çok ukaladır bazen, dövesim gelir o derece.
- bir şeyimi de eleştirme be kardeşim.
anlayamadığım nokta o kadar didişmemize rağmen hala konuşmamız görüşmemiz. alışkanlık mı oldu bilemiyorum ki?
çok mu ahım şahım insanlarız, ya da çok mu uyuşuyoruz: hayır, yok öyle bişi!
bence daha çok
deli deliyi görünce çomağını saklarmış durumu bizimkisi. ben deliyken o alttan alır, sabreder; o sinirliyken de ben uysallaşırım. ama bence beni fazla sevmiyo yine de. yani
karaca ve
muygu dururken en manyağını niye sevsin? belki de seviyodur, yoksa niye benle festival filmlerine gelsin, öncesinde burger king de intihar edercesine tıkabasa yemek yememe eşlik etsin? ya da bi saniye, yoksa ben sadece yalnız kalınca yanında dolaştırdığı bi kukla mıyım? yok yok, öyle diil, abartıyorum tabiki.
bu "çifil insanı" kafa yapımın uyuştuğu nadir insanlardan. birlikte hem evde kalacağız hem de eve çıkacağız inşallah. (bkz:
evde kalmak) (bkz:
eve çıkmak)
varsın bensiz tatile gitsin ve sarhoş olsun. ama o elmalı votkayı içemezsiniz umarım.
neyse her şeye rağmen, şu bitirmeyi ve okuluyla ilgili tüm ıvırı zıvırı atlatıp huzura ermesini ve çok fazla eğlenmesini istiyorum ben bu kızın.