yatağın nevresimlerini değiştiriken en çok anlaşılan anlardan birisidir,basit bir işlem gibi görünebilir ama altında karmaşık işlemler yatar. annelerin yaptığı aylarca kullanımdan sonra bile yerinden çıkmazken, benim yaptıklarım sabahı görmeden yatağın yarısında toplanmış oluyorlar.
tam da karnın guruldamaya başladığı zaman uzaklardan* gelen bir "yemek hazıııır" sesinin olmadığı, duyulmadığı ve akabinde açlığın yerini hüzünün kapladığı anlar..
canım hayatım dediğiniz kız arkadaşınızın sizi hiçbir zaman yanlız bırakmayacağını söyledikten sonra size trip yapmaya başladığında ve sizi terkettiğinde... ve bu esnada annenize ne kadar trip yapsanızda sizinle konuşmaya çalıştığı anlar...
sabah annenin kaldırmak için üç sefer gelmesi, ilk iki seferde yumuşak bir şekilde "hadi oğlum kak artık", sonuncusunda ise kızgın bir tonla "ee kalk artık geç kalacaksın" demesi yerine telefonun alarmıyla kalkıldığı (ya da kalkılamadığı); hasta olunup da naz yapılacak kimse bulunamadığı; bulaşık yıkanıldığı, su isteyecek kimse bulunamadığı veya üç saatlik otobüs yolculuğunun ardından yurda gelinildiğine ve anneyi aramak için biraz gecikildiğinde annenin telaşlı bir şekilde aradığı anlardır.
herhangi bir konuda ya da olay karşısında annem demişti denildiğinde, düşen jetonun çıkardığı gürültü insanı uyandırıp da insanın ben ne yaptım dediği zamandır...
kamil koç servisiyle ataşehir'e doğru yola çıkarken, servisten dışarı fırlamak istercesine el sallarken gördüğümüz an,, gözden kayboluncaya kadar çırpınır bizi görmek için,, oysa yanımızda olduğu günlerde, hep arkadaşlarımızla vakit geçirmişizdir,, tam giderken uzaklara, pişman oluruz,, ama yapıcak bişey yoktur,, bi daha ne zaman görürüz kimbilir,,
sadece acıktığında, çamaşırların yıkanması gerektiğinde, nevresiminin değiştirilmesi gerektiğinde vb. sebeplerle anlaşılmaması gereken anlardır. eğer kişi bu gibi sebeplerle annesinin değerini anlıyorsa bıraksın anlamasın. çünkü bir gün anne sonsuza kadar gittiğinde onunla ilgili özlenen, yüzünde tatlı bir tebessüme sebep olacak olan şey bunlar değil, sabah seni uyandırmak için seni öpmesi ve gözlerinin içine bakarak gülmesi olacaktır.
annenin değerinin anlaşıldığı an kaybedildiği andır. sevilen şeyler kaybedildiğinde anlaşılır. bunu şimdi çok daha iyi anlıyorum. 7 ay önce bunu yaşadım.
evinizde çamaşır makinesi, bulaşık makinesi, merkezi ısıtma sistemi, 24 saat sıcak su ve dahi aklıma gelmeyen çağın gerektirdiği bütün imkanlar mevcut olduğu halde ev işlerinden yorulduğunuzu hissettiğiniz andır. sonra annenizin bütün bir pazar gününü merdaneli çamaşır makinesinin başında geçirdiğini hatırlarsınız, siz sıcacık sobalı odada otururken ve yine de tek sıkıntısının çalıştığı için çocuklarıyla çok vakit geçirememek olduğunu da. sonra "anne" kelimesinin ne kadar az kaldığını anlarsınız onu tarif etmeye ne kadar yetmediğini; çocukluğunuzu her hatırladığınızda...
kırk derece ateşle yatakhanede yatarken kimsenin gelip halinizi sormadığı,bir yudum su vermediği,ıhlamur kaynatmadığı, başınızda nöbet beklemediği ve bir kase sıcak çorbayı özlediğiniz andır.
akşam olupta güneş batarken düşünceler aklınızda dolanır.. annenizle ilgili olumsuz şeyleri düşünürsünüz. ona söylediğiniz yalanlar kalp kırıcı tartışmalar gelir aklınıza. o zaman içinizi derin bir acı kaplar. ölümü de düşünürsünüz. kendi ölümünüzü ve onun bir gün aniden gidebileceği aklınıza gelir. uzaktadır... o izmir'de siz sakarya'dasınızdır. yanınızda olsa sarılmak ve af dilemek istersiniz deli gibi ama çabanız boşunadır. ne gidecek paranız vardır nede konuşabilecek telefonunuz. arkadaşlarınız ve sevgilinizde çok kırmıştır sizi. yapayalnız hissedersiniz bir an.. o güneşin batışındaki turunculuğa ve griliğe bakarken, annem olsa böyle yapmazdı ya da böyle yapardı dersiniz... işte o zaman değerini çok iyi anlarsınız...
