atatürk'ün "türküm diyen her şehir, her kasaba ve en küçük türk köyü, gazianteplileri kahramanlık örneği olarak alabilir..." dediği ,memleketim olan güzide ilimiz.
(bkz. gazi şehir).
hayatımın en güzel yıllarının en güzel şekilde geçtiği şehirdir (halen ailem orda ama...). baklavası lahmacunu kebabı ve fıstığı meşhur olan şehir.ve ayrıca her şeyin taklidinin bir hafta içinde yapabilecek ustaların olduğu şehir (hatta bir kaç tanesinin büyük bilişim fuarlarına girmeleri bile yasaklanmış) neden mi çünkü adamlar gördüklerinin aynısını bir hafta sonra yapıyorlarda ondan. şehirde bir çok yenilik var iki tane 5 yıldızlı otele sahip ve türkiyenin en büyük parklarından olan hatta bence en büyüğü olan atatürk kültür parkı ile de hoş bir görünümü var bu şehrin.
askerlikle birlikte hatırlayacağım en güzel tatlıların şehri. bu kentteki tüm tatlıcılar ayrı birer sanatçıdır. önünüze gelen ilk baklavacıdan yiyeceğiniz baklava, istanbul'da güllüoğlu'nda yenecek baklavayı aratmaz. bunun yanında katmer,burma,kadayıf,künefe gibi tatlılar da muhteşemdir. bu güzellikte antep'in sanatkar tatlıcılarının yanında muhteşem fıstığının da payı olduğu şüphesizdir.
guneydoğunun en gelişmiş şehirlerinden.şehir boyu uzanan parklarında özellikle pazar günlerinden birbirinden güzel etleri yemeniz mümkün.siz sadece bir tane tam ekmek alın ve parkta dolaşın.misafirperver ve sıcakkanlı antep halkı sizle mangalda pişirdikleri etleri paylaşacaktır ve karnınızı doyuracaksınızdır.ayrıca humusta mutlaka yenmelidir.nohuttan yapılan bu yemek antepin geleneksel yemeklerindendir.şehirde 06 ve 34 plaka fazlasıyla görmek mümkündür.demirciler ve bakırcılar çarsı da antepin gezilmesi şiddetle tavsiye edilen yerlerindendir.trenle adanadan ulaşım mümkündür.narlı istasyonunda inilir ve karşılayan yoksa otostopla şehir içine ulaşılabilir.
eğer uzun saçlıysanız* ya da piercingleriniz varsa bakırcılar çarşısında dikkatli olun derim her an bi kılıç veya hançer(orda bunlardan çok var ve çok güzeller) girebilir bi yerinize. yaşlı amcalar pek istemezler böyle tipleri.
kendisinin pir parçası olmaktan gurur duyduğum çocukluğumun kenti, özlem, yabancılık.
90'ların başına hatta ortalarına kadar daha sosyal bir ortamın olduğu****, sonrasından başlamak üzere günümüze dek, doğudaki köylerde geçinemeyip sanayi kentlerinde işçiliğe fit olmuş fakir insanlar tarafından göç akınına tutulan ve maalesef bozulmaya yüz tutan kent. bana göre sosyal düzey farkı bakımından en az istanbul kadar içler acısı bir durum var. şehrin dışında bazı mahalleler var ki çok fakir insanlar yaşıyor, tıpkı yıllar önce nüfus sayımında ilk kez gittiğim bir mahallede gördüğüm, dişleriyle fıstık kırıp içini çıkartan ve kilo başına aldığı parayla ailesini geçindiren teyze gibi.
sanayisi çok gelişmiş şehir . ayrıca her yanı park bahçedir .
yalnız anlamadığım bir şekilde, yerlisi öğrenciye karşı mesafeli durmakta , esnafı öğrenciye 5 liralık şeyi 15 liraya yutturmaya çalışmaktadır .
