hiç beklenmedik şekilde çok eğlendirmiş zirvedir.
evvela zirveye hazırlanma sürecinden bahsetmek gerek tabi, adettendir.
"sabah uyandım" kısmına kadar geri gitmek olmaz elbette. zirve için hazırlanıp evden çıktığımda zaten zirve başlamak üzereydi. yani yine, her zamanki gibi, tam da benden beklenildiği gibi geç kalmıştım. 9 eylül olmasından mütevellit yollar çok kalabalık idi. alsancak'a geldim, hadi yolu yarıladım derken nerden bilebilirdim ki henüz başladığımı. vapuru az farkla kaçırmam, yanıma oturan amcanın elindeki pidelerin kokusu beni iyice soğutmuştu zirveden. zira açtım ve daha sittin zaman yol gidecektim.
yol boyunca ben şimdi şurdayım, ben şimdi buradayım, nereye doğru yürüyeyim diyerekten
sükun'un kafasını şişiriyormuşum meğerse. zirvedeki suskunluğu bundan sebep olabilir diye çok korkuyorum.
tee izmir'in öteki ucundaki zirveye vardığımda masada gördüğüm boş tabaklarla hayal kırıklığına uğradım. içten içe "beklerler be" demiştim ama beklememişlerdi. hatta yemeklerini yedikleri yetmiyormuş gibi, hepsini göbeklerini kaşırken yakaladım. tamam iftar saatinden 1 saatçik kadar geç gitmiş olabilirim ama olur böyle şeyler insan hayatında.
biraz laf dinledikten sonra baktım gençler susmuyor, kimse de "kızım sen kalk da kendine bi şey al" demiyor, zirveye iştirak eden misafiri ali cengiz oyunlarıyla benimle yemek alması için kandırdım. zirvedeki tek bayan yazardım ama saltanat falan süremedim. ne bi sandalyemi çekmeler, ne bi yemek alalım gelelim demeler... yok efendim, gençler saygısız
*
alsancak'tı, konserdi diye celallenip
sükun'la
van den budenmayeri izmir'in öbür ucunda bırakmak kötü oldu.
deathcompve
devotee ile bol geyikli bi vapur yolculuğu geçirildi. en eğlenceli zamanlarından biriydi zirvenin. organizatör arabada keyif sürerkene, biz konaklar'da otobüs bekliyorduk. bunun için yolda deathcomp ve ben birbirimize bakıp gülümserken aslında nickini bile telaffuz edemediğimiz organizatörümüze içimizden sevgilerimizi yolluyorduk.
uzun uzun yolları aşıp, alsancak'a vardığımızda, arabayla yayaraktan gelmiş olan arkadaşlarımızı soğuk biralarını yudumlarken bulduk. böylece iftar zirvesi düzenleyip, ardından içen ilk grup olarak tarihe geçmiş olduk.
herkeşler, her bi şeyler pek bi güzeldi. gene yapalım gene yapalım dedirtti. ilk zirvemin bu kadar güzel geçmiş olması, pek sevindirici doğrusu. yayında yapımda emeği geçen herkese teşekkürler.
uyarı üzerine gelen düzeltme: hii ben nasıl unuturum yahu danamızı, pardon zirve maskotumuzu.
vodka da eğlenceli hareketleri ve yüksek desibel havlamalarıyla zirvemize iştirak etti efenim. sayesinde etraftan az biraz zılgıt yemiş de olsak şirinliğiyle masadaki herkesin ortak sevdiceği oldu. yanaklarından öperim.
