anne olunca anlarsın  

"ya anne bu neden böyle oldu?" sorusunun cevabıdır.sadece bu değil,çocukken sorduğum her sorunun cevabıdır.anlamadım gitti ya.anne olunca anlarım diyecem ama fizyolojik olarak imkansız.sahi benim annem niye bana "anne olunca anlarsın" diyodu?lan,yoksa bana sen malın tekisin mi demeye çalışıyodu?ühü hü hü

anneden gece geç saatler için izin istendiğinde, ya da onun duygularına önem verilmediğinde, anne üzüldüğü zaman annenin kullandığı bir numaralı cümledir. ben seni çok merak ediyorum, çok özlüyorum, üstüne titriyorum, sen de anne olunca anlarsın diye uzatılabilir. eğer anne çok kızarsa ikinci bir seçenek olarak allah sana da senin gibi çocuk versinder.

doğruymuş, şimdi anlıyorum...

erkek çocuklara söylenemeyecek bir cümledir. eğer annenin bir kız evladı yoksa bu cümleyi söyleyememenin kırıklığı içinde yaşar.
ama değişik bir versiyonu da vardır bunun;
(bkz: çocuğun olunca anlarsın)

tabii ki (bkz: baba olunca anlarsın)

-kızım bak heleki tam dönemindesin erkeklerle çok içli dışlı olma..
-neden ki?
-anne olunca anlarsın..

muhtemelen doğru olan laf.

gitmek istediğimiz yerlere göndermemeleri "geri kafalı olmalarından" ya da "hiçbir şeye izin vermemelerinden" değil, sadece annelerin sahip olduğu bir koruma duygusundan kaynaklanıyor ve bu, anne olmadan anlayamayacağımız bir şey...

anne olunca anlarız artık..

(bkz: anne olursan anlarsın)

annelerin, olaylar karşısında gösterdikleri ve kızları tarafından nedeni bir türlü anlaşılamayan bir takım tepkileri mevcut olabilir. buna mukabil annenin kendi tepkilerinin nedenini kızına uzun uzadıya anlatmak yerine, kestirmeden kurduğu cümle ise "anne olunca anlarsın" şeklindedir.bir anlamda kızının sorularından kurtulmanın dahiyane yolu denilebilir."ah evladım, şimdi kınayın beni kınayın, ana baba olunca anlarsınız" örneğinde görüleceği gibi, babalar da benzer bir cümleyi kurarlar. cümleye esas teşkil eden elbette ki "ebeveyn" statüsüdür.ha önermenin doğruluğundan yıllar sonra emin olmuşumdur o ayrı mesele.

(bkz: baba olunca bana da anlat)

nükleer silahtan etkili, biyolojik bomba misali bir laf bu. her seferinde de surata çarpılmıyor mu ifrit oluyorum. insanı evlilik dışı çocuk yapmaya zorluyor resmen. "anneee, anneee neye teşvik ettiğinin farkında değilsin kadın" diye mesaj veriyorum kendisine burdan.

doğru olduğuna kalpten inandığım fakat gerçek mealini anne olmadan katiyen anlayamayacağım, annemin can alıcı zamanlarda sarfetip son noktayı koyduğu içimi cızladan cümle...

çok ürkütücü gelir bu cümle bana.
çünkü bütün evhamların, paranoyaların, endişelerin ve paniklerin kaynağı "anne" olmaktır.
anne yüreğinde sıradan bir gecikmenin kilometrelerce ötedeki bir savaştan 100 kat daha büyük bir tesir yaratması çoğu zaman küçümsenir.
oysa yanıt bellidir; "sen de anne ol anlarsın."
bir kadının hayatında annelikten evvelini ve sonrasını ayıran belirgin bir çizgi varmış gibi gelir bana.
anne olmadan evvelki özgür, nispeten kaygısız genç kız ile anne olduktan sonraki mahkum.
evet, bir kadın anne olduktan sonra çocuğuna mahkumdur artık.*
annelik kişinin kendisinin 2. plana atıldığı vakittir.
yaşamını 1. planda sürdüren bir kişi olarak kendi nazarımda 2. plana düşmek nasıl bir duygudur bilemeyeceğim.
bu bilinmezlikte basmakalıp anne yanıtı yetişir; "anne olmak dünyadaki en güzel duyguymuş."
bu öyle genelgeçer bir saptama olmuştur ki nerdeyse erkekler bile "anne" olmak için özendirilir.
onlar da baba olduklarında dünyadaki bu en güzel duyguyu yaşadıklarını sanır.
çünkü ellerinden başka bir şey gelmez, "baba" olmaktan başka.
salt bu en güzel duyguyu yaşamak için anne olmak istemek de ne denli mantıklıdır, sorgulanmalıdır.
bu sorgunun amacı yalnız anneye yönelik değildir, olmamalıdır da.
çift taraflı gözetilmesi gereken bir çıkar olmalıdır ortalıkta.
bir kadının kendisini mahkumiyete sürükleyecek bir çocuğu dünyaya getirmedeki çıkarı nedir?
peki bu çocuğun dünyaya geldiğinde elde edeceği çıkar ne olacaktır?

