aileyle yaşayan üniversiteli erkek olmak  

çok uç durumlar söz konusu değilse (istanbul'da yaşayp kocaeli'de okumak gibi);

erkeğin, ailesiyle yaşadığı şehirde aynı zamanda üniversiteye 'de gidiyor olmasıdır.
diğer bir deyişle sabah babayı işe yollamak, annenin yatakta uyuduğunu görüp, eğer varsa kardeşlerin okul ve/veya işe gittiği sırada çıkıp aynı lisedeki gibi okula gitmektir.

şahsım istanbul'lu olup her sabah bostancı'dan maslak'a okula gitmekteyim ve bütün döngüyü şu son seneme kadar yaşamış bulunmaktayım.
beni sinir krizlerine sokan tek durum bu istanbul'un berbat trafiğini orta 2 (7.sınıf)'tan beri çekiyor olmamdır.
otobüs-minibüs-dolmuşlar, ışıklar, kalabalıklar, iş çıkışları, köprü tıkanıklıkları, beklenmedik kazalar, her gidilecek mekana "ne olur ne olmaz" düşüncesiyle en az iki değişik güzergah düşünmek, nokta atışı ulaşım zamanı hesaplamaları vs artık sanırım içimde protein ve hatta gen oldu.


memnunum; çoğu insanın tahmin edeceğinin aksine beni sınırlayan hiç bir kural yoktur. aksine para açısından da diğer pek çok öğrenciye göre şanslı olmamı sağlamıştır.


bana verdiği eksiklikler de var tabii. bir kere kesinlikle yurt hayatını tatmamışımdır. bu görüş kişiden kişiye değişmekle beraber kimine göre kayıp kimine göre büyük şanstır. eksiklik dedim ama bundan da memnunum. yapı olarak soğuk birisi olduğum için insanlarla bir arada olmak bana olsa olsa sıkıntı verirdi.

bunun ötesinde insanın hayata hazırlanışında etkisi olmaktadır. eğer hayatı ciddiye alan bir erkek değilse kesinlikle hayata diğerlerine göre çok daha zayıf hazırlanmaktadır ve muhtmelen ilk yalnız kalışında sudan çıkmış balık durumuna düşecektir bu erkek. uç durumu isimlendirirsek sünepelik diyebiliriz. diğer uç nokta ise üstün özgüven sahibi bir erkek olmaktır.


anadolu' şehirlerinden gelip burada okuyan insanlar özgürlüklerinin keyfini çıkarabilirler. muhtemelen bana acıyor bile olabilirler. ama o işte vadi ve gölet'te kalan arkadaşlara demin açıkladığım istanbul'da ulaşım sorunlarından dolayı gıpta ediyorum. yine de halimden gayet memnunum.

neredeyse 2 senedir çektiğim çektikçe küfrettiğim küfettikçe durup ulan küfrediyorum ama boşuna küfrediyorum düzelecek bi yanı yok diyip tekrar küfretmeye başladığım iğrenç durum

kimi sabahları derse gideceğim zaman yola çıktığımda havanın hala karanlık olmasını mı dersiniz, durağa giden 10-15 dakkalık yolculuk sonunda yolun karşısına geçemeden kaçan otobüsten mi dem vurursunuz. her sabah tek köprüde gördüğünüz her arabada tek kişi olmasının sizin okula 1 saat daha geç gitmenize sebep olduğunu görüp küfrü mü basarsınız, günde 5 saatinizin yolda gittiğine mi yanarsınız, yoksa dersleri sallamayıp her gün okulu astığınız için pişman mı olursunuz tamemen sizin seçiminizdir.

