20 nisan 2003 beşiktaş fenerbahçe maçı  

beşiktaş ın fenerbahçe yi nouma ve sergen in golleri ile 2-0 yendiği ve şampiyonluk yolunda önemli bir adım daha attığı maç olmuştur..nouma nın beşiktaş forması ile son maçına çıktığı son golünü attığı maçtır ayrıca

birinci çinkoyu sergen yapmış tombalayı pascal yapmıştır. beşiktaş yönetimi ise pascal noumayı türk spor basınına peşkeş çekmiştir. ne kazanmıştır bana sorarsanız hiçbirşey. beşiktaş yine eski beşiktaştır. mantalite ve spor ahlakı yine aynıdır beşiktaşta. diğer hodgam büyük takımlara bakacak olursak beşiktaşın top toplayıcısı olmak bana yeter de artar bile. sonuç itibariyle bu maçtada beşiktaş fenere çakmıştır.

pascal noumanın takım nasıl tutulura örnek gösterdiği bir maçtır...

nouma'nın son maçı olması sebebiyle hep canım sıkılır bu maçı hatırladığımda. bu maçtan sonra nouma'ya karşı medyada inanılmaz bir karalama kampanyası başlatılmış, adam resmen katil muamelesi görmüştü. şampiyonluğa giden beşiktaş'ı en azından burdan yaralayalım demişti bazıları. yönetim de maalesef nouma'nın yanında olmadı. daha sonra bu memleket rakip oyuncunun hayalarına tekme atan kaleciler, telefon açıp "bıyık siken" teknik direktörler, teşvik priminde bi yanlış göremiyorum diyen başkanlar, göz göre göre maç satan hakemler gördü ama hiç birinin üstüne nouma kadar gidilmedi.

bana adeta bir doğum günü hediyesi olan,beşiktaşımızın geleneği bozmadığı maç olmuştur.

şampiyonluk,başarı ,kupa ,para...

bunların hiç birisi için değildi elbette o seneki amaç..

belki de tek amaç koskoca yüz yılın ardından mutluluk göz yaşları dökmekti bizler için..70 yaşındaki amcalarla

çocuklar gibi zıplamayı özlemiştik yine..

takım inanmış,armasını kalbine yapıştırmış ve kartallar gibi süzülmeye hazırdı işte..

ali,metin,feyyazların ardından yeniden ölesiye bir ruh,savaşmak için çıkıyordu sahaya o gün..

sevgi,ruh,inanç...

haftalar geçiyor,okyanus geçen kaptanlar gibi karayı gözlüyorduk artık...

oyuncularımızın isimleri duvarlarda,okul sıralarında,dillerde,kalplerdeydi...

ama birisi vardı ki...

siyah,kap kara derisiyle,bizlere inandığımız yolda aydınlığı hatırlatmıştı..

uyandırmıştı yeniden içimizde kıpraşan asi çocuğu...

biz beşiktaş taraftarı ona arkadaşımız,kardeşimiz diyorduk..

sizlerse şovenist,zenci,aykırı...

biz bağrımıza bastık onu;dil,din,ırk,millet gözetmeden...

sizlerse öcü gözüyle baktınız,korktunuz,ürktünüz,kuyusunu kazdınız.

o sevmediğiniz adam,hep hayalini kurduğunuz tekmeye kafa koyan,her ne şartta olursa olsun formasını ıslatan,

armanın hakkını veren adamdı...

aykırıydı,isyankardı biraz,hırçındı ve tabiki hırslıydı...

kıskandınız...

ali cengizlerinizle büktünüz boynunu,yolladınız ve oh çektiniz...

belki de iyi ettiniz...

masabaşı oyunlarınız ve baskılarınız, o zamandan beri ruhumuza canlar kattı ...

ve o iki bavula yolladığınız adamı koskoca bir kitlenin sevgilisi