gecesinde anlarsınız.