hemen yanımızda, komşumuzda halkın, devlet eliyle alınan bir cana karşı çıkarttığı ayaklanma, sistemin kendi kurallarına uymayan, sistem koruyucusu tabakaya karşı gösterdiği tepki hareketi. çok şaşırtıcı gerçekten. bizim ülkemizde her yıl polisin onlarca insanı katletmesi medyaya düşerken, gösterilen tepki neredeyse bir hiç. adamlarsa devletin kurumları tarafından yapılan haksızlıklara karşı her dört beş senede bir isyan etmeyi biliyorlar. giden bir cana karşılık can almaya kalkmadan, ortalığı savaş alanına çevirip gerekli mesajları gönderebiliyorlar gitmesi gereken mercilere.
haberde dikkat edilirse eğer büyük puntolarla "polisler görevden alındı" yazıyor. bizde ise mahkemeye bile çıkan polis, -kendi silahından çıkan kurşunla öldüğü bilinmesine rağmen - tutuksuz yargılanıp, hatta ve hatta beraat edip görevine geri dönüyor. yan komşumuz onlar ayaklanabiliyor 16 yaşındaki bir can için biz de ne canlar neler uğruna ölüyor sesimizi çıkarmıyoruz.
"hava yolu şirketleri türk hava yolları'nı geçemez.", "sınırı geçince hangi tarafın avrupa birliği üyesi olduğunu anlamak güç." geyikleriyle bebek gibi pışpışlanan türkiye'nin ucundan kıyısından kendisine pay çıkarmasını dilediğim, onurlu olduğunu düşündüğüm eylem.
içişleri bakanı ve bakan yardımcısı hemen istifa etmiş ama kabul edilmemiş. türkiyede böyle bir olayda istifa edecek içişleri bakanının alnından öperim ben.
beyni ulusalcılık virüsü nedeniyle çürümüşlerin kendilerine fantastik açılardan pay çıkarmaları nedeniyle trajikomik, ibretlik, sürreel sahneler ortaya çıkmasına neden olan olaylar. ulan bari şuraya sıçmayın dapdar bakış açınızla, sığlığınızla.
keşke bizde de itaat kültürü bu kadar hakim olmasa, her ay 2-3 kişiyi temizleyen polis terörüne karşı haklı bir ayaklanma olsa.
ülkemde dergi dağıttığı için işkenceden ölen insan varken ses çıkarmayan;
bu olay bir-iki gazetede köşe altlarında gözükürken ses çıkarmayan;
sinirden sokağa dökülen insanlara "anarşik" diyen, ses çıkarmayan;
kendini bir çuval kömüre muhtaç edenlere ses çıkarmayan;
başka yerde saygın bir kuruluş olan adli tıp'ın eş dosta rapor dağıtan kurum olduğunu görüp ses çıkarmayan;
adaletin oyuncak edilmesine ses çıkarmayan;
maliyenin kukla edilmesine ses çıkarmayan;
ülkenin satılmasına ses çıkarmayan (ama mail gönderen);
cena ceymsın'ın bir tarafına bakıp 31 çektikten sonra haberi görüp "aman banane gebermiş gitmiş" diyen insanlar varken;
kendisi için savaştığını bilmeden, kendini açıklamaya çalışan insanı dinlemeyen insanlar varken;
orayı kıskanıyorum kardeşim! daha geçen gün -gavur- sınıfta "sizin ülkede kürtlere zulüm yapıyorlar" diyen insanlara "öyle birşey varsa benim burada işim ne" diye, sınıfta "ermeni katliamı yaptınız" diyenlere karşı can hıraş savunduğum ülkemdeki insanların öbürsü gün "kürtler bu ülkeye ne verdi ki ama, bik bik" demesi sonra da olaylara ses çıkarmaması bana koyuyor arkadaşım! iyi ki sağ duyum var, yenilmiyorum sinirime. bir baltaya sap olamamış kardeşiniz varsa, hakkında ne düşünürseniz ben de benzer duygular içine giriyorum.
