ankara nın havası  

soğuktur, böyle insanın iliklerine kadar geçer. tir tir titrerken içini ısıtan tek şey istanbul'a dönüş biletinin olmasıdır.

çok soğuktur kuru soğuktur ama ankaraya indiğinizde hissetmessiniz bile soğuğu hasta bile olmazsınız hatta iyileşirsiniz

bunu en iyi dün ve bugünden örnek vererek açıklayabiliriz: dün sadece gömlekle terden ölmek üzere olan insanlar bugün karlı havada ellerini, yüzlerini, kıçlarını nasıl ısıtıcaklarının derdine düşmüşlerdir. böyledir.

hangi şehirde ve hatta dünyanın neresinde olursanız olun orda bulunduğunuz sürece kendini özlettiren havadır efenim kendisi.özellikle yazları sabaha karşı kendisini hissetmek için uyumama olgusunu da beraberinde getirebilir.sadece kendisini içinize çekme isteğiyle sigara söndürtür.ben nefes alamıyorum burda yakarışlarıyla gittiğiniz yerden gittiğiniz gün acilen kaçma isteği uyandırır (bkz: ben kendimden biliyorum).havasını sevmek mi insana ankara'yı sevdirir yoksa ankara'yı sevmek mi havasını da beraberinde sevdirir.orası meçhuldür.

tam bir belirsizliktir. bu şehirde yıllardır yaşayanlar gerektiğinde çıkarılacak şekilde katmanlar halinde giyinmeyi çoktan öğrenmiştir. ancak, misal okumaya gelen üniversite öğrencilerinin bunu öğrenmeleri bir yıllarına mal olur. o sırada da mutlaka hasta olurlar.
iyidir hoştur ankaranın havası.
yazları sıcak ve kurak; kışları soğuk ve kar yağışlıdır.

kışları çok acımasızdır, insanın iliklerine işler soğuk; dişleri birbirine vurur, kaşları buz tutar. mutlaka kar yağar. tam bir karasal iklim egemendir ankara'ya.
güneşin altında yürüyüp terlerken 5-10 metrelik gölge bi alandan geçerken üşürsünüz. serttir zıtlıklar arası geçişleri. yazları sıcak ve "uzak"tır.

bir de bunun beytepe versiyonu vardır ki akıllara zarardır.yaz ayında sahil kentinden kalkıp da dur şu sınavları halledeyim diye gittiğinizde ,ulan yazın da mı bee, şeklinde tepkiler verirsiniz. karasal iklimin bütün güzelliklerini sunar size. hiç cimri davranmaz.soğuksa soğuk, sıcaksa sıcak, tipiyse tipi. allah ne verdiyse gösterir size kavruk yüzünü.
ama fazla kaptırmamalı insan kendini.zira o soğuk bağımlılık yaratabiliyor.manyak mıyım neyim...

kışın tam ortasında durakta bekleyerek geçirilen beş dakikanın akabinde önce ayak parmakları sızlamaya başlar, sonra dökülerek düştüğüne kanaat getirilir ve istem dışı olarak gözlerden yaşlar boşalır.bu akan yaşlar ayak parmaklarını kaybetmenin acısı değildir, aynı sızının el parmaklarında da baş göstermesinin sonucudur.

aynı gün içinde binbin mevsimi içine sığdırır. bir ağlayan bir gülen havalardır. düzensizdir yani. bunu sokaklarına da yansıtır. hem ağlatır hem güldürür.