arkaya doğru ilerleyelim  

otobüs tıklım tıklımdır. kimsenin ayağı yere basmıyordur. basamakta duranlar camlara yapışmıştır. o sırada bilet kesen eleman bağırır. orta yaşlarda bir adamın sıkıntısı içten içe büyümektedir.

- evet beyler sağlı sollu bir zahmet lütfen.
+ ....
- bakın kapı kapanmıyor, arkalara doğru bir zahmet.
+ ....
- abicim sen de at adımını. abla çantayı indirir misin? beyler ayıp oluyor arkalar müsait.
+ senin arkan müsaitse ben oraya ilerleyim. burda yer yok çünkü.

(bkz: otobüsün önüyle arkasının aynı yere gitmesi)

(bkz: otobüs diyalogları)

arkaya doğru ilerlesiniz de pek bir fark olmayacak durumdur.otobüs o kadar doludur ki,hiç bir yere tutunmadan gayet rahat gidebilirsiniz.

kaptan üst kata da yolcu al cevabıyla kahkaha atmanıza neden olacak dialoğun başlangıcı

(bkz: arkadan vermeyen var mı)

(bkz: madem yürüyecez neden otobüse bindik)

-arkaya doğru ilerleyebilir miyiz beyefendi?
-arkada metro vardı da biz mi ilerlemedik

(bkz: kapıda durarak inmeyi engelleyen insan modeli)

belli bir süre sonra otobüsten insanların üstünten atlanarak inilmesine sebep olan hadise...

(bkz: koridorlar cift siradir)

eğer kalabalıktan ötürü şoför arkaları tam göremiyorsa bu görevi üstlenen halk kahramanı vardır her otobüste. otobüs oturaktaki yolcu kontenjanını doldurmuş, ayakta duran kişiler ise ufak manevralarda bile savrulmaktadır.

öncelikle halk kahramanımızın özgeçmişine şöyle bir göz atmak gerekir. genelleme yapmak gerekirse bu amcalar ellili yaşların eline vermiş, emekliliğini almış, sabah kahvaltısından sonra evde yapacak bir şey bulamadıklarından dolayı can sıkıntısı ile mücadele eden ve bunun getirisi olarak kendisini dışarlara savuran tiplerdir. aynı zamanda yeni nesil gençlere de bulduğu her fırsatta cık cık cık demekten kendini alamaz.

bu amcalar otobüste kendi yaşıtlarını yanına oturur ve eskiden buralarda binalar olmadığını, şu bilmem ne plazanın yerinde salatalık tarlası olduğunu, denizin ta şuralara kadar geldiğini fakat bina yapmak için o güzelim yerleri taş toprak ile doldurulduğunu, bir deprem gelse buraların tamamen denize batacağı konusundaki geleceğe yönelik tahminlerini sesli bir biçimde aktarmaktan herhangi bir sıkıntı duymaz, aksine sesini yükseltir ki buranın yerlisi olduğunu kısacası eski toprak olduğunu hissettirmeye çalışır. konudan konuya geçiş teknikleri o kadar yüksektir ki şimdiki gençleri yerden yere vuran sözler söylemeya başladğı anda etrafında onu dinleyenler hemen konuya adapte olur ve haklısın manasında baş sallarlar. kısacası bulunduğu yerin lideridir bu amcalar. kendisinden habersiz hiçbir şey olmasını istemez otobüste.

sohbet ilerlerken otobüs durağa yaklaşmaktadır. birden halk kahramanımız etrafını kolaçan eder. arka taraftaki oturan beş genci kindar bir şekilde kestikten sonra tekrar önüne döner. otobüs durakta yolcuları almaya başladığında her yeni yolcu ile ön taraf biraz daha sıkışmaktadır. halk kahramanımız kendini tedirgin hisseder. bir şeyler ters gitmektedir. ve buna acilen müdahale etmesi gerektiğini anlar. o anda tüm otobüs ahalisinin kendisine bakmasını sağlayacak cümleyi sarfeder: "arkaya doğru sağlı sollu ilerleyelim ama. bakın burası bomboş".

başarmıştır. tüm ilgi ondadır. otobüsün refah düzeyini arttırdığı için kendini mutlu hisseder, görevini yaptıktan sonra eski yalnızlığına geri döner. ta ki duracak butonuna basıldığı halde şoförün durmadığı zamana kadar.

"kaptan durakta inecek var."

(bkz: çelişki)

yaşanan bir olaydır aşağıda anlatacak olduğum..
ş şoför abimizdir,b ise ben..tıklım tıklım otobüste köşe kapmaca sanatı..

ş: arka tarafa doğru yürüyelim arkadaşım be!!
b: ulan madem yürüyecektik, niye otobüse bindik?
ş: ne diyorsun lan??(sinirli bide)
b: sağda inecek var diyorum!!

o zaman anladım otobüs yerine nuhun gemisine bindiğimi....

otobüse binilir,zaten tıklım tıklımdır, nefes alacak bir yer bulup da soteye yatarsın ama şoför denilen güzide insan otobüsü kendi köyünün yaylası zannettiği için sürekli bi arkaya ilerleme ısrarı içerisindedir. üstelik bu sıkışıklıkta özellikle yeni otobüslerde bu güzide soförlerin frene topukla basması farz oldugundan ayakta durmak bile bi ezıyet olur. adamlar haklı,ellerindeki eski hurda otobüsşeri alıp son model klimalı otomatik vites abs'li mercedesleri verirsen olacağı budur.

(bkz: çok doluyum sözlük)

otobüs zaten doludur kendinize kimsenin üstüne yıkılmayacağınız bir yer bulmuşsunuzdur ama ya şoförden ya da bu dolu otobüse binmeye çalışan insanlardan duyduğunuz ve çoğu insanın(en azından benim)gıcık olduğu cümledir." arkaya doğru ilerleyelim" "kolaysa sen ilerle pehh"

genelde şoförün ya da uyuz teyzelerin,amcaların söylediği cümledir.

çok güzel bir cümledir. çünkü insanımız bu cümleyi duymadan arkaya doğru ilerlememektedir. tamam tıklım tıklım dolu otobüste muavinin ilerleyelim demesine bnde gıcık oluyorm ama, denmediği zamanda yürümüyor millet. sonra öndekiler binemiyor; arkadakiler götü yaya yaya takılıyor. bir kere de bu konuda şöyle bir diyaloğa şahit oldum;
-hadi ilerleye ya
+sen halk otobüsündeyiz sandın herhalde, burda ilerle diyen adam yok, boşver iyi burası.
bu diyalog iki arkadaş arasında geçiyordu. bu diyalogları yüksek sesle duymasanız bile, çoğu kişinin kendi içinde geçiyo bu tür konuşamalar. belki senin içinde bile geçiyordur.
sözüm bu tür diyalogları yüksek sesle yapanlara ya da kendi içinden geçirenlere illaki başınıza bir çoban mı gerek

insan konservesi şeklindeki otobüsü daha da doldurmak için kullanılan lanet cümle.