|
|
- aşağıdaki şıklardan birine iştirak eden bünyeler ile karşılaşılması sonucu edinilecek tecrübe ile istemsiz yayılan ses dalgalarının taşıdığı bilginin cümle hali , şöyle ki ;
a- iki adet gun's n roses şarkısı dinleyip "sılesh dünyanın en iyi gitaristi" diyen hamburger kafa bünyenin gereksiz ses dalgası israfı
b- iki adet metallica şarkısı dinleyip "ceymıs dünyanın en iyi gitaristi" diyen hotdog kafa bünyenin gereksiz ses dalgası israfı
c , d.. diye de gidebilir alfabeler elverdiğince...(skuba, 28.12.2004 21:03)
- sahilde kafalar çekilirken sakin sakin gitarını çalan, ortamdakileri eğlendiren kişinin bir kaç güzel geçişi sonucunda diğerlerinin coşması ve dumanlı kafalarla arkadaşlarını dünyanın en iyi gitaristi ilan etmeleri.
- günümüzde pek çok güzellikte olduğu gibi müzikte de yozlaşma yaşandığından ötürü, artık ortama para kazanma amacıyla fırlayan gitarist diye geçinenleri gören müzik aşığı insanın bulunduğu serzeniş.
uzağa bakmaya bile gerek yok. 12 telli gitarı ana dili gibi konuşturan barış manço'dan sonra abuk subuk isimlerin ortaya gitar ustası diye çıkıp zıplamasıyla insana bunun farkına varabiliyor.
- (bkz: yngwie malmsteen)
- bütün gamları ezberleyip yalayıp yutup sonra gitarın klavyesinde bu gamlarla hızlı hızlı gezinen herkesten "abi eleman aşmış yeaaa" diye bahsedilmesidir aşmış gitarist kavramının görmeyeli çok değişmesi. ne yazık ki başta günümüz teenager (!) ları arasında çok popülerdir bu bakış açısı, daha da genelleme yapacak olursak, olay; "bu nesil böyle bir müzik zevkiyle nerelere gidiyor" meselelerine kayabilir, kendimi kaptırabilirim, bu nedenle bulaşmayayım hiç.
ancak yine de düşünmeden edemiyorum, sadece hızlı enstrüman çalmakla nasıl aşmış olunur ya? bunun adı müzikse, içinde hislerin olması gerekmez mi? evet bu yüzden eskileri çok seviyorum, insan olaya hislerini de katarak çok güzel aşabiliyor çünkü.
(bkz: jimmy page)
(bkz: jeff beck)
(bkz: ritchie blackmore)
(bkz: eric clapton)
(bkz: jimmy hendrix)
(bkz: stevie ray vaughan)
|