|
|
- ahmet ümit'in son kitabı.."kadınların kendilerini üstün gördüğü tek alan aşk'tır.."..aşkta eşitlik yoktur..aşkın dinamiğidir çünkü aşkı ayakta tutan..bir taraf daha az sever,daha az acı çeker.."
- "love is a bitch" i anımsatan söz öbeği.
(bkz: amores perros)
- köpek gibi seven kişi için doğru bir önermedir.
(bkz: köpek gibi sevmek)(srce, 20.01.2005 20:33 ~ 20:38)
- ahmet ümit'in, herhangi bütünlüğü olmayan hikayeleri bir araya topladığı, aşkın insanlara yaptıkları üzerine, eski kitaplarının tadını vermeyen çalışması. bizlere, aşk üzerine yazmayı bırakıp polisiye kitaplara devam etmesi gerektiğini düşündürmüştür.
- bu kitabı okumadım. bu yazarı da hatta. zira çok popüler olması adına dayatılan bir arkadaş olduğunu düşündüm. televizyonlara felan çıktıydı promosyon hesabına. böyle övülen ne varsa onlardan kaçmak istediğim için belki de bu "aşk köpekliktir" isimli esere haksızlık ettim.
yine de kenimce aşkın, insanı köpekleştirmesi üzerine bir şeyler söyleyebilirim kendi tasarımlarımla.
"aşk köpekliktir!" sözünü duyduğumda aklıma hemen sokak köpekleri geliyor benim. hani şu aptal aptal gezinen, çöpleri karıştıran ara ara çimenleri yemeye çalışan, ne yapacağı belirsiz, üstü başı perişan, doğumundan başka yıkanmamış, pis, kirli, pire torbası haline gelmiş; kemikleri sayılacak düzeyde zayıflamış sokak köpekleri vardır ya, onlar işte. bu köpeklerin yaşamlarının anlamı nedir? diye düşünür insan. böyle bir ceset gibi hastalıklı, zayıf ve yorgun bedenlerini peşlerine sürür giderler. köpeklikle hiçbir bağlantıları yoktur. işlevsizleşmişlerdir. kendi asıllarından, köpeklik misyonlarından kopmuşlardır. küçük bir çocuktan bile korkarlar ve hatta küçücük bir kediden...
bir köpek nasıl bu hale gelebilir? kendi aslından bir köpeği bu kadar uzaklaştıran nedir? diye sorarsın kendi kendine. ne kadar karaktersiz duruşları vardır ve ne kadar bir köpeğin asaletinden uzaktır onlar.
işte bu sokak köpeklerinin temel problemi; sokaklarda olmaları, almaları gereken yaşam enerjisini dengesiz, düzensiz yaşamlarından dolayı alamamaları, bakımsız olmaları, gidecek, sığınacak bir yerleri olmadığından sokaklardaki her türden tehdit veya tehlikeye müzahir olmalarıdır bence. bünyenin kendi asil duruşunu gösterebileceği enerjiye bir türlü kavuşamaması ve bu nedenle kendi kendini yok etmeye karar vermesidir gayrı iradi olarak.
aşk dediğimiz olgu da aynı şekilde bir insanı pekala yaşamdan koparabilir. aşık olanın beslenebileceği yegane kaynak sevgilinin kendisidir. sevgiliden uzak olan aşık, bir sokak köpeği gibi kendini oradan oraya sürür. korkakça bakar gözleri. yıkanmaz, yemez içmez bütün işlevlerini terk eder insan olmaklığının. handiyse ölmeye gönüllü yazılmayı ister. hemen her türden tehdide apaçık hale gelir. karakterli bir duruş sergileyemez bu yüzden. durmadan aşık olunan için yanan bedenini, zihnini başka bir şeye odaklayamaz. bu yüzden yemeden içmeden kesilir. yaşam enerjisini, azim ve istikrarını kaybeder. melul melul bakınır; tıpkı bir sokak köpeği gibi hemen herkesten merhamet dilenir. kendisine uzanacak bir dost eli, bir sıcak yuva hayal eder durur. ama bu hayallerin hemen hepisinin bir köşesine aşık olduğu bireyi yerleştirir. öyle olmalıdır. zira bu hayallerin herhangi bir yerinde aşık olunan yok ise; hiçbir anlamı ve önemi kalmaz yeni biçimlendirmelerin, yaşama tutunuş hamlelerinin. korkakça ve hemen geriye kaçınacağı hamleleri de bu yüzden kesintilidir zaten.
ara ara sevdiği ile birlikte olur; bir köpeğee merhamet eden bir yaşlı kadının yemek vermesinde olduğu gibi, her an için kaçmaya, kırılmaya, dağılmaya hazırdır bünyesi. hiçbir şeyi tam olarak kaldıramaz, dayanıksızdır. oradan oraya kuru bir yaprak misali savrulur durur sevgilinin hayali ile...
bir köpek gibi yalvarır, göz yaşı döker sevgiliye. sırf biraz daha demlenebilmek için sevgilinin ateşi ile hemen her şeyi yapmaya hazırdır; ruhunu satmaya bile. her duasında, her sözünde sevgilinin adını zikretmek zorunda hisseder kendini. ancak nafiledir bütün bu çırpınışlar. zira derler ki; "köpeklerin duası kabul olsaydı; gökten kemik yağardı!" bunu bile bile yine de insan vaz geçemez aşktan, aşık olmaktan. çünkü aşk, hücreleri yenileyen, insana tanımsız bir yaşam enerjisi sunan -tam tersi olarak da bütün enerjisini ondan çekip alan- tuhaf bir ilişki biçimidir. anlaşılmazlığı, karmaşası, insanı her türden biçime sokmaya aday yapmasıyla tüpedüz onursuzluktur aşk ve bu onursuzluk işte bir hayvana dönüştürür ister istemez insanı.
