ankara da aşık olmak  

zuhal olcay ın seslendirdiği feci* bir şarkı...

ankara'dan bir kuş uçtu güneye doğru
kanatlarında sevdanın kar bulutları

gün batımı masum gülüşler ağlamaklı
yine birşeyler aldı gitti ayrılık hüzünleri
yeni birşeyler aldı gitti ayrılık...

gözlerin bugün garip ve ince bir hüzün
ankara'da sensiz olmak zor iki gözüm
sözlerin bugün kırık,umarsız,kördüğüm
ankara'da aşık olmak zor iki gözüm.

yine deli yangınlar oldu bugün akşama doğru
gökyüzünün sensiz sessiz haykırışları

son sevgi sözcükleri, son fısıltılar
yine birşeyler aldı gitti ayrılık hüzünleri
yeni birşeyler aldı gitti ayrılık...

gözlerin bugün garip ve ince bir hüzün
ankarada sensiz olmak zor iki gözüm
sözlerin bugün kırık,umarsız,kördüğüm
ankara'da sensiz olmak zor iki gözüm
ankara'da yalnız olmak zor iki gözüm
ankara'da aşık olmak zor iki gözüm...

ankaralı olanlar için daha bir anlam ifade eden, zuhal olcayın eşsiz yorumuyla insanı alıp götüren güzel parça.

insanı deşer gider bu şarkı..hatırlatır,üzer..hatırlatsın,üzsün...

herhangi bir şehirde aşık olmaktan farklı olmayan. ama uzaksanız sevdiğinize ve üstüne bir de ankara'nın soğuk kış geceleri kasvetle biniyorsa hakikaten zor olabilecek duygu.

ankara'ya gidecek olanlara duyurulur.gardını al *

ankara'da aşık olmak
ankara'da kalmaktır
ayrılıyorsan ankara'dan
aşk arada kalmaktır
garip olan hiç gitmeyip
aşkı orada bulmaktır
aşık olmak aynaları
karşı pencere sanmaktır

(bkz: istanbul dan ankara şiirleri)

başka bir yerde aşık olmakla arasında zerre kadar fark olmayacak bir durumdur. ancak benim aklıma gelen bu durumda algının bir başka nesne ile özdeşleştirilmesi olmaktadır. şöyle ki; insanların bir duruma ilişkin duyu organları ile elde ettikleri enformasyonları içselleştirip hafızada kümeleştirirken onları, başka nesnelerle ilişkilendirmektedirler. şimdi işin teorik kısmı pek anlaşılamayacağından olsa gerek içimden bir de örnek vermek geldi:
ankara'da gördüğünüz bir karşı cins insanına ilk etapta -sonralarda da olabilir- duyumsadığınız beğeninizi ankara'ya has bir araçla, nesne veya yapı ile ilişkilendirirseniz bu halde ankara'da aşık olmak; başlı başına bir farklı değer olarak karşınıza çıkar. bir zamanlar ankara'da -fakülte dönemleri- böyle bir durumla karşılaşmıştım. ve o zaman ben de bu karşı cins insanını mesela kuğulu parkla özdeşleştirmiştim. şimdi ne zaman ankara'ya gitsem aklıma kuğulu park ve dolayısı ile bun karşı cins insanı gelir. bu böyle.
öte yandan ankara'da aşık olmak zaman zaman boğar da insanı. bunu da yaşamışlığım vardır. zira aşk başlı başına insanı kasvete, kedere, hüsrana sürükleyen bir durum olduğu içindir ki; insan ara ara bu bunalımlı durumdan sıyrılmak amacıyla kendini özgür hissedebileceği, yayılabileceği, ota boka gövdesini sarabileceği doğal yapılar aramaktadır. ayrıca bu çıkış arayışları aşka ayrı bir anlam da katabilmektedir çoğunlukla. örneğin istanbul memleketinde insan kendini bir başka hisseder genellikle. hem tarihi doku ve hem de doğal ortamların alabildiğine çok olması bu durumu gerçekçi kılabileceği gibi, istanbul memleketinin insan dimağında tanımı kelimelerle muhal olan bir tad bıraktığından mıdır nedir, aşk bambaşka yaşanır burada.
ankara hem zihnimizdeki geleneksel tanımlaması itibaryle ve hem de gerçek durumu hasebiyle oldukça soğuk, yüzü asık, kaşları çatık bir şehir olarak görülmektedir. şu hald eankara'da aşık olmak sanki biraz daha mı zor, biraz daha mı kaldırılamazdır? evet böyle.

(bkz: ankara'da hiç sevişmedim ben)
(bkz: sevebilme ihtimali)
(bkz: yılmaz erdoğan)

ankara'ya anlam yüklemeye çalışmak. sorun ankara değil, sorun aşık olmak. yoksa evet farketmez ankara veya diğerleri. zaten aşık oldun mu önemi kalmaz şehirlerin soğukluğu,sıcaklığı. gözün görmez ki, sadece nefes alırsın, sayıklarsın. kızgın bir ateşe yanlışlıkla dokunursun, canın yanmaz, garip garip etrafa bakarsın.

saçların kadar soğudu sokaklar
üstüme düştü
garip pencereli evlerden ışıklar
ben arsız oldum
ankarada
sesin kadar hüzün doldu gözlerime
bağrışan çiçekçilere karşı durdum
ellerim koynumda
ve
ben sende bir kez daha kayboldum...

koşar adım düşerken yağmurlar
cadde üzerlerinde bıraktım hayallerimi
düştü belden aşağı körpe umutlar
düştü çiçeklerim
bileklerimden kesip atarken ellerimi...

ankarada
sen oldum ben
sessiz oldum, tükendim
her dokunuşunda ürperdim damlalarından sonra
ankarada
yok oldum ben
sensiz oldum,
aşık olmayı öğrendim nihayet
zira,
ankarada
hiç olmadığım kadar senle doldum...

bir yerde geçiyordu;
"ankara'da deniz olmadığındandır herhalde, insanlar birbirlerine bakarlar. istanbul'da ise insanlar denize bakarlar birbirlerine sırtlarını dönüp".

ankara'da aşık olmak, denizi görmeden birbirine bakmak.
istanbul'da aşık olmak, onunla yanyanayken denizi görüp aynı yöne bakmak.

bildiğin başağrısı... oldum ordan biliyorum.

