1. "allah a inanmıyorum, inanmak istemiyorum ama bi taraflarım yemiyor çünkü ben inansam da inanmasam da o var; ama allahın neden illa ki biz insanoğlundan bir beklentisi olduğunu da bir türlü idrak edemedim"in soslandırılmış hali.
  2. "lan şimdi bi anda hepsini reddetmeyelim, tanrı bir kenarda dursun" diye düşünen bünyelerin geçiş döneminde kullandıkları bir kalıp.
  3. rönesanstan sonra ortaya çıkan ve dönemin bazı önemli fizikçileri tarafından benimsenmiş inanç. kimisine göre islamdan(veya herhangi bir dinden) ateizme bir geçiş aşamasıdır. şöyle çılgın bir kararsıza -kendisi arkadaşım olur- rastladım; adam alevi iken ateist oldu, sonra dedi ki yüzde yetmiş ateistim, sonra deist oldu.
  4. tanrı karşısında herhangi bir sorumluluk almadan yaşamak isteyen bünyenin inancıdır. bu tip, yaşantısını dini değerlerden tamamen arındırmış aslında tanrı yokmuş gibi bir hayat sürmeyi tercih etmiştir. sonuçta bu inançta olan biri tanrının kendini sorgulamasına da inanmamaktadır. aslında onun gerçek tanrısı kendi içgüdüleridir. ve bu psikolojik durumu kuranda tasvir edilir " arzularını ilahlaştıranı görmedin mi" bir tanrının varlığına inansa da bu onun kurtuluşuna yetmeyecektir. sonuçta müşrikler de bir tanrıya inanıyorlar ve hatta ibadet ediyolardı.. tanrıya inanmak değil onun iradesine ne kadar boyun eğdiğiniz önemlidir..