5 yaşındaki çocuğa küfür öğretmek  

yurdumuzda, her alanda olduğu gibi diksiyon eğtimine de önem verildiğinin bir kanıtıdır. agu dagu gibi anlamsız kelimelerle dili keşfetme sürecini başarıyla geçmiş fallik dönemi veletleri, anne-baba kelimeleriyle aile bağlarını güçlendirir, evin neşe kaynağı olurlar.
ancak özellikle erkek çocuklara, gelecek yıllarda; trafikte, futbol maçında, sokakta, okulda, benzine gelen zam haberinde zorluk yaşamasın, deşarj olabilsin, sosyal hayattan soğumasın, yurt şartlarına ayak uydurabilsin anlayışıyla ''baba'' eşliğinde küfür sanatı öğretilir.

bu küfür diksiyon eğitiminde öğrenilen ''amina koyayım'' (küfürün aslı 'amına koyarım'dır ancak işte 5 yaşında öğrenildiğinden ve de o yıllarda ''r'' harfi telaffuz edilemediğinden öyle kalmıştır), ''ali ata bak'' cümlesinin milad olduğu göt güldüren eğitim sisteminden daha faydalıdır. zira başta da denildiği gibi daha sosyaldır, daha etkindir, hayat okulunun greenwich'idir.

gelelim eğitimimize. teoriden ziyade pratik olup gizli özne, dolaylı tümleç ve yüklemle yapılır. genelde hedef kitle de bakkal-cakkal, eve gelen misafir ki önce pipi gösterilir sonra lafla peynir gemisi yürütülüp eyleme geçirilir.

böylece anne-baba kelimeleriyle aile bağlarını güçlendirenminikler, ''yayayımı ye'', ''amına koya'y'ım'' gibi masum küfürlerle akrabalık bağlarını güçlendirmiş olurlar ve de en önemlisi geleceğe güvenle bakarlar..

öğretilen her küfürün çocuğun komik şekilde tekrarlamasından hunharca zevk alan büyüklerin her söylenen küfürde daha çok gülmelerine neden olan, çocukların da madem bunlar gülüyo bu komik ve güzel bişey demek ki diyip yapmaya devam ettikleri ve dudak tiryakiliği yaratan sapkın eğlence.

(bkz: gülüyoruz ağlanacak halimize)

(bkz: ne ekersen onu biçersin)

geç kalınmış bir eylemdir, dil eğitimine 3 yaşından önce başlanmalıdır

öğretmek için uzun bir süre çaba harcanılar ve akabinde çocuk küfürü olur olmaz her durumda sarfettiğinde ayıp çocuğum söyleme öyle şeyler denilen ve çocuğa birde şaplak atılan çocuğun psikolojisini alt üst etmeye yetecek durum.

mahalledeki kapıcının çocuğuna öğrettiğimiz vakidir. bizim akranımız olan abisine "nah" çektirirdik.
olay şöyle gerçekleşir ki: çocuk üç abisinin de isimlerini saymaktadır. osman, ayhan, nah! biz de gülerdik. çocuk bir de ronaldo'ya acayip benzerdi. portekizce küfür öğretseydik ve o zamanlar youtube olsaydı kandırırdık milleti. küfür konusunda evrensel olmak da lazım. o çocuk büyüyünce nerelere gidebilir. her dilde küfür bilmeli. ayrıca çocukların en çok muhatap oldukları küfürlerden birisi de "keranacı"dır. yeri gelimişken söyleyeyim.

-hadi bakalım piç de şuna
+pidjc
-hahahahahahaahahahahahahah
-hadi sik de şimdi de sik sik
+(dişlerin arasındaki boşluktan)zsik
-haahahahahahahahaahahahaha
-göt de şimdi de hadi
+göz
-hahahahahahahahahahahaha
+siz iyice salak olmuşunuz
-hahahahahahaohohoh

tipik türk ailesi eğlencesidir.

ben de severek yapardım kardeşim ufakken. çocuğa gidip kuantum fiziği mi öğreticez? ben bilmiyom zaten.

bunun bir de turiste türkçe küfür öğretmek gibi bir versiyonu vardır ki şu sıralar sürekli yapmaktayım. fransız çocuk, orospu, amına koyım ve yarraam demeyi öğrendi. zeki bi çocuk. du bakalım nolcak..

alenen anarşistliktir

(bkz: @961234)

herşey çükün amcalara gösterilmesiyle başlar.

ne biliyorsa onu öğretiyor ne yapsın garip.

