dünya üzerinde kadim internet ağının olmadığı, mektupların klavyeler yerine kalem ile kağıt üzerine yazıldığı o kadim devirlerde eğlenceli akan bir hayat nehrinin kenarında yaşardı bu çocuk.
* onun için bilgisayar yoktu, mahallede arkadaşları ile türlü türlü oyunlar oynayıp akşamları süper kahramanların filmlerini izlemek, sabahları ise yine süper kahramanların rol aldığı çizgi filmleri izlemek vardı.
kötülere karşı mücadele eden insanüstü güçlere sahip süper kahramanlar mahaledeki her çocuk gibi onunda kahramanı idi. ama onu diğerlerinden farklı kılan bir özelliği vardı o bir tür süper kahramandı mahallede çünkü pelerini vardı, has fistandan kareli bir pelerini, pantalonu üstüne . bu mahalledeki tüm oyunlarda onu başrol oynayan mel gibson yapardı onu, kahramandı, hatta süper kahramandı, en güzel en cıvır mahalle kızını kendisine âşık etmekte, kötü çocukları yere serip pataklamakta balkon demirlerine ağaçlara çıkarak havada süzülüyormuş edası verebilmekte idi, mahallede uçamasa da sağ elini havada yumruk yapıp hızlı koşabilen bir tek o vardı. balkonun penceresinden atlmaları balkon altı seyircisi tarafından helecanla
* bekleyen bir hayran kitlesi vardı. anlayacağınız candı.
yukarıdaki yazı bundan çok öncesine aitti ama şu aralar mahalle aralarında tek tük bu kültürü yaştan küçük çocuklara rastladım.
unicorn bulmuş yunan bebesi gibi sevindim. zira büyükşehir belediyesi ne bu çocuklara harçlık bağlanıp mahallelerinde huzur içinde oynamaları yönünde tavsiye mektubu yazacağım.
not: anasının don bezinden süpermen pelerini yapan çocuk hakkında tespitlerde yardımı dokunan ev arkadaşlarım ve
sunflower’a teşekkürü borç bilirim.
