anneden dayak yeyip yine de anne diye ağlamak  

'dayak yiyeceğini bile bile anneye terlik götürmek' gibi eylem.

"sus allahın cezası! allahıımm canımı al da kurtulayım! git babana! git!!!" cevabıyla son bulacak hareket..

(bkz: hayata dair iç burkan detaylar)

başka bir versiyon; anneden dayak yiyince baba, babadan dayak yiyince anne diye ağlamak.

çok güzel bir korunma güdüsü örneğidir. dış uyarana karşı direk kendini güvenliğe alıcak etmeni çağırır bilinç. bunu yapan anne olsa bile o dönemde otomatikleşmiş bir güdü olduğundan annesini çağırır çocuk.

annesinden başka kollarda daha huzurlu olamayacağını bilir, bebecik. ne yapsa etse annemdir, benim yanıma kalacak bir o' dur, üzdüm, şimdi gönlünü alması gereken benimdir, diyerek annesinin koynuna sokulur ve ağlar, huzuru tadar. kendini affetirmiş olduğunu sezip, kendisi de rahatlaştıktan sonra yine başlar haylazlığa. bu durum sonsuz bir döngü içine girer. alan razı, veren razıdır.

(bkz: ana gibi yar, vatan gibi diyar olmaz)

annesinden dayak yedikten sonra annesinin boynuna sarılarak ağlayan çocuklar olduğu için çok kafa patlatmaya gerek yoktur konu hakkında çocuk ne de olsa.

annenin o an ki sinirle saçma bir cümle kurmasıyla tamamlanan olay.
- anneeeee! anneeee!
- anne deme bana.
(bkz: ne diyem mahmut mu diyem)

hemen hemen her çocuğun yaptığı harekettir. çocukların masum olduklarının ve hiç bir şekilde kimseye kin gütmediklerinin göstergesi de olabilir. hele ki karşısındaki kişi annesi olunca..

anneyi yumuşatmak için yapılan numaradır. siz ağlarken "anne anne" diye ağlamanız anneyi pişmanlığa sürükleyecektir. çok zaman geçmeden anneniz sizi kucağına alarak pişpişleyecektir. işe yarar çoğu zaman.

bazen de tamamen duygusal olmakla birlikte içten gelir. dayağı yediğiniz anneniz olsa bile ağlarken ağzınızdan çıkan, yanınızda olmasını istediğiniz kişi yine annenizdir. ne olursa olsun yeri dolmayacak tek varlıktır.

(bkz: ağız alışkanlığı)

ben dede diye ağlardım, kardeşim baba diye. birer posta daha dayak yerdik. "anne diye ağlayın!" emrine itaat ederdik çaresiz.
sonuç olarak; kaçınılmazdı.

anneden dayak diyip, annneeeeee...! diye ağladığını farkedince 3 sn gibi bir zaman içinde düşünüp ağlayacak başka birini bulmaktır.

annenin de ağlaması ve kucaklaşmayla son bulan durum diyeceğim ama işin içinde dayak var. hani azar olsa neyse... dayak atan anne öyle kolay eğilip bükülmez. mesela ben olsam, rahme geri gönderesim gelir, vicdan azabından kurtulmak için.

olması haliyle normal karşılanıcak bir durumdur. evet durum çok çelişkilidir, fakat çözümü yoktur.

(bkz: anneden dayak yiyip yine de anne diye ağlamak)
(bkz: ünlü daralması)
(bkz: demek)
(bkz: yemek)

salaklık mı desem ne desem öyle malca bir hareket bu. mesela bugün kuzenim çocuğuna kumandayı bir fırlattı çocuk direk ağlamaya başladı ama ne diye ağlıyor bir sorun?
" anneeeee.. uhuuuuu uhu uhu uhuuuu anneeee..." lan dedim dur lan çocuk gerizekalimisin anne diye ağlıyor ya.o düşmanın senin gel bana sarıl ne diye yine dayak yediğin yere gidiyorsun mal!
sonra bir an flashback oldum;

bir gün yine bir erik ağacının bir dalına poşeti aştım bir yandan topluyorum bir yandan oturmuşum sağlam bir dala oh mis. tam karşımda muhteşem bir manzara otomobiller geçiyor falan ama hiç aldırış etmiyorum.ee keyf bendesefa bende kral gibi oturmuşum orda dala dimi... birde herkes çıkamazdı tabi ağaca hele kızlar çok çıkamazdı yanı acayip havası olurdu aşağıda bekleyenlere erik atardım falan bildiğin kral yanı.
neyse iste annem yakaladı bütün gün odadan cikmiycaksin diye ceza verdi. sonra akşama doğru acıdı bıraktı bende bir mutlu bir mutlu tabi birdaha yapmiycam diye yemin çekiyorum falan çıktım dışarı...
ya ama yasak ya allahim bir cazip geliyor bir cazip anlatamam annem yakalasa bu sefer bütün sülale toplansa kurtaramaz beni falan yanı neyse ya dedim "nerdeeen gorcek ya..." yine o eyfel kulesi manzaralı erik ağacına çıktım tam yeni çıktım ama daha bir erik bile koparmamışım hatta teknik olarak çıkmamış sayılırım annem zeytin! diye bağırmasın mi?
aha boku yedin dedim kendime lan bildiğin kesin şamarı yiycem yanı. ağaçtan usulca indim, yavaş yavaş eve girdim ardımdan annem terliği kaptığıyla geldi... verdi terliği, verdi terliği... neyse iyi dayak yemiştim o gün evde babam da yok olsa kurtarırdı. yanı anliycaniz o gün yediğim dayağı hiç unutmuyorum.

o kadar dayağı yedim sonra yine "uhu uhuu...anneeeee... annneeeeeeeeeeee..." diye ağladım ya.

- anneeeeee uhu uhu annneeeeee...
+ağlama kızım ağlama yavrum
- dövmeseydin sende niye dövdün alla alla!
+ kızım dövdüm ama niye dövdüm bir sor
- niye dövdün?
.
.
.

derken flashbackten uyandım dedim ki kendime sensin mal. zira kuzenimin çocuğunun yediği kumanda benim o gün yediğim terliklerin yanında devede kulak bile değildi.

(bkz: bu da böyle bir anımdı)

(bkz: bir geyiğin daha sonuna geldik)

(bkz: dön dolaş yine bana gel)