italo calvino romanıdır. anne-baba dayatmalarından sıkılmış,
cosimo isimli 12 yaşında bir çocuğun ağaca çıkıp, bir daha asla yere ayak basmamasını, normlara uygun yaşamanın gereksizliğini ve sürüden ayrı durmanın bireye getirdiği artıları anlatır. armalı romanlar üçlemesi'nin de ikinci kitabıdır.
**
kitabın -bana göre- etkileyici olan birkaç yerinden de alıntı yapıp merakınızı kamçılamadan olmaz.
<<ceviz ağacında hareketsiz, iyileşmeyi beklerken, daha ciddi derslere daldı. o çağda "ağaçlarda kurulacak ideal bir devlet için anayasa tasarısı" yazmaya başladı. yalnız doğruların yaşadığı düşsel ağaçlık cumhuriyeti'ni anlattı. tasarı, yasalar ve hükümetlerle ilgili bir inceleme olacaktı. ama yazarken, karmaşık öykülere duyduğu eğilim üstün geldi. sonucunda bir serüvenler, düellolar ve aile hukuku bölümüne eklenen açık saçık fıkralar karışımı çıktı ortaya. kitabın sonu şöyle olacaktı: yazar, ağaçların tepesinde ideal devleti kurduktan ve tüm insanlığı mutlu bir yaşam için ağaçların tepesinde yaşamaya inandırdıktan sonra ıssızlaşan yeryüzüne iniyordu.>>
<<senin bahçene inmeyeceğim; kendi bahçeme de. benim için bütün bunlar düşman topraklarıdır. beni görmek istersen sen yukarı çıkarsın. arkadaşlarını ve biraz ödlek olmasına karşın belki kardeşim biago'yu da kabul ederim. ağaçlarda koca bir ordu kurar, yeryüzünü ve orada yaşayanları yola getiririz.>>
<<cosimo daha sonra anlayacaktı: ortak sorun kalmadı mı, işbirliği de anlamını yitirir.>>
<<biri bütün öteki insanlardan farklı, öbürü bütün köpeklerden başka, insan ve köpek olarak mutlu olmadıkları söylenemezdi.>>