- sadakatten mi yoksa süründürmesinden mi söylendiğini merak ettiğim söz öbeği...
- aşk hayatta yapmam denileni seve seve yapmaktır,sözünden dönmektir, doğruyu yanlışı şaşırmaktır,alabildiğine yaşamaktır bu nedenledir ki aşk köpekliktir.
- "
ince bir kitap, fazla yormaz ve hafif içeriği sayesinde germez, göz kurumasından yakındığım şu günlerde akşam vakti azar azar okurum.
"
deyip almıştım. kitabın hemen girişindeki, ön söz niteliğindeki kısımda; yaprakla rüzgarın çan eğrisi çizen ilişkisini anlatan aşk tanımı fazlaca hoşuma gitmiş, öküzün ve hödüğün önde gideni bayrak sallayanı benjamin'i bile dikkatini çekmişti.
- cık cık cık, bak ya
+ bişi konuşuyoruz bi' saniye
- bi' de "azar azar okurum" derken?
+ bu ne fesatlık sayın benjamin, şerefsiz gibisin!
- abi ayıp oluor
+ bakın size şerefsizsiniz demiyorum, ama yani, eh işte.. bi dur neyse
giriş fena değil, kısa hikayeler baymıyor, uslu uslu 10'ar 20'şer sayfa okunup kaldırılıyor kitap bir kenara. ama sonra bıraktığınız kitabı yeniden ele almak, sayfaları açmak zor oluyor. sayfalar arasında ilerledikçe yazarın betimlemeleri baymaya*; öykü gidişatı ise lise öğrencisinin kendini büyük göstermeye çalışarak yazdığı yapmacık ve tahmin edilebilir giriş+gelişme+sonuç üçlüsünden ibaret kalmaya başladı. sıradanlık ve tahmin dilebilirlik*, zaten kısa öykülerden ibaret bir kitapta hiç çekilmez oluyor, malumunuz. bir yazarı dilindeki sadelik için eleştirecek konumda değilim ancak, bu da kitaptan bahsederken düşülmesi gereken bir not. kötü bir kitap, ama okunmayacak kadar değil; para verilip alınmayacak kadar kötü sadece*.
bir de spyder; ahmet ümit'in arka kapaktaki resmini ahmet hakan'a benzetti:
- kanal 7'de haber sunuyodu, o herif deil mi?(azureel, 13.09.2005 12:13 ~ 12:15)
- 10 tane birbirinden farklı aşk hikayesini barındıran ahmet ümit kitabıdır.
- aşk köpekliktir, hatta "köpeğinin gölgesi olayım, beni bırakma n'olur" diyebilmektir.
- "işte böyle rafo... anlat dedin, anlattım. bu gece artık son demiştim kendime. artık o bara gitmeyeceğim. olmadı rafo, yine geldim. nasıl ki bir köpek, onu terk eden sahibini bırakmaz, kokusunu aldığı her yerde peşinden koşar durur, ben de öyle oldum işte..."
- köpekler iki türlü yaşarlar
1 sokakta çöp karıştırrak onların bunların artığını yiyerek.
sokakta çöp karıştırmaktan bıkmış kenara çekilp uykuya dalarak
sokakta durup arabada geçen köpeğe bakıp iç geçirerek bakarak ....
2 evde pardon villada ya da dubleks evler de yaşayıp günde en az üç defa dışarı çıkıp dışkısı atıp yolda naz yaparak biraz da gezip eve ya da yalıya gelip kendini şöyle bir silkeledikten sonra hatta ayaklarıda sahibi tarafından temizlendikten sonra yatağa geçip uzanarak kendilerince şaşalı bir hayat geçirirler.
evet aşk köpekliktir
hak ettiğin aşkı yaşarsın ya da yaşamzsın ...
- genelde polisiye romanlar yazan ahmet ümit'in birbirinden güzel on tane aşk hikayesi anlattığı kitabı.her hikayede ayrı bir yerinden vuruyor insanı ahmet ümit.aklını karmakarışık ediyor.üzüyor,sevindiriyor,umutlandırıyor,karamsarlığa itiyor.akıllara zarar bir kitap.gerçekten çok başarılı.
- (bkz: aşk orospudur)
- (bkz: call me a dog)
- (bkz: hev valla)
- (bkz: aşk peygamber böcekliğidir)
- beni hiç ama hiç sarmamış kitaptır.ama haksızlık etmeyeyim işyerinde gizli gizli okuduğum için kopmalar olmuş olabilir.
- bile bile boyun eğdiğin için belki de,aşk denen tasmayı geçirdiğin için boynuna 'aşk köpekliktir' .
kitabı okumadım ama adı çok değişik geldi,dur bi' gidip alayım da okurum sonra *
|