evden çıkarsınız, gideceğiniz mekana ulaştığınız an telefon çalar..

-efendim anne
-alow kızım napıosun?
-napim şimdi ulaştım anne, ne oldu ki?
-hiiç bişey olmadı, ben bi ariim dedim.
-mm anladım.
-ne zaman döneceksin?
-anne henüz ulaştım, bilmiyorum.
-tamam geç kalma! görüşürüz. (utanmasa özledim diyecek)


eve döndüğünüzde hesap sorma teşebbüsünde bulunayım dersiniz, cevap hazır, "merak ediyorum işte: anne olunca anlarsın.. bu bir şey değil artık ben iş yerindeyken de sürekli arıyor, artık telefonu dolaba atıyorum çıkışta bakıyorum beş cevapsız arama, sevgilim bile bu kadar aramıyor yaa, o derece,..

olmaycam ben anne falan!!

zavallı annemin asla söyleyemeyeceği cümle... iki erkeğiz evde. ne demeişler erkek adamın erkek kardeşi olur...

hayatta duyulacak en gerçek sözlerden biri. kesinlikle gerçek. bir zamanlar, içinden "amaaan" diyerek arkadaşlarınla buluşmak için ayna karşısında taranırken burun kıvırdığın o sözü bir gün kendi çocuğuna söyleyeceğin, aklının ucundan geçmez. gün olur, devran döner, doğum yaptığın hastanede ayılıp gözlerini açtığında, kucağına verdikleri o minik varlığı, eldivenli ellerinin büyüklüğünü anlamak için tutmaya kalkıp, incitirim korkusuyla tutmayıp sadece dokunduğunda.

ceketinin düğmelerini iliklerken, tırnaklarının, onun göğsüne batacağı korkusunu duyduğunda. kusarken, yüzü kıpkırmızı olduğu anlarda. denize girdiğinde, büyük bir dalganın geldiği anlarda. "anne ben tek başıma dışarı çıkabilir miyim?" dediğinde. o ağladığında, acıktığında, üşüdüğünde, ateşlendiğinde...

anneniz, babanız geciktiğinde, haber alamadığınızda ne kadar endişeleniyorsanız, onun üzerine bir kat, hatta iki kat daha endişe koyun ve anlayın onları. bir gün bu söz veya "baba olunca anlarsın" sözü ağzınızdan çıkacak, buna inanın.

canım annem ne zaman üzülse, ne zaman sinirlense söyler işte bunu bana. anneliğin ne kadar zor olduğunu, ne kadar fedakarlık gerektirdiğini anlatmaya çalışır. aslında içten içe hak versekte bir türlü istediklerini yapmayız. bir gün kendi çocuğum olduğunda, biliyorum ki annemden daha çok tepki göstereceğim. geciktiği her saniye yerimde duramayacağım, hasta olduğunda kımıldamadan nefes alıp vermesini dinleyeceğim. o üzüldüğünde ağlayacağım onla, mutlulukları mutluluğum olacak. seni anlıyorum anneceğim inan ama elimde değil. hayatı yaşamak istiyorum, seni üzmeden ama. anne olduğumda da sana gelip haklıymışsın diyeceğimi çok iyi biliyorum. korkuyorum aslında biliyor musun? çünkü her zamanki gibi sen haklı çıkacaksın ve "ben sana demiştim " diyeceksin.

her daim "ah ben bir anne olayım da anlasam anlamasam farkyapmaz" diye cevapladığım cümle.