2000 lerde çocuk olmak  

90 larda çocuk olanlara göre şaşırtıcı bir gelişim içindeki çocuk potansiyelidir.

7-8 yaşlarındaki çocuklardan bir dialog örneği:

-yaa geçenlerde mervesu hi5 ten sevgili bulmuş kendine
+yaaa
-evet. ama çocuk büyük çıkmış baya. ortaokullumuymuş neymiş.
+sen onu bırak geçenlerde berke ne yazmış iletisine biliyor musun?
-ne?
+aşkım, ben wow a kaçtım.
-wow ne ya?
+ay çok cahilsin. varya hani internetten oynanıyor bi oyun var.
-haa tamam. aa dur bak şurada clarie's var hadi bi bakalım.
+tamam.

(bkz: oha)

20 yıl sonra geriye baktıklarında sanal bir çocukluk yaşadıklarını farkedecekler mi acaba diye merak ettiğim çocuklar... sokağa çıkıp top oynamak yerine play stationda pes oynamayı, parka gidip salıncakta sallanmak yerine alışveriş merkezine gidip aptal aptal dolaşmayı tercih ediyorlar. arkadaşlarıyla, dokunarak değil, monitörden yazışarak muhabbet ediyorlar. cep telefonundan birbirlerine melodi göndermek olmuş eğlenceleri. her çocuğun hayali olan bisiklet bile şimdilerde bir şey ifade etmez oldu çocuklar için. teknolojinin esiri oldular. sosyalleşme yöntemleri bi tuhaf. bi ruhsuzluk, duygusuzluk hakim sanki. evet, belki televizyon ve bilgisayar sayesinde çok küçük yaşta bir çok şey öğreniyorlar. zekaları gelişiyor. ama acaba bu, gerekli mi bu kadar? herşey zamanında öğrenilse daha iyi olmaz mı? zekaları gelişiyor çok güzel. peki ya duygusal zeka? eksik büyüyor çocuklar. belki bizden önceki nesil de bizim için aynı şeyi söylüyordu bilmiyorum ama devir değiştikçe gelişen bazı şeylerin, beraberinde körelen bazı şeyler de getirdiği kesin. ne de olsa bu dünya bir denge üzerine kurulu ve her getirinin bir götürüsü var.

insanlığın doğuşundan bu zamana geldiği sürece aykırı olarak önce tüketmeyi, sonra ,fırsat kalırsa, üretmeyi öğrenmektir.

teknolojik bir şekilde hiç evlerinden çıkmadan, parka gitmeden, çoğunluğu göz önüne alarak annesini babasını sadece akşamları işten geldikten sonra görerek, bilgisayar başında online oyunlar oynayarak büyümeye başlamış çocuklardır 2000 yıllarının çocukları. milenyum çocukları denir onlara. ancak şöyle de bir şey vardır. bu yeni nesil zehir gibidir. o eskiden binbir güçlükle çözülebilecek nine-dede tekerlemeleri, bilmeceleri vardır ya onlara bir mantık yürütürler cevap yanlış olsa da vay be dersiniz. teknoloji içierisinde büyüdüğü için - ki bu biraz zengin kesim için- bu çocuklar hangi televizyon markası daha iyi, hangi bilgisayar daha uygun, hangi arabanın beygir gücü ne kadar çoğu ilgilenenden daha çok bilirler. malum evde otururlar. ya bilgisayar başında online oyunlarda yada tv başında sihir büyü yapılan dizilerin başında. ha bir de bu çocuklar yüzüklerin efendisi, harry potter gibi filmlerle, selena bez bebek gibi dizilerle büyüdüklerinden sihir yapmak için herşeyi yaparlar. çocuk işte...

(bkz: olur gider)

büyüdüklerinde 2010 larda çocuk olanlara 'bizim zamanımızda pes 08 vardı şimdi ki gibi gerçekçi değildi oynarken türlü zorluklara girerdik' diyecektir. yetmeyecek 'spongebob bilir misin ehehe ne güzel çizgifilmdi yaa' o da yetmeyecek 'converse modaydı annem bile bana 23874 çift converse almıştı' diyecektir.

(bkz: çocuk olmadan büyümek)

sinir stress olmakla es degerdir. asagidaki linki izlerken agzim acik kaldi...hicbirsey soyleyemiyorum. bu cocuklar gelecekte psikopatta olur, katilde olur... dolayisiyla bunlardan resmen korkulur.

http://webtv.hurriyet.com.tr/...