anneannemin çok genç yaşta ölmesi nedeniyle bilemeyeceğim ama "anneanne" dediğim ve gerçek anneannem kadar benimsediğim bir aile dostumuzun olası vefatıyla hissedebileceğim duygu...
dedenin ölmesinden çok da farklı bir şey değildir herhalde. aile büyüğünü kaybetmek acı verir. keşke annem söylediğinde, git ziyaret et onlar bugün var, yarın yok dediğinde gitseydim diye düşünür insan. onların en ufak bir hastalığı bile acı verirken, allah kimsenin başına daha büyüğünü göstermesin diye dualar edilir. başa gelince de, tarifi mümkün bir acı yaratır muhtemelen.
onu memlekete yolcu ettikten birkaç gün sonra komada olduğu haberi gelince inanamamıştım,o an ne hissettiğimi bilmiyorum kötü bir şaka gibiydi.hemen ilk otobüsle memlekete döndüm ve ölüm haberini alınca dünyalar başıma yıkıldı ancak o zaman ölümün ne olduğunu anladım.
*uzakta olan anneannenin öldüğünü düşünmek bile insanın içini çok acıtıyorsa, sizi büyüten, eve geldi mi diye her akşam arayan, sizi camda bekleyip el sallayan, kimi zaman ettiği bilgece laflarla ağzınızı açık bırakan, yüzü kırış buruş babannenin ölmesi ne kadar acıtır kim bilir diye düşündürten durum *
tam yirmi iki yıl onun torunu olacağım günü bekledim ve olamadan kaybettiğim özlemimi içime gömen durum. onun anneannem olduğunu bile beş yaşında öğrenecek kadar uzaktı bana, hep uzaktı ve uzaktayken kaybettim onu.
annenin eve çıldırmış bir şekilde gelmesi, yıllarca kendine tekrar gelememesi, uzun süren tedaviler ve ev düzeninin oldukça uzunca bir süre dağılması sebepleriyle aileyi yakından etkileyen olaydır. özellikle aile çalışıyorsa size anneanneniz bakıyorsa, o esnada onun ölmesi annenizin ölmesi kadar etkiler sizi. size elleriyle yemek yediren de odur, yatağa yatıran da, seviyorsunuz diye şekerli yoğurtlar hazırlayan da. o gider ve geriye aklını yitirmeye yakın bir anne kalır elinizde. artık ne eliyle yemek yediren biri vardır size, ne de şekerli yoğurtlar...
acılarının dindiğini biliyosundur artık,nefessiz uyuyor gibidir onu son gördüğünde ama evinin önünden geçerken pencerede olmaması içini acıtır.ölüm daha gerçek gelir insana annenin buna nasıl dayanabildiğini düşünürsün kendini onun yerine koyduğunda , babanneyle daha cok zaman geçirmen gerektiğini anlarsın ...
tam da hastayken, her an bu eylemin olabileceği durumu varken, böyle bi başlıkla karşılaşınca uzun zamandır içine attığın gözyaşlarının durmaksızınca kontrol dışında dışarı taştığı; olayları yok sayınca, olmamış gibi davranınca görmemezlikten gelince gerçekleri, geçmediğini; senin elinde olsa da olmasa da gerçekleşeceklerini, güçlü olmanın yetmediğini, ağlamanın zayıflıktan çıktığını, bomboş oda da tek başına kimse görmeden duymadan hıçkırıklarla ağlayarak bütün içine attığın herşeyin patlamasını yaşamana neden olan olay. beklemek daha zor, bile bile ve elinden hiçbişey gelmeden. yoğun bakımda olan birine camın arkasından bile bakamadan.
o kocaman çınar'ınızın; bir kaç hafta önce tüm diriliği ve sağlığıyla kameraya gülümseyip şarkılar-deyişler söylerken aklınızdan bile geçmemiştir; bir hafta içinde fenalaşıp hastanede vefat edeceği..
hastane odasına gidip bir geceyi yanında geçirmek istendiğinde türlü engeller ve bahanelerle,
nasıl olsa "hastaneden iyi olup çıkacak" gönül rahatlığıyla, yanında refakat eden teyze ve annenin velhasıl kelam kendisinin de "iyiyim yavrum, merak etme" sözleriyle, gitmekten vazgeçtiğiniz günün ertesi sabahında vefat etmesi; haberi size telefonda veren abinizin ilk etapta ne söylediğini anlayamamak, sonrasında da hıçkırıklar ve pişmanlıklarla dolu feryatlarınızla ortada kalakalmak anlamına gelir anneannenin ölümü..
