ağlayacak omuz arayışı*  

dünyaya gözlerimizi açtığımız anda biz istemeden önümüze sunulan nimetlerdendir ağlamak ve avutulmak. yeni doğan bir bebeğin derdini anlatabilmesi için ağlaması gerekir. hatta atasözlerimiz bile mevcuttur bu konuda; ağlamayan bebeğe meme vermezler. daha bebekken öğreniriz ki ihtiyaçlarımızı dile getirebilmek için sesimizi çıkartmak zorundayızdır. bu ihtiyaçlar sadece fiziksel değildir çoğu zaman. sadece karnımız acıktığında veya altımız kirlendiğinde değil kendimizi güvende hissetmek istediğimizde veya korktuğumuzda da ağlarız. ağlama sesi sabit olduğu için önce karnımız doyurulmaya çalışılır reddederiz, sonra altımıza bakılır temiz olduğu anlaşılınca anne veya babamız biz kucaklayarak omzuna yatırıp usul usul okşamaya başlar. önce bir süre daha ağlar sonra güvenli ve huzurlu bir uykuya dalarız o omuzda. işte ağlanacak omuz arayışının çıkış noktası burasıdır.

anne veya baba omzu bize güvende olduğumuzu ve sevildiğimizi hissettirir. zaman geçip büyüdüğümüzde bile fiziksel ihtiyaçlarımız dışında kalan ruhsal ihtiyaçlarımızı giderebilmek için doğru kişiyi ararız paylaşmak için. sevdamızı, hüznümüzü, gözyaşlarımızı güvenle dökebilmek için bizi anlayacak ve avutabilecek birisidir aradığımız. bazen bir dost olur bu omuzun sahibi bazen de hiç tanımadığımız ama o anda bizi anladığını hissettiğimiz herhangi bir kişi. bazen hiç kimseyi bulamayız omzunda ağlayacak veya anlamaz karşımızdaki kişi ağlayacak omuzun önemini.

ağlayacak omuz ararken asıl aradığımız güven, anlayış ve sevgidir. omuz sadece bir nesnedir bunları temsil eden.

bazen boşuna çırpınıp durmaktır.ben bunu bilir bunu söylerim.hiçbir omuz anne omuzu gibi olamaz.bir gün ağlarsın bir omuzda,sonra işi çıkar ,ağlamak için onu mu bekleyeceksin?ha anne yanında yoksa,derim ki,çekil bir odaya,büzül en görünmeyen köşesine ağla ağlayabildiğin kadar.bir de derdine dert ekle.annem niye yanımda yok diye?

derler ki; ağlayacak omuz bulabilmek kadar, ağlanacak omuz olabilmekte önemlidir.

nafile bir çabadır, bari başkasına çare olayım deseniz o da kar etmez çünkü sizin içiniz yanarken, siz paramparça ve her bir parçanız başka bir yerde iken başkasına da derman olabilemezsiniz ne yazık ki...
(bkz: çok çaresizim be sözlük)

omzunuz kalabalıksa biliniz ki, omzunuzdakiler size asla kendi omzularını açmayacaktır.

(neredeyse tamamen) kadınlara mahsustur.

çok anlayışlı birini aramaktır. ağlayacak omuz arayan insan karşısındakinden bir şey beklemese de, kendisi için her şeyi yapacağından emin olduğu bir omuz arar. o omuz, onun kalesi olmalıdır. başını kaldırdıktan sonra da, o omzun ona destek vereceğini bilmek ister. "ben çok zor durumdayım" dediğinde, ortaya atlayan biridir istediği. hepimizin böyle bir insana ihtiyacı var. onun her şeyi yapacağını bilmek, anlatılamaz bir manevi güçtür. yapacakları her neyse, maneviyata dayanır sonuçta.

omuzdan kasıt, o omzun yer aldığı gövdedeki seven ruhtur. eğer bu ruhun olmadığına inanıyorsanız. berjer koltukta ağlayın. inanın, ruhsuz birinin omzundan çok daha rahattır ve daha çok anlar sizi.

var böyle bir arayış. romanlara, filmlere mahsus değil yani, oluyor kanlı canlı bir insana da. ağlamak ve bu esnada bir omuza, göğüse filan sokulmak, sığınmak istiyorsun. çepeçevrelenmek arzusu; ana rahmine geri dönme sendromuna kadar yolu var.

gerçeklikten uzaklaşmadan ağlamanı sağlıyor; gerçek dünya ile melankoli arasında iletken görevi görüyor o omuz; bastonvari bir destek binevi.

var böyle bir arayış. her an herkesin başına gelebilir bak. ağlayana omuz verin, verdirin.