dokuz eylül denildiği zaman "nasıl koyduk ama" diye aşağıladığı insanların böyle yaptığını görünce kimin daha ileri olduğu hakkında düşünceye dalıyorum. kıskanıyorum. "daha 60 yıl önce ne idik" diye hayıflanıyorum. türkiye tarihini hatırlıyorum, benim ülkemde köyü dolduracak kadar görüşü için öldürülmüş insan var diyorum. kim vurduya gitmiş insanlar, işkenceden ölmüş insanlar, çorum olayları, kahramanmaraş olayları, 1993 olayları... sonra "ama bizi avrupa birliği'ne almıyorlar, onları aldılar ama" diyen insanlar aklıma geliyor. daha 2008'de işkenceden ölen kişiyi hatırlayıp "böyle birşeyi istemeye ne yüzümüz var ki" diye düşünceler kafamı yiyor. sonra adli tıp raporu, o ünlü davalar aklıma geliyor; "ohoo durum buysa dükkanı kapatalım kardeşim, ne diye yaşıyoruz ki" diyorum.
bi sn ya, 2002'den sonra demokrasi bayağı ilerledi değil mi? sikeyim sizin demokrasinizi... beyaz atlı prens bekler gibi kömür dağıtıcılarını bekleyin siz.
6 aralıkta çıkan isyandır. zira gencin öldürülmesine mütakip 1 saat içinde başlamıştır olaylar. burada şöyle bir sorun var.en ufak olayda bile police brutality diye ayaklanabilen bir toplum yapısı vardır kolektif örgüt yapısı gelişmiş ülkelerde. dünyadaki anarşist hareketin en güçlü olduğu yerlerden biri olan yunanistan, bu tepkiyi verebilecek insanlara sahip olduğu için çok şanslı diye düşünmekteyim. zira işkenceyle adam öldürmek kolay, ya da terör eylemiyle insanların uzuvlarını kaybetmelerine sebeb olmak. ikisinin aynı şey olduğunu düşünmekteyim. terörü yaratan, cinayet mantığıyla beslenen otoritedir. demokrasinin çıktığı yerden bahsediyoruz. politika ve otoritenin birleşme süreci bu denli insanlık ayıplarına, savaşlara ve açlıkla bütünleşmiş insan güruhlarına sebebiyet verebiliyor.
*iç işleri bakanı, böyle bir olayın çağdaş bir hukuk devletinde olmasının kabul edilemez olduğunu açıklıyor..
*örgütlenmiş halk, iktidara-devlet değil!- ve polise 2 gündür nefret kusuyor, bu gece de protestoya en sert şekilde devam etmeyi planlıyor..
*hükümet ve meclis, kriz masası oluşturuyor, olayı kınıyor, özür diliyor, polisler zaten çoktan cezalarını almış durumda..
*aynı iç işleri bakanı özür diledikten sonra istifa ediyor..
ha, bunların sebebi, 15 yaşında polise saldıran bir gencin polis tarafından öldürülmesi...
hani bizdeki gibi dur ihtarına uymama,demokratik hakkı olan dergi dağıtma, polisten içtiği çayın parasını isteme felan değil neden...çocuk saldırmış polise..
aslında ağzım açık değil, biz hükümdarımızı tanrının gönderdiğine* inanırken, demokrasinin ne demek olduğunu daha yeni öğrenmişken, onlar yüzyıllardır biliyorlar demokrasi nasıl yaşanır, biliyorlar halk ne demektir..."yunanlılar bitane" demiyorum ama bu konuda çok çok daha önde oldukları açık bir gerçek..
biz ise 80-90 yıldır uygulamaya çalışıyoruz demokrasiyi, hakkı, hukuku...
zamana ihtiyacımız var elbette, elbet birgün biz de anlayacağız demokrasinin ne demek olduğunu..
