genel anlamda neşeli, nane likörlü ve turşu sulu olurlar.
(bkz:
scherzi)
kimi zaman gözyaşlarıyla kimi zaman kahkahayla izlediğimiz bir daha türk sinemasında asla biraraya gelemeyecek derecede dahi insanların oluşturduğu grubun özlenen filmleridir .
aslına bakıldığı zaman bu film silsilelerinin bir çoğu sırtını italyan neo-realizme dayanmış bir şekilde ayakta kalmaya çalışmış ve bunu başarmışlardır. bunun bariz nedenlerinden biri de italyanın özellikle ikinci dünya savaşı sonrasında ortaya çıkan iki bölge arasındaki sınıfsal farklılıklar ve alt asınıfın çektikleri sorunlar üzerineydi.ülkemizde olduğu gibi doğu-batı arasındaki çatışma aynı şekilde italya'da kuzey-güney şeklinde yaşanıyordu. bunu genele yaydığımız zaman ortada bir iki bölge insanının çatışmasından söz edemeyiz elbette ama bir şekilde bunun sinemaya yansıması alt sınıf derdi olarak ortaya çıkmıştır. sinemada bunun en iyi örneği olarak da
rocco e i suoi fratelli ve
ladri di biciclette filmleridir ki bizde de en iyi örnekleri şener şen'li müzir özkul'lu adile naşit'li filmlerdir.
adile naşit, münir özkul ve şener şen'in birarada olduğu filmlerden aile yaşantısı üzerine olan, ve daha zira münir özkul ve adile naşit'in çok benzer rollerde oynadıkları üç film, yani gülen gözler, bizim aile ve neşeli günler, belki hemen hemen benzer olay örgüleri ile bezenmiş senaryolarından, belki münir özkul - adile naşit çiftinin olaylardaki hakimiyetinin her filmde ağır basmasından, belki de müziklerinin aynı elden çıkmasından dolayı kişi üzerinde aynı etkileri uyandırsa da, bahsedilen olaylar ve işleniş biçimi açısından, ve şener şen'in her filmdeki rolünün ve ağırlığının farklı olmasından dolayı, ikisinden daha önemlisi, her üç filmde işlenen sorunların esasen farklı olmasından dolayı birbirinden ayrılan filmler.
enteresan bir nokta, şener şen'in üç filmdeki rolünün birbirinden epey farklı olması, ve filmlerin yapım tarihlerine baktığımızda şener şen'in esprili yönünün keşfedilişini izleyebiliyoruz. 1975 yapımı bizim aile filminde oldukça sıradan, senaryonun gelişimine cadı annesi hariç doğrudan bir etkisi bulunmayan işçi karakterini oynayan şener şen, 1977 yapımı gülen gözler'de vecihi karakterine bürünüp oldukça ağır bir rol kapıyor, bir sene sonra çekilen neşeli günler'de ise vecihi rolünün saflık ve temizlik duyguları alınıp yerine hinlik ve cinlik ekleniyor, ve benim şahsi fikrimce bu filmin tek ilgi çekici tarafı, zirvesi oluyor.
senaryonun ana fikri, bizim aile filminde aileye mutsuzluk vermeye çalışan bir takım dış mihraklar iken, diğer iki filmde aile içi sorunlar söz konusu ve kötü adam etkisi pek görülmüyor. ama bizim aile ve gülen gözler'in ortak noktası her iki filmde de ailenin çocuklarının sorumsuzluklarının, düşüncesizliklerinin işlenmesi, bu düşüncesizliklerin anne ve babanın özverisiyle yoluna koyulması, mutlu aile tablosuna ulaşılması. verilmiş her şey çocuklarımız için, önemli olan ailenin birlikteliğidir, kişilerin önemi yoktur mesajı. neşeli günler filminde ise ebeveynlerin sorumsuzluğu sonucunda mağdur olmuş çocuklar var, ama burada da aileyi birarada tutan yine ebeveynlerin fedakarlığı oluyor.
filmleri kendimize yakın bulmamız, bizden biri olmaları, sadece senaryonun güzelliği veya oyuncuların ustalığıyla açıklanamaz.dikkat ederseniz, ailen daha önemli hiç bir şey yok bu filmlerde. kişisel hırsları yok kimsenin, herkes mutlu aile ahengi içinde kendisini pek de düşünmeden devinip gidiyor. bunu yakın buluyoruz kendimize,gizem sadece münir özkul'un en büyük ustalara taş çıkartacak aktörlüğünde değil.
(scherzi, 09.05.2008 02:07 ~ 02:28) yıllar sonra, onlarca kez izlenmelerine rağmen, hala ve hala iç ısıtan, güldüren, ağlatan filmlerdir.
(closer, 09.05.2008 02:37 ~ 03:05) kanallara bakarken bir anda karşınıza çıkması halinde heyecanla yerinize yerleşip, ev halkına seslenip, yüzünüzden bir gülümsemeyle izlemeye başladığınız filmlerdir.
artık elimizdeki kumandayı koltuğa bırakabiliriz. nitekim aradığımızı bulmuşuzdur. ilk izlediğimiz zamanlar, en çok izlediğimiz zamanlar gelir aklımıza. nitekim küçük çocuktum o zaman. onlarla büyüdük biz, onlarla yaşıyoruz.
en güzeli bana kalırsa milyoner filmidir..şener şen milli piyangodan büyük ikramiyeyi tutturmuş istasyon şefi (mesudiyeli mesut) münir özkül yine mahallenin babası,akıl hocası..adile naşit ise münir özkul'un kızı öldükten sonra yatalak olan eşi..
adile naşit öyle bir yatalak hasta rolü yapar ki gerçek zannedersiniz..kızlarını andıkları bir sahne vardır,sesini çıkarmadan öyle bir ağlar ki,sessiz çığlıklarını duyarsınız..
güzel filmdir vesselam..
çocukluğumuzun eğlencesiydi bir zamanlar, şimdi eşşek kadar olduk hala onlarla gülüyoruz, yaşlanacağız yine aynı filmleri izlemek isteyeceğiz, çünkü içinde onlar var ve çok ama çok şekerler, değişmez ki.
