|
|
- keşkelerimizin başlıca sebebi,keşke o lafı söylemeseydim,keşke ağlatmasaydım... onlar ki doğduğumuz günden,ömürlerinin yettiği süre içerisinde bizi gözeten,koruyan ve kollayan... ağlatmak olmamalı,ağlamamalı onlar,hele hele anne olduktan sonra hiç... ama itiraf ediyorum ben ağlattım... dedemin ölümü üzerinden 5-6 yıl geçmişti,konuşuyorduk babam hakkında... sonra senin baban yaparmıydı ki?gibisinden bir cümle çıktı ağzımdan... sustu,durdu ve bir anda sel oldu gözyaşları... istemesemde üzmüş,ağlatmıştım onu... en kötüsü bile ağlatılmamalı...
(karde, 25.11.2005 17:23)
- (bkz: ölmek istemek)
- başlığı okurken bile hisli bir insan oğlusunun yüzünün düşmesine sebebiyet veren hadisedir bir annenin ağlaması.
- geceler çok soğuk, ıssız ve karanlık
üşüdüm, üstümü örtsene anne
(bkz: anne)
(bkz: zeki müren)
- bir show tv ana haber bülteni başlığı olsa gerek..
- en sevilen insanlardan biri olduğu bilindiği halde bilinçsizce fevri evladın dökebileceği gözyaşıdır. oysa herkesten daha kıymetlidir, yapmamak gerekir.
evladın hayata atıldıktan sonra "anne ben geldim, dizlerin duruyor mu başımı koyacak" şarkısıyla duygulanması kaçınılmaz olduğu için o gözyaşlarını sadece mutluluk için dökmeye çalışmak gerekir.
- sevinç dışında dökülen tüm gözyaşları
- çocuğuna göstermediği gözyaşlarıdır
- insanın kendini suçlu hissetmesine sebep olur. suçlu olmasa bile...
- (bkz: şehit anneleri)
- yürek burkulmalarına iyi gelen tek ilaç o gözyaşlarından sonra annelerin gülümsemeleridir.
- ağlarken pişmanlık duymama neden olan, içimin acımasına sebep olan ve çaresizce yanından uzaklaşmak gibi bi salaklıkla arkamı dönüp gittiğim kendi utancımdır o gözyaşları
|