''şehirlere bombalar yağardı her gece
biz durmadan sevişirdik''

başka bir şehirde aşık olmakla çok da farkı olmayan bir durum. tek güzel tarafı, soğuk kış gecelerinde ayakların üşümez.e bu da bütün karasal iklimin yaşandığı yerler için geçerli.aşık olunan kişi şehirle müsemma ise durum değişir tabii ki.

zor iki gözüm.. gerçekten de..

"yine bir şeyler aldı gitti ayrılık hüzünleri
yeni bir şeyler aldı gitti ayrılık.."

kalanların şarkısıdır bu.. ankaraya mıhlananların..
artık ne ayrılık var ne de.. üç harfli çarpan şey.. aşk..

ankaranın ayazında içinizi ısıtabilecek yegane duygudur aşk. ekimde dökülen yapraklara basarak seğmenler'de yürümektir...

aşk her yerde aşk, acısı her yerde aynı. imkansız sevdalara yelken açanların acısı daha mı fazla koyar ankara'da sanki. başka yerlerde de aşık olduk, bir de bunu test edelim.

ankara'da aşık olmak başka bir şehirde aşık olmaktan çok farklı bir durum olmasa da en azından ankara'yı yaşanır kılmaktadır.

orta namibya ve güney pasotya'da yaşadığım aşklarla kıyaslandığında gerçekten kolay bir şey değil. ya havasından ya suyundan. hormonlar da etkileniyor tabii. küresel ısınma da cabası. komşuluk da öldü. kapalı bir otel havuzunun önünde yaşanan aşklara inanmıyorum kesinlikle.

anlaşılan zormuş fakat bir o kadar da duygulandırıyormuş insanları.

"denizi olmayan şehirlerde bir başka sever insan" sözünün ne kadar doğru olduğunu anlarsınız, ankara'da aşık olunca.

daha bi sıcak gelir, o her gün baktığınız gri binalar. daha pırıl pırıldır hava, daha tazedir simitleriniz, daha sakindir kızılay ve daha kalabalıktır gece yarısı ıssız sokaklar... tanıyamazsınız ankara'yı aşıkken.. kar daha beyaz yağar, çiçekler daha pembe.. ama en güzeli, 2 kişilik yaşamaktır ankara'yı. bilirsiniz, tek başına durulmaz o şehirde, boğar insanı soğuk binaları, puslu havası, kalabalığı, ıssızlığı.. bu nedenle kolaydır ankara'da aşık olmak.. ama çok zordur ayrılıklar...

sadece birkaç gün yaşadım bahsedilen duyguyu. doğrudur, ankara'da aşık olmak biraz daha farklıdır. sözüm aşk heryerde aşktır diyenlere değildir ancak farklı bir havası var gibidir ankara'da aşkın, biraz daha soğuktur iklimi, içi ısıtan bir iki kelam sözü müdür sevgilinin yoksa çocukça elele tutuşmanın, bazense tutuşamamanın verdiği haz mıdır fark edemezsin. yarım kalmış bir beraberliğin ardından ankara'ya gitmek pek de kolay bir durum değildir, ne ankara'nın o eski ankara olacağını düşünürsün, ne de sokakların o kadar canayakın olacağını, ya da farkedilmeden türlü hatıralarla donanmış kaldırımların, seni üzerinde o zamanki kadar içten taşıyıp taşıyamayacağını.*

ankara'nın sokaklarındayım
yalnız geçer hayallerim
sen orada istanbul'da
bak eskiyor şarkılarım

yağmur düşer ben yürürüm
ardından gelir yalnızlığım
örtüyorum artık üstümü
anılar var gidişin var

şimdi ben geçmiş zaman
kaybolmuş bir çocukluk
arıyorum kendimi
hep o yaz sinemalarında

gel de bitsin bu özlemim
söyle sevdiğini yar ben öleyim

hayret
nasıl da değişiyor insan
hayret
nasıl da unutuluyor her şey zamanla!
şimdi
birikir hüznüm cebime sığmaz
çözülür yüzüm ama sevdan anlamaz

su düşleri gelir yatağıma girer
eksilmez başım ayrılıklardan
aşk bir bahar oyunu değişir seyirciler
yarım kalir kendimle sevişmelerim

oysa ben kendimle yalnızım
bir bakarsın pencerendeyim
bir bakarsın düşündeyim...

(bkz: su düşleri)

istanbul'da aşık olmaktan çok farklı olan bir durumdur.ankara'da birlikte vakit geçirilesi mekanlar kısıtlı olduğu için aşık olduğunuz kişiyle gezip tozacağınız yerler ondan vahim bir şekilde ayrıldığınızda bile hep gözünüzün önünde olur. yine oralara gitmek, gitmeseniz bile önünden geçmek zorunda kalırsınız. "burası başbaşa kaldığımız yer" ruh haliyle dolaşıııır durursunuz.