hele hele de bazı arkadaşlar gibi muhteşem bi ev ortamında kalmıyorsanız ( böreklerdi çöreklerdi sıcak ilgiydi vs.) mazoşist duyguların tatmininden başka hiç bir etkisi olmayan eylemdir. hele bostancı gibi bi yerden geliyorsanız önce minibüs yolu trafiğine, akabinde boğaziçi köprüsü trafiğine, daha sonra da levent trafiğine giriyorsanız kendinize "neden ben" sorusunu çok ca soracağınız aşikardır

yurtta kalayım, hayatın zorluklarını öğreneyim, kendi ayaklarım üstünde durayım laflarının hepsini geçtim eğer bu tarz uzak mesfalerden okula geliyorsanız zaten hayatınız zarardır ziyandır ne üniversiteliliğiniz kalmıştır (okula gitmediğiniz için) ne de erkekliğiniz ( normal bi ilişkiniz olmaz otobüslerde kesiştiğiniz kızlar haricinde )

yararı hiç mi yoktur tabiki de vardır bir yerden bir yere gitmek için her türlü alternatifi kafanızda ışık hızıyla hesaplayıp en doğru ve hatasız şekilde gidebilirsiniz

2 senedir yaşadığım durum.eğer aileniz karışıp etmiyorsa(benimkiler gibi) hiç de kötü değildir,istediğiniz saatte eve girer çıkarsınız istediğiniz gibi gezersiniz okula gidip gitmemek elinizdedir ve ekonomik olarak yurtta kalan insanlara göre çok daha rahatsınızdır.ev yemeği özledim ben sendromu da olmaz.
öte yandan baskıcı ailelerde yaşayan gençlerimiz için bu durum faciaya tekabül eder.

kızlarla ilişkilerinize 1-0 yenik başlamanıza neden olan gerçek.

ortaokuldan sonra evi terketmiş insanlar için çok garip bi durumdur, iyi yanları yokmudur vardır heralde ama zannımca üniversite de yurtta değil evde -ama ailesiyle değil- kalmak en iyisidir.yatılı kalanlar hayatı daha iyi öğrenir diyosanız o üniversite için değil lise için geçerlidir.

dışarıda:
+oğlum nerde kaldın?
-yaw anne okuldan sonra x deydim. geliyorum birazdan.
evde:
-yaw anne yeter bee niye arayıp duruyosun yaa?
+olurmu oğlum, evden çıktığın kaç saat oldu, ya başına bir şey gelirse? hırsızı var, tinercisi var.

replikleri dışında iyi olan durum.

insanın üniversite hayatının lise hayatından nerdeyse farksız olmasına neden olan can sıkıcı durumdur. hele ki okuduğunuz üniversite sizin hep hayalini kurduğunuz üniversiteyse yapabilecek hiç bir şeyiniz olmaması da ayrı bir can sıkıntısıdır. artık hiç bir zaman 10 arkadaşınızı eve toplayıp bira eşliğinde erkek muhabbeti yapamayacağınıza alışmaktır bir nevi...

(bkz: kendimden biliyorum)

aileyle yaşayan üniversiteli kız olmaya tercih edilecek durumdur.

küçük bir şehirde yaşıyorsanız ve ister mahalle baskısı deyin isterseniz yetiştirilme tarzı ,kızlarla ilişkilerinize de soğuk bakılıyorsa - anadoluda birçok şehirde böyledir- üniversite hayatınız boyunca bir kızla dahi çıkamama ihtimalinizin olduğu durumdur. bunun üstüne birde dışarıdan gelmiş yeni arkadaşlarla samimi olmak yerine liseden kalmış sizinle aynı kaderi paylaşan arkadaşlarınızla kanka olmayı seçerseniz bu bir kızla dahi çıkamama ihtimalinizin gerçekleşme düzeyi yüzde doksanlara yaklaşır.

ailesiyle aynı şehirde yaşamayarak üniversiteyi okuyan kız arkadaşı olduğu sürece bu durumu kendine çok dert etmeyecek erkektir.

bir zamanlar olmuştum ben. kötü bir şey değil, oldukça rahat.

(bkz: hazır yemek)

eve giriş çıkışlar kaos sebebi ise bayağı boktan bir durum. bu gibi durumlarda kendi başına evde kalan bir arkadaş edinilmeli, türlü operasyonlar burada yapılmalıdır.