dağın fare doğurması sorunsalı çerçevesinde irdelenebilecek
mfö kasetidir. (hayır albüm değil,
kaset.) grubun kayıtlar sırasında pek biraraya gelmediği öğrenilmiştir. nitekim kasetin daha ilk dinlenişinde, neresini m'nin, neresini f'nin ve neresini ö'nün kotardığı gayet rahatça anlaşılabilmektedir.
mazhar alanson'un imza attığı şarkılarda, her şeye rağmen, rafine bir pop müzik tınısı hissedilirken,
fuat güner'in işlerinin ise vasatlık sınırının hemen üzerinde uçtuğu gözlenmiştir. bu sinüzoidal eğri maalesef kasetimizi albüm olma niteliğinden uzaklaştıran etkenlerin başında gelmektedir.
mfö'nün hepten "şişman ego" sendromuna uğradığı; "bu saatten sonra osursak şarkı olur" gibi bir mantık dokusu geliştirdiği üzüntüyle farkedilmiştir. işin kötü tarafıysa, pek de haksız olmamalarıdır. hala, pek çok cevval popçumuzun özene bezene yaptığı "ticari kaygısız" işlerdense mazhar alanson'un yellenmesini dinlemek evla olabilmektedir.
sonuç olarak; milli park güzel bir şarkı; sonrası rüyalar, rüyalar, rüyalar.