olması gerekendir, zaten yunanistan gerektiği zaman gereken tepkilerin gösterildiği nadir ülkelerdendir. sindirilmemiş, biat kültürünün pençesinde çürümemiş bir halkın doğal tepkisidir bu. elimde olmadan türkiye ile yunanistan'ı karşılaştırıyorum ve kıskanıyorum, üzülüyorum, nelerin ters gidip nasıl polis devletine dönüştüğümüzü düşünüyorum. bir yanda devrimci tarihini günümüze taşıyan yunanistan, diğer yanda polis devleti türkiye.
bu tepki doğaldır, çünü devletin bütün organları her zaman halkın nefesini enselerinde hissetmelidirler. en ufak hatalarının bile affedilmeyeceğinin farkında olmalıdırlar. toplumlar kendi devletlerinden korkmamalıdırlar, devletler kendi toplumlarından korkmalıdırlar*.
bu üzüntüm yetmezmiş gibi her olayı kendi görüşüne sığdırmaya çalışan, her olayı ırksal kökenlerin çatışmasına bağlayan, karşısındaki olay kendi sınırlı kalıplarına uymayınca onu uydurmak için deforme edip olmadığı bir şekle sokan zihniyetin yine faaliyette olduğunu görünce midem bulanıyor. üzgünüm ama sandığınızın aksine ırksal-dinsel-mezhepsel kökenler benim ve birçok kişinin "sikinde bile değil". işin en acı tarafı ise bu tepkinin de aynı kalıplara sokulacak olması. çorbada tuzumuz bulunsun bari, seçenekleri sunalım:
a) bu tepkiyi veriyorum çünkü azınlığım (zaten joker kelime azınlık, boka püsüre her yere gider)
b) hain ya da hıyarım
c) yunan ajanıyım
d) amıma koyayım neden bu kalıplara sığmıyorum, kesin devrimcilik oynuyorum
gazetede okuyunca gerçekten de çok şaşırdığım olaylardır. yani yunanistan türkiye'ye sadece birkaç saat uzaklıkta. esasen aynı topraklar züerinde yaşamışlığımız da var. ama adamlar öyle bir özümsemişler ki esasında devleti de, polisi de, iktidarı da kendilerinin yarattığını. hemen tepki veriyorlar, eylem yapıyorlar. ve bizler için inanılmaz birşey ama iki bakanları istifa ediyor. türkiye'de onlarca insan öldü, yaralandı, sakat bırakıldı, hiç kimse istifa etmedi, kimse yargılanmadı. bir de lafa gelince yunanistan bile ab'ye üye bizi niye almıyorlar deriz. bizi niye alsınlar ki? günlerdir gazetelerde bu tür olaylar anlatlıyor, bir kişi bile cezalandırılmadı. nerde ki bizim demokrasimiz?
bu olay açıkça göstermiştir bence toplum polisten ve iktidarlardan üstün olmalıdır. kolluk güçlerine bu görevleri toplum vermiştir. kolluk güçleri toplumun üzerinde baskı unsuru olmamalıdır. demokrasi gelişmiş ülkelerde de bu tür olaylar yaşanıyor ama gerekli cezalar veriliyor, gerekli dersler alınıyor. biz de ise ne yazık ki bu tür olaylar insanların daha da sinmesine sebep oluyor.
son olarak sadece bugünkü gazeteden birkaç haber başlığı yazacağım, ki bu tür başlıklar her gün her gün yazılıp çiziliyor.
birinci olarak öncelikle yunanistan ile ilgili haberi okuyunuz: http://www.radikal.com.tr/...
türkiye'den komşu ve dost ülke yunanistan'a takviye polis kuvveti gönderilerek bastıralabilecek uğursuz, hayırsız ayaklanma. koskoca devletin, koskoca polisine isyan etmek neymiş göstermek gerek bu yunan gavurlarına. açık söylüyorum yunan devleti yardım istesin şanlı polisimiz oraya hızır gibi yetişir ve tüm isyancıları birdaha asla isyan edemeyecek vaziyete sokar.
neymiş efendim polis 16 yaşındaki bir genci vurmuş muş... vuracak tabi, bugün canım ülkemde habire dur ihtarına uymayıp yürüyen, dergi mergi satan insanlar vuruluyor. peki halkımız isyan ediyor mu? edemiyor tabi. hele bir etsinler şanlı polisimizin gazabı adeta doğal afet misali isyanı misyanı bitiriverir.
