ağustos çıkmazı  

güzel bir attilâ ilhan şiiri:

beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
beni koyup koyup gitme
ne olursun

bir deniz kıyısında otur
gemiler sensiz gitsin bırak
herkes gibi yaşasana sen
işine gücüne baksana
evlenirsin çocuğun olur
sonun kötüye varacak
beni koyup koyup gitme
ne olursun

elimi tutuyorlar ayağımı
yetişemiyorum ardından
hevesim olsa param olmuyor
param olsa hevesim
yaptıklarını affettim
seninle gelemeyeceğim attilâ ilhan
beni koyup koyup gitme
ne olursun

bir "insan"ın iç muhasebesi.

cemil meriç'i henüz ortaokul sıralarında okuyanlardan birisi olarak, henüz 13 yaşımdayken bir "geç kalmış muhasebe" edesim gelmişti. neyin muhasebesi a çocuk? diyeceklerle kavgalıydım. maalesef "yaptıklarımı affedemiyordum". ne yapmıştın a çocuk? bilmiyordum.

heveslerim parayla satın alınıyordu herkes kadar ama o kadar çok paraya da gerek yoktu bir çocuğun heveslerini gidermek için. her daim "sonum kötüye varacak" diyordum. oysa kalıbıma dökülen her neyse, bir türlü "kötü" olamıyordum. kavga ettiğim, yumruk indirdiğim çocukların ardından ağlıyordum. canı yanmış mıdır? benim canımdan çok yanmamıştır canları... "kötü" olamıyordum.

daha o zamandan "herkes gibi yaşayamazsın sen" demiştim kendime. "işime gücüme bakamam" sadece. bir şeyler yapmalıyım, bağırmalı çağırmalıyım. bir şeyler söylemeliyim. dershane yolunda bir arkadaşa demiştim: "parasında pulunda değilim, herkesçe tanınmak istiyorum. insanlara söyleyeceklerim var." hey gidi hey, ne söyleyeceksem o zamanlar?

"kendimi martılarla bir tutuyordum" yani. "kanatlarım yoktu" ama uçuyordum. çocukluğuma aldırmayıp, beni sokağa salmıştı ailem. gittikçe artan baş ağrılarım ve stresten halden hale girmiş bedenim yüzünden artık karışmıyorlardı. geceleri özgürdüm. çıkıyor geziyordum sokakları boşalmış şehirde. karanlığın en koyu olduğu yerlerde, olmamış sevgililerin pencerelerine bakarken yakalıyordum kendimi.

"bir deniz kıyısı" değildi şehrim. ve şehirden ayrılan her otobüste ben de olmak istiyordum. bir türlü duramıyordum yerimde... "i'm a stranger in this town" diye söyleyen şarkıyla tanışmıştım. geceleri karanlık sokaklarda damardan yoğun müzik alıyordum ve eve gelirken asansörde gözyaşlarımı siliyordum. "geç kalmış muhasebem" gün geçtikçe uzuyor ve ben bir türlü duramıyordum. her gece kendimi paralıyordum.

ağustos'tu, çıkmaz'daydım. şair kadar şairane ifade edemesem de, kendimce bir buhrandaydım. şimdi bu şiiri defalarca okurken, dinlerken... yaşlanınca kendimle barışacağıma dair bir ihtimal beliriyor zihnimde ve seviniyorum. "yaptıklarımı affedeceğim" gibilerinden. ama "seninle gelmeyeceğim"... demiş ya şair. ben nereye kiminle gideceğim? bilmiyorum...

yaşar'ın söylediği bir şarkıdır aynı zamanda.

(bkz: beni koyup gitme ne olursun)