üniversite yaşantısı veya lise yaşantısı olarak kısır bir şehir olmasına rağmen şöyle 30 yaşında iş'te çalışan bir tipseniz eğer antep tam ideal bir yerdir. her türlü imkan'ı bünyesinde barındırır. yemekleri oldukça lezzetli ve ucuzdur. şehirdeki tek sorun ulaşım'dır benim gözümde. dolmuş,otobüs ve taksi sayısı oldukça az dır bu şehirde. bu olay'da tamamen halka bağlıdır. çünkü hemen hemen her evin önünde onlarca araba vardır. dolayısıyla toplu taşıma araçları azdır. sonuç olarak öğrencilere eziyet gibi gelir durakta 20 dk beklemek en işlek hatta ait dolmuşu.
güneydoğunun en büyük kenti olup türkiyenin ekonomi açısından arap ülkelerine açılan şehridir. türkiyenin en büyük organize sanayisine sahiptir, bildiğim kadarıyla şu anda 5. bölgesi yapılıyor sadece gaziantep 1. organize sanayi bölgesinde yaklaşık olarak 100.000 kişi istihdam edilmektedir. türkiyenin en büyük halı üreticileri gaziantep çıkışlıdır.
arkadaşlık, abi, abla kavramını çok iyi kavrayan bir gençliğe sahiptir. son yıllarda çevreden çok fazla göç aldığı için suç oranı çok artmıştır. ayrıca türkiyenin en büyük 6. şehri olmasına rağmen insanlar genelde gaziantepi sıradan bir kent sanarlar. (bkz: memleketimdir özlerim)
unesco kayıtlarına (ve diğer birçok kaynağa) göre dünyanın en eski yerleşim birimi (evet en).
google da "oldest city in the world" diye aratırsanız, bütün sıralamalarda en azından ilk 5 de olduğunu görürsünüz.
misal http://www.trivia-library.com/...
ömrümün yedi güzel yılını geçirdiğim kent. beaklavası, lahmacunu, saehresi, cartlağı, sinemaları ve illaki pasajları ile meşhur güzide kent.
antep diyince "kasap" aklıma gelir. kırkayak kahvesinin karşı çaprazında, tekelin altında, kebap da yapılan bir kasap dükkanı vardı. öğrenci hesabını deftere yazar, yazdığının para üstünü de cep harçlığı olarak elinize şıkıştırırdı.
hala yaşıyorsa sevgi ve saygı ile ellerinden öperim.
ne zaman şehir dışına çıksam, kendini hemen özleten, yemek yeme üzerine yaşam felsefesi edinmiş insanların içerisinde barındıran,
kendine has acayip bir aksanı olan, sanayisi ve belediyesiyle diğer doğu illerine örnek teşkil eden, bünyesine yeni yeni mahalleler ve sokaklar ekleyen,doğduğum şehirdir gaziantep.
diğer taraftan, aradığınız herhangi bir kitabı bulamadığınız ,kız arkadaşınızla geziyorken, genci yada yaşlısı insanların gözlerini dikip size baktığı ,insanları sosyal olmaktan olabildiğince uzak,tüm yaşam amaçları mal ve mülk edinip altın almak olan insanların yaşadığı, paradan başka hiç bir şeyin sohbet konusu olmadığı, yobaz insanların sayılarının çokluğundan şikayetçi olduğum şehrim.
bir de gece 9 dan sonra kimseyi göremezsiniz dışarıda.yazın yada kışın farketmez çok sessizdir gaziantep sokakları.eğer bir gün gidersem özleyeceğim iki şeyden biri bu olur işte. diğeri ise yemekleri (bkz: gaziantep mutfağı)
iki günlük kısacık ziyaretimiz sırasınca çarşılarında kaybolduğumuz, hamamında terlediğimiz, çırılçıplak edilip hamamcı teyzeler tarafından şımartıldığımız, esnafın sevgilisi olduğumuz, küçük ustalarla tezgahlarda tavla tahtası işlediğimiz, acıkmadan yemek yediğimiz, duvarlara tırmandıracak cinsten künefe yediğimiz, bir türlü kapattırmadığımız müzesini adeta işgal ettiğimiz, parklarında yattığımız, fotoğrafa doyurduğumuz, dut suyu içtiğimiz, meyandan sonra suratımızın şekilden şekle girdiği ve son gece şehreküstü itfaiyesinde misafir edildiğimiz şehir.