ağlak yazı yazmak  

(bkz: kişi yediğinden ikram eder)

ağlayasım gelince gözyaşımı durmam saçarım
sözcüklerime sızmasın diye ağlar ağlar ama klavyeden kaçarım
ağladığını görmesin diye annem göğsüne yumruk basıp duran babama şaşarım
oysa bilir herkes gibi annem de öleceğini
sarı devletin sarı hastane odasında fısıl fısıl edince doktorlar o zaman tam 11 yaşım

(bkz: emre baydın)

buyrunuz yazınız ortam sizin dediğim yazılar. sol framei incelersin, tanıdık gelen başlığa hayatından bir kesiti veya yaşadığın duygusal bir travmayı, üzüntüyü kederi yansıtırsın, rahatlarsın. bir takım genellemelere takılmadan, sözlük içi hiyerarşide statü peşinde koşmadan yazıyorsan ağlak yazı da yazarsın, güğlek de kanaatindeyim. kendine has bir imaj oluşturma çabasının ötesinde içinden geleni yazıya dökmekse olay, "ağlak yazı" tabir edilen girileri de bol bol okuyabiliriz. gayet doğaldır. sık sık yaptığım şeydir ağlak yazı yazmak. çok da hoşuma gider. ağlak yazı demiyorum ben kendi adıma buna, duygusal olup kalemine yansıtmak diyorum. ota boka anlam yüklemek gibi bir sorunum da var evet. sözlükte deşarj olan üzgün bir yazarım ayrıca. belki bu da ağlak yazı diye tabir edilene kapı açıyor, ben buyum hocam böyle huzurluyum. yazarlar "ağlak yazı" yazana karşı, umursamaz ve görmez bir tutum içerisindeymiş. hiç dikkat etmedim ben buna. üzgünüm, ben onu tanımıyorum, o da beni. bakkal ahmet'le bile daha yakınım, içtiğim sigarayı söylemeden biliyor adam. bunun bayması mı olur yahu. ben ağlakçıyım, diğeri geyikçi, diğeride tercüme etmemin dakikalar aldığı ağdalı türkçesiyle inim inim inletiyor okucuyucuyu. bu böyle güzel değil mi zaten.
yazarlar güruhunun arasında yaş ortalamasından tutun da, yaşamışlığa kadar, tecrübelerden, okunulanlara kadar bin türlü fark varken ortaya çıkanlarda, tepkilerde çeşitlilik gösterir bu doğal. çok ciddiye almamalı demek istemiyorum ama almamalı. kötü anlamda değil bu ciddiye almama durumu. alınmamalı diyeyim bu daha olgun duruyor. kızarsın, oda hapsi verirsin bir daha yapmaz. mp3 çalarını saklarsın, olmadı psp'sini alırsın elinden.
yalama olmadan yıllanmak en güzeli.

yasaklanması gereken şeylerdendir.

bir de bunun yetenek olduğunu söyleyenler var. yetenek metenek değil arkadaşım. bildiğin bir iki kalıplaşmış kelimeyle cümleyle yaratılan bir şey. şey bak. diyecek bir lafım bile yok.

ulan hepimizin içinde mutlaka bir duygusallık kırıntısı vardır evet. en odun olanımız bile üzüldüğü ettiği zaman melankoliye bağlayabilir.

ama bunu saçma sapan yazılarla şiirimsilerle oraya buraya yazmak nedir arkadaşım sorarım sana??

aha bak bunlar da kullandığın kelimeler: yalnızlık, avuçlardaki kan, kırıntı, hayal, yağmur, rüzgar ve bilimum doğa olayı, yanma eylemi... vs vs. yeter ulan.

bir de anlamadığım bu yazılar güzel zannediliyor. bi iki ağlak bişi karaladın mı süper şahane edebiyatçı oluyorsun. daha soru eki "mi"leri ayrı yazmayı beceremiyorsun lan!!

yazı yazmaktan vazgeçin siz bence. nolur vazgeçin hatta. çıkın deniz kıyısında rüzgar suratınıza vururken yalnızlığınızla birlikte yıldızları filan sayın.

ama bizi rahat bırakın!!

edit: hisli kardeşlerim pek içlenmişler. sağ olun var olun. en yakın zamanda bir dil bilgisi kitabı hediye edeceğim size.

(bkz: en sevilmeyen eserleri ile gurur duymak)

(bkz: ağlak edebiyatçılar zümresi)