ambargo*  

bir devletin, limanlarında bulunan yabancı uyruklu gemilere çıkış yasağı koyması ya da baskı yapmak,cezalandırmak amacıyla kimi malların belirli bir devlete ihraç edilmesinin yasaklanması.

kıbrısa uygulananlar bir örneğidir

bu ülkeye gizli olarak uygulanandır.
anadolu coğrafyası tarihin ilk zamanlarından bu yana dünya üzerindeki en stratejik noktalardan birisi olagelmiştir. tarihteki ölü milletler olarak adlandırılan uygarlıklar hep bu coğrafya ve civarında yaşamıştır; hititler, lidya medeniyeti, urartular, efes ilk akla gelenler… sahip olduğu bu stratejik önem ve zenginliğinden dolayı tarihin savaş sahnesidir aslında anadolu ve 1000 yıla yaklaşan bir geçmişi vardır türk insanı ile…

bu coğrafyaya hâkim olan devletin kuşkusuz birçok avantajı vardır. bölgeye hâkim olma, yer altı – yer üstü kaynakları gibi… hatta bu coğrafyaya ilişkin atılan diplomatik adımlar, yapılan siyasi hamleler, dünya siyasetinde de yankı uyandırmaktadır. peki, türkiye cumhuriyet’i bu avantajlarını kullanabiliyor mu? yoksa türkiye cumhuriyet’i gizli bir ambargo altında mı? şimdi türkiye cumhuriyeti’nin komşuları ile olan ilişkilerini kafanızda canlandırın… rusya ile 60’lardan bu yana komünizm korkusundan dolayı ilişkilerimiz zayıf ona karşın ileri düzeyde abd fanatiğiyiz, orta asya türk devletleri sovyetler birliğinden sonra türkiye cumhuriyeti’nin ağzına baktılar ancak onlarla ilgilenen olmadı! gene tabular vardı insanların beyninde… iran ile molla rejiminden kaynaklanan korkudan dolayı kayda değer bağımız yok. ermenistan ile kavgalıyız, yunanistan ile kavgalıyız… suriye yıllardır teröre destek veriyor, belki biz bölgedeki ağırlığımızı diplomatik ilişkilere yansıtsaydık böyle olmazdı… ırak zaten cehennem gibi… avrupa devletlerinde gümrük, uyum yasaları, vatandaşlar için vize duvarları var.

bu tabloyu yukarıdan görmeye çalışın şimdi. kendi duvarlarımız içerisine sıkış-tırıl-mış gibiyiz sanki. burada toplumda her daim yaratılmaya çalışılan kamplaşmanın ve insanların zihinlerinde oluşan tabuların etkisi büyüktür.

bir de bu konunun ekonomik boyutu söz konusu. şöyle ki, 2007 yılı verilerine göre türkiye’de yaşayan nüfusun %15,4’ü açlık sınırının altında, bunlarda dahil %74’ü de yoksulluk sınırının altında. insanlar sabah erkenden kalkıp yaşamlarını devam ettirebilmek için akşama kadar çalışıyorlar. peki, hak ettikleri karşılığını alabiliyorlar mı? özellikle büyük şehirlerde yaşayan insanlar bunu daha yoğun yaşıyorlar. bir baba söylüyor, “küçük bir kızım var evden çıkarken ben hala uyuyor oluyor, akşam eve döndüğümde ya yatmış oluyor yada yarım saat içinde yatıyor. kızımı göremiyorum, trafikte ise 4 saatim geçiyor ben ne için yaşıyorum?”. haklı bir serzeniş. oysa diğer tarafta avrupa devletlerinde yaşayan orta halli bir aile (türkiye’de sosyal statü olarak iyi noktada olan bir aileden daha düşük bir aileyi kastediyorum) her yıl olmasa bile ortalama birkaç yılda bir, bir yurt dışı tatili yapabilmektedir.

ben inanıyorum ki türk insanının da böyle bir imkânı olsa, bu ülke çok farklı olurdu. çünkü başka kültürlerle tanışmak, başka memleketler görmek insan ufkunu genişletir. ve türk halkı bunu yapabilse yabancı devletleri yüceltme hastalığı, kendini küçük görme hastalığı bitebilir.
yoksa birileri türkiye cumhuriyeti vatandaşlarının uyanmasını istemiyor mu? ekmek peşinde koşturtarak bazı şeyleri görmesini engellemeye mi çalışıyor?
karar sizin…

bir ülkenin diğer bir ülkeye rahatsız olduğu tutumları nedeniyle mal satmaması.

özellikle silah ticaretinde gerçekleşen bu davranış, ambargo uygulanan toplumun içine kapanmasına neden olabilir. tıbbi malzeme (ilaç, aşı vb.) ve beslenme gereksinimlerine (yiyecek, su vb.) genellikle ambargo konmaz.

örnek vermek gerekirse; saddam dönemi ırak'ına silah ambargosu uygulanmıştır. buna karşın oil for food adı verilen birleşmiş milletleri programıyla ırak'a yiyecek, tıbbi malzeme ve insani gereksinimleri karşılayacak ürünler gönderilmiş; karşılığında petrol alınmıştır.

karıştırılmaması gereken benzerleri;
(bkz: boykot)
(bkz: kuşatma)