anlatılacak çok şey varken susmak  

herşeyi gördüğünü,tüm olasılıkları yaşadığını düşünenler susarlar.güçlü olarak görülmeye ölesiye ihtiyaç duyacak kadar güçsüz olanlar susarlar.sonsuza dek konuşabilecek olanlar en çabuk susanlardır genelde...
demiş hoş bir ablamız
bu nokatadan sonra yaşantımızın tavan arasına girip iyi bi temizlik yapmalıyız galiba.
ve sonunda da anlatılacak çok şey varken bir ölü olmamayı seçmek sanki doğru olan gibi geldi...

ne söylenirse söylensin eksik kalacak durumlarda hiç bir uzunluktaki konuşmanın başaramayacağı kadar iyi bir biçimde derdini anlatıp söze mahal bırakmamak.

insanoğlunun dünyayı büsbütün yaşanılmaz kılan en büyük iki hatasından biri..

1. fikirleri olanlar söylemez
2. hiçbir fikri olmayanlar fikri varmış taklidi yapar

ilk grup susmayı bilgelikten sayıp büyük bir gaflet halinde dünyayı pisliğe terk eder...

daha da zoru için (bkz: canı yanarken susmak)

(bkz: @1401549)

konuşulursa o insanı kaybedeceğini bilmektir.


sorunlar vardır yada kuşkular bunlar açıklanırsa kavga çıkacağına eminsindir.ama o insan en son kaybetmek isteyeceğin kişidir.en sevdiğin en çok değer verdiğin.tüm taşların üstünden atlayabileceğini sanarsın.bir sonraki sorununda buna ekleneceğini aklına bile getirmezsin.kavga edemeyeceğin kadar değerlidir senin için kaybedemeyeceğin kadar özel.sarılırsın sadece seni anlamasını beklersin.susarsın.ne oldu der seni çok seviyorum dersin ve yine susarsın.hiçbirşey onu üzmeye değmez.kendinden çok seversin.susarsın.

susmak bir gidişi kabullenmektir..konuşamazsın anlatacak çok şeyin varken konuşamazsın çünkü konuşmak çözüm değildir ayrılığı zorlaştırır..söylemek isteğin her şeyi içine gömersin susman gerekir ve bir ömür anlatamadıkların içinde bir uhde olarak kalır...

(bkz: söylesem tesiri yok sussam gönül razı değil)

elias canetti'ye göre gerçekten güçlü olan veya bazende bulunduğu ortamda gücü üzerinde bulundurmak isteyen insanların bilinçli olarak yaptığı eylem.
(bkz: kitle ve iktidar)

sözün bittiği yerde susmak gereklidir (bkz: wittgeinstein)

(bkz: efendilik)

anlatacaklarının sonunun nereye varacağını bilerek ya da bunu kestiremeyerek susmaktır. söyleyecek çok şey vardır kalbini açıp herşeyi bir bir aktaracaksındır ama susarsın, karşındakinin bunu anlayamayacağını düşündüğün için susarsın ya da o anki ruh halinle giderek artacak olan sinirini görürsün ve ağzından çıkanları kulağının duymayacağı endişesiyle susarsın. susarsın çünkü anlatacaklarının sonu yine yüreğine saplanacak hançerdir, susarsın çünkü konuşmak kifayetsizdir... susarsın, dışına akıtıp karşındakini de zehirleyeceğine içine akıtıp kendi kendini zehirlersin.

kimi zaman tercih edilebilecek en iyi yoldur ve çok şey anlatılmış olur.

(bkz: en güzeli)

fransız filmlerinde çokça vuku bulur.
bir de mersin'deki enteller caddesi'nde çok sık karşılaştım bu olayla. insanlar, adım başı kah anlatılacak çok şey varken susuyorlardı kah kanayan kelimelerde boğuluyorlardı.

kitap gibi durmak da denebilir.

bazen anlatamayacağınızı bildiğinizden susmaktır.


anlatamıyorum

ağlasam sesimi duyar mısınız,
mısralarımda;
dokunabilir misiniz,
gözyaşlarıma, ellerinizle?
bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
bu derde düşmeden önce.
bir yer var, biliyorum;
her şeyi söylemek mümkün;
epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
anlatamıyorum.


orhan veli

en güzel ifadelerinden birini behçet necatigil'insevgilerde şiirindeki şu dizelerde bulan durum:
"bir bakış bile yetecekken anlatmaya her şeyi
kalbinizi dolduran duygular
kalbinizde kaldı"

(bkz: herşey yolunda anne)

(bkz: bazen anlatmak için susmak gerekir)

(bkz: @1286465)

beyninle mücadele etmektir,sen susarsın ama onu susturamazsın. sözcükler düğümlenir bir aralık bulmak ister çıkmak için.sonra anlatacağın şeyler farklı şekilde ortaya çıkar sende,biçim değiştirerek.

söyleyecek onca söz varken, söyleyeceklerini algılayacak birinin olmaması durumunda ortaya konulan tavır.

nutku tutulmak, ya da anlatsam ne çare?

olgunlaşmaktır. onca şey söylemek varken çıkarımlar yapıp ona göre davranmaktır. büyümektir. sözün değer bulmayacağı bir yerde anlatmanın gereksizliğini bilip ona göre davranmaktır.