"rakımızı çaldılar! baklavayı çaldılar! karagözü çaldılar! yoğurdu çaldılar!" diyen adam, "şimdi sırada 'karşı'lığımız; isyankar ruhumuz; haklara, özgürlüklere, sorumluluklara olan hassaslığımız var! çaldığınız bu olsun ulan!" diyebilseydi keşke de, "ha o taraf, ha bu taraf, hayat iki yakada da çok güzel, biz hakikaten benziyomuşuz ya, insanız neticede..." deseydik...
hukuksuzluğun hukuk, tepkisizliğin normal olduğu bir ülkede yaşadığımızı ortaya bir kere daha çıkaran hadise.
teoman'la anlatmak gerekirse: (bkz: daha kaç vücut gerek bana benim seni unutmama)
toplumsal bilincin ve duyarlılığın yüksek olsamsı sonucu ortaya çıkan ayaklanmadır.bir benzerini geçen yıllarda fransada izlemiştik.
toplumsal vicdanı yaralayan bir olaya karşı "bananeciliğin" "bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın" mantığının olmadığı yerlerde görülebilecek bir durumdur. batı hayranlığı olarak yorumlanmasın ama nedense hep batı ülkelerinde karşımıza çıkar bu tür durumlar. ülkemizde ise malesef sinek vızıltısı kadar bile yankı bulmazlar. mağdur olan taraf kendi çapında eylemler düzenleyerek tepkisini ortaya koyar ve malesef şiddetle bastırlırlar. şiddetin sonucunu, şiddetle bastırma yolu ülkemizde daha makbüldür. kimse sorumluğunu üstlenmez, sorumluları cezalndırma yoluna gitmez.
aslında bizdeki sorun, birlik olamamaktır, tek vücut olamamaktır. kürtler tarafsa eğer, türk solu destek vermez; türk solu mağdursa eğer, kürtler destek vermez. insanların içindeki ateş de yangına dönüşmeden yok olup gider. sistemin en büyük başarılarından biri de budur. iki tarafı birbirinden öyle güzel ayırmıştır ki, düşman kardeşlere dönüştürmüştür neredeyse.
tabi birde halkımızda var olan devlete boyun eğme kültürününde katkısı büyüktür. devlete biat töredendir mantığı elin yunanında, fransızında olmadığı için adamlar çatır çatır tepkisini koyabiliyor.
yunanistan toplumsal hareketlerinin ayrıntılarıyla araştırılıp, öyle yorumlanması gereken isyandır. açıkçası atinada 6 ay kalmış ve birçok işgal evinde bulunmuş bir kişi olarak, bu insanların insan ve bu nedenlede bizlerden daha liberter oldukları kanaatına vardım. umarım anlatabildim. anarşistleri terörist zanneden bir gençliğin bu olaya daha farklı bakması lazım. belki de en baştan başlamak gerek. büyük patlama, geniş düzlükler, büyük depremler....
bu olay üzerine "vay be... polisin biri adam öldürdü ülke ayağa kalktı" tabanlı yorum yapanlar birinci dünya savaşı'nı görmüş olsalardı "vay be... avusturya dükünün bokuna dünya birbirine girdi" tezi üzerine sayfalarca yazı yazarlardı eminim. hepimiz hıncal uluçuz a.k.
24 saatte atinaya gireriz!... nah girersin. sivil halk bile ordunu sikip atmaya yeter. senin halkın ülkene her türlü belayı sokanlara itaat edip önünde secdeye varırken adamlar baş kaldırılarını yapıyorlar, tey tey tey. atina'ya girecekmişiz. sen daha acil servise biber gazı atan, lokantada yemek yiyen adamı tokatlayan, otoyolda adam dövüp komaya sokan, çocuk vuran, gazeteci öldüren, öğrenci coplayan, yaralı kadına tekme atan polisini bulup da yargılayamazken bu kafayla ancak alice'in yanına harikalar diyarına girersin.