çükümü ye öğretilen küfürlerden en masumane görünenidir.

almancı ailelerin çocuklarına türkiye'ye geldiklerinde "almanca küfür etsene lan ğğğğ" diyen bir çocuk populasyonunun büyüdüğünde küçük bir çocuğa küfür öğretmesi pek muhtemeldir.

dahası muhabbet kuşunun 8 kb'lik beynini küfür öğreterek dolduran insanlar var! oha lan!

bununla övünenlerin bile olduğu iğrençliktir.

(bkz: küfür öğretip bundan dolayı övünen yavşaklar)

bu çocuk benim kuzenimin çocuğudur efendim.üst komşuları olacak çatlak kadın kişisi çocuğa a.ına koyayım,si.erim seni gibi küfürler öğretmiştir.annesi ne yapsada vazgeçmiyor çocuk küfretmekten.ve takılmış plak gibi sürekli bunları söylüyor.
-denizcim iyi misin?
-a.ına goyiyiim ihihi,amına goyiyim ihihi
-şştt ayıp deme öyle,bak annende üzülüyor
-bananehmiş yahh, si.eyimmm ihihi
-ya sabır!

çocuk 5 yaşındayken eğlencelidir ve çocuk bu eylemiyle çok çikolatayı götürür. amma ve lakin aynı eylemi 7 yaşından sonra yapmaya kalkarsa ettiği küfürleri aynen yiyeceği gibi okkalı bir de osmanlı yemesi kaçınılmazdır. ikiyüzlü bir eğitim politikasıdır....

3 yaşında 2.5 yaşındaki küfür öğretmeleri gördüğüm için 5 yaşında master yapıyor olacaktır sevgili yeğenim. lakin gülen herkes şimdi topluma onunla birlikte çıkmaya utanmakta her gördüğüne küfür etmesinden korkmaktadırlar. yapılmaması gereken eylemdir. küfüre bir itirazım yoktur ama bunun 5 veya 3 yaşında başlaması gayet yanlış olup bir insanın karakterinde büyük etkiler yaratabilir.

hadise ne vakit televizyonda görünse bizimkisi eliyle onu gösterip minnoş diyor.

genelde çocuğuna küfür öğreten ebeveyn eve bilumum yabancı, misafir geldiğinde çocuğundan öğrettiklerini tekrarlamasını talep eder.

baba b, çocuk ç, misafir m

b- hadi oğlum ibne de amcana
ç- ibyeee
m- ahahahahahaa alem sizin çocuk vallahi hayrettin bey
b- bak bak bi de şu var. oğluummm hadi amcana pipini göster
ç- vaahhaaaa!!! (akabinde adamın suratına da işeyebilir)
b- afferin oğlumaaa erkek benim oğluumm erkekk!!!!

şimdi bu çocuk büyüyünce küfüre ve uçkuruna düşkün bir adam olmasın da kim olsun sorarım size.

(bkz: türklere özgü eylemler)

bunun bi de şöyle bi versiyonu vardır;
(bkz: 5 yaşındaki çocuğa sigara içirmek)

belli başlı kalıplar çocuğa öğretilir. sonra önüne geçilemez şekilde devamı gelir zaten.

- hadi oğlum. ilhan amcana meraba de. eheh.
* naber la godoş.
- evvet! -alkış efekti-

daha da kötüsü yeni konuşmaya başlayan 2yaşındaki bir çocuğa küfür öğretmektir.

çok yakın bir arkadaşım vardı (hala var gerçi) aynı apartmanda oturuyorduk. 2yaşlarında da bir kardeşi** vardı. anca anne, su, baba filan diyebiliyordu. biz de o zamanlar boyband hayranıydık malumunuz (her ortaokul çağı kız çocuklarının istisnasız olduğu gibi). ve hayranı olduğumuz bir grup üyesinin karısının olduğu başka bir girlbande de her gün nefret kusuyorduk.

bir gün bir baktık bizim schu* o gilrbandin klibi çıktığında bir şeyler söylüyor; şiisiz şiisiz şiisiz. la şiisiz ne diye 2 gün düşünüdük ve sonradan keşfettik ki çocuk bizden duya duya şerefsiz demeyi öğrenmiş. hayır bir de o yaşlarda öğrenilenler de unutulmuyor iyi mi. sonrasında bütün gün çiçek, cici, güzel, tatlı, şeker benzeri bilimum kelimeler öğretmeye kalktıysak da bizimki o klibi görünce şiisiz demekten vazgeçmedi. allahtan klip bi süre sonra çıkmamaya başladı da çocukcağız unutabildi şiisizi.

o yaşlardakiler de kayıt cihazı gibi mk. insan ne yapacağını şaşırıyor.