|
|
- ailesin den ayrı bir şehir de belki de ülküde okuyan veya yaşayan insanın bir zaman sonra genelde içinden söylediği ama aslında avazı çıktığı kadar haykırmak istediği özellikle çok zor durumda kaldığınız anda sıkıldığınız da hastalandığınız da kesinlikle aklınızdan geçecek düşüncedir.
- (bkz: yüksek yüksek tepelere)
- anneye uzak olan insanın sarfettiği cümledir. hele ki daha önce ondan çok fazla ayrı kalmadıysanız bu özlem acayip büyür. kimi zaman yaptığı yemekleri, kimi zaman saçınızı okşayışını, kimi zaman sunduğu sevgisini olmadık anda size bakışını özlersiniz. eninde sonunda kavuşacaksanız ne ala. fakat hiç kavuşamayacağını bilerek bu özlemi tatmak dünya üzerinde tadılabilecek en kötü duygulardan biridir.
her insan bu özlemi tatsın, hissetsin, annenin değerini anlasın ama sonunda kavuşsun, sarılsın sıkıca annesine.. allah kimseye annenin yokluğunu aratmasın, tattırmasın..
- evimden uzaklaştığımda yurt arkadaşlarımla konuşurken sıkça dile getirdiğim cümleydi ta ki içlerinden biri annesini kaybedinceye kadar...
- öğrenci evinde bulaşık yığınlarından, ortalığın dağınıklığından bıkınca vuku bulan cümle.''annem olsaydı herşey düzenli olurdu, o dağınıklığa izin vermezdi, toplardı, düzeltirdi tamam söylenirdi ama anneydi be'' diye yakınmayada yol açar.hasta olduğunda bile birşeyleri yapmak zorunda olduğunda daha bir zoruna gider bu cümle.
ve bir tezgah dolu bulaşığın arasında halsizlikten solmuş yüzümle taaa kalbimden gelen ses:annemi özledim.
- (bkz: ben de)
- apartmandan ev yemeği kokusu gelince, alt dudak titreyerek söylenen söz öbeğidir.
lakin evden içeri girince, çaktırmamak için gurbettaşlara:
-bu ne biçim yemek kokusu, kim yapıoo lan böylee kokulu kokulu fasülyeyi, tazen fasülye de böyle kokar mı yaa, ayıp ama yapıp da ikram etmiyorlar, komşuluk ölmüş, taabiii tok açın halinden ne anlar, heee öğrenciyiz yaa biz adam yerine komayın, ulan uzağız evden anadan babadan nolur bi tabak getirsen, kokuo tüm apartman fasülye fasülye, suyuna ekmeği banıolardır şimdi...yuh ama insan bi tabak da komşuya getirir, gurbette bu çocuklar der...anaları da yemek yapamıo, açtırlar der...ühühü, ne koktu bee...çok koydu memo bakma öyle abi....
tiradıyla sürekli başa saran ve hep "anayı özlemeye" tekabül eden iç çekmeler yaşatan anlarda, sık sık ağızdan kaçar...
|