"bugün, 8.12.2008 tarihinde alexadros grigoropoulosun soğukkanlı cinayetinden sorumlu olan yunanistan devletine karşı berlindeki yunanistan konsolosluğunu işgal ettik.
polisin keyfiliği ve gücü dalga gibi büyüyor, buna karşı çıkıyoruz!
polisler bizim çocukları öldürürse, yunanistandaki gözaltındaki ve yaralı yoldaşlarımızla dayanışmak için isyan etmek zorunluluk haline gelir.
yunanistan devleti soğukkanlı bir katildir.
bugün, 8.12.2008 tarihinde alexadros grigoropoulosun soğukkanlı cinayetinden sorumlu olan yunanistan devletine karşı berlindeki yunanistan konsolosluğunu işgal ettik.6.12.2008de akşam vakti 16 yaşındaki lise öğrencisi alexandros atinanın merkezinde bir polis tarafından soğukkanlı bir şekilde kurşunlandı. görgü tanıklarının ifadelerine göre polis gençlerden oluşan küçük bir grup tarafından kışkırtılmıştı.
memurlar olay yerini terk ediyorlar, içlerinden iki tanesi birkaç dakika sonra geri dönüyor. gerginleşen havada polislerden birisi silahını çekiyor ve iki el ateş ediyor, kurşunlardan birisi yakın mesafeden liselilerden birinin göğüs bölgesine isabet ediyor. alexandros hastane yolunda öldü. sinirlenen vatandaşlardan birisi polsin hastaneye giriş yolunu kapatti. gecenin ilerleyen saatlerinde ve ertesi gün yunanistandaki birçok şehirde olduğu gibi atinada da güçlü polis gücüyle karşılaşılan spontane büyük eylemler gerçekleşti.
şu sıralarda yunanistan genelinde toplumun tüm kesimlerinde büyük bir öfke hakim. ülke bir kargaşa halinde. birçok eylemci tutuklandı. selanikte polis plastik mermilerle kalabalıklara ateş ediyor ve bu sırada bir eylemci yaralandı. üniversiteler anında işgal edildi, durum kontrol dışında. yurtdışında da öfke büyük.
zagrebde yunanistan büyükelçiliği önünde karışıklıklar başladı ve birçok avrupa şehrinde de sürdürülüyor. benzer olaylar geçmiş yıllarda da yunanistanda sıkça yaşanmıştı:
- 1985te askeri darbe zamanını anma etkinliği sırasında 15 yaşındaki michailis kaltezas cinayeti
- 2003te h. maragkakisin polis kontrolünden kaçarken kafasından vurulması
- 2008de lefkimide 42 yaşındaki hamile bir yayanın eylem sırasında ölümü
sorumlu polisler bu tür olaylarda kural olarak beraat ettiriliyorlar ve rahatlarına dokunulmuyor.
devlet terörünün suçsuz kurbanları: göçmenlerin dayak yemesi, karakollardaki tecavüzler, eylemlerin şiddet kullanılarak engellenmesi, yanlışlıkla
çapraz ateş: hepimize karşı ve her caddede, her şehirde, her ülkede karşılaştığımız iyi işleyen bir baskı sistemi.
devlet şiddetinin yüzü tüm ülkelerde birbirine benziyor : 7 ocak 2005te dessau polis karakolunda yanan göçmen oury jallohu hatırlıyoruz!
polisin keyfiliği ve gücü dalga gibi büyüyor, buna karşı çıkıyoruz!
polis bizim çocukları öldürürse, isyan kaçınılmaz olur!
yunanistandaki gözaltındaki ve yarali yoldaşlarımızla dayanışıyoruz!"