kocaman bir boşluk eşliğinde oradan oraya koşarken ne yapacağını şaşırmak; duyduğu habere bir yandan inanamazken, bir yandan o'nun yanında olan anneyi telefonla aramak ve etraftan gelen ağlama sesleriyle daha da fenalaşmak ve uçup - ışınlanıp bir an önce o'na gitmeyi istemek, "hayır bu mümkün değil" düşünceleri ile ağlama krizine girmektir.
anneannenin ölümü, cenazesinin dayı evine gelişini gözyaşlarıyla karşılamaktır. artık nefes almayan anneanne tüm güzelliği ve saflığı ile görüldüğünde, hala sıcacık olan ellerinden doyasıya-hasretle öpmek; saçlarını okşamak ve tarifsiz iç acısıyla ona gülümseyebilmektir.
annenizin annesiz kaldım diye ağladığını görmenize sebeb olan, onun sadece sizin anneniz değil bir zamanlar küçücük bir çocuk olduğunu ve tıpkı sizin annenize bağlı olduğunuz gibi annesine bağlı olduğu ve ihtiyacı olduğu gerçeğini anlamanızı sağlayan andır. birde anneannenin o kendine has kokusunun, güzelim reçellerinin, anlattığı o gizemli hikayelerin hepsinin artık sadece bir anı olacağının resmidir.
annenizle olan ilişkinizi bir daha gözden geçirmenize neden olan, annenizin hala anneannenizin küçük kızı olduğunu ve aslında büyümeyen bir kız çocuğu olduğunu farkettiğiniz, bir dönem de olsa anneniz tekrar anne olduğunu hatırlayana kadar sabırlı olmanızı gerektiren durumdur. gun olup aynı şeyleri yaşayacağınızı bildiğinizden, sinema izler gibi izlersiniz olanları. sonuç : bir dönem güçlü olmanız gerekir, bu sefer anneniz toplarladığında sizi yeniden eskisi gibi sarar kucaklar ve bu sefer sizi o teselli eder. kendi annesinin acısı için kendi kızını avutur. zordur anne olmak ve anneyi kaybetmek vesselam. ve işin en zor yanı, her kızçocuğu bir gun annesini kaybedeceğini bilir, bu ince sızıyla bakar böyle zamanlarda annesine.anneannenin ölmesi böyle bir zinciri oluşturur işte.
eğer gecenin saat üçünde onun cenazesinin getirildiği ambulansı siz karşılıyorsanız ve anneannenizle göz göze geliyorsanız gözlerinizi kaçıramadan, ömür boyunca sizi kahredecek, gözlerinizi yaşartacak, tanrıya/dine/imana....dair herşeyi sorgulamanıza yol açacak olaydır.
son nefesini verene kadar yanında olmuşsanız, annenizin içinde bulunduğu durum sebebiyle son vazifeleri siz yerine getirmek zorunda kalmışsanız biricik nenenizin o son görüntülerini asla unutamayacağınız kötü ötesi olaydır. orada yatan yine anneannenizdir, korkunç olan hiçbirşey yoktur ortada. sadece beyaz yakışmamıştır ona, sadece üzücüdür, sadece size bakmıyordur artık, size dokunamıyordur. yanınızda yoktur artık, yanınızda yatsa da. gömülene kadar bir huzursuzluk olur içinizde, gömüldükten sonra üzülmeye devam edersiniz ama görevinizi tam olarak yapmanın huzuruyla evinize dönersiniz. tam da ona yakışır bir torun olmuş, sağlığında, hastalığında ve ölümünde de gerekli ilgiyi ondan esirgememişseniz vicdanınız asla sızlamaz. annenize destek olmak size düşer. annenize baktıkça "ya annem ölürse ben ne yaparım?" ı düşünürsünüz. anneniz annesine yaptığınız herşey için size minnet duyup teşekkür ederken, bunu gerçekten yapmak istediğiniz için yaptığınızı, anneannenizin sizin de bir parçanız olduğunu anlatırsınız ona.
zorunlu edit: bu olayın sonrasında gelişen travma süreci hayatınızı olumsuz yönde etkileyebilir. beraber yaşanılıyorsa zaten çok büyük bir alışkanlığınız vardır. kopmak istemezsiniz ondan. ve anneannenizin ölümü bünyenizde annenizi kaybetme korkusu yaratabilir. aylarca her gece rüyanızda annenizi gömdüğünüzü görebilirsiniz.
ölen anneanne, düşüp kalça kemiğini kırana dek hem fiziksel, hem de zihinsel olarak formunu mükemmel bir şekilde korumuşsa, üstelik savaş, yokluk, varlık, çok sayıda çocuk ve torun görmüş, okuma yazma bilmeyen ve fakat bilge bir kadınsa daha da çok dokunur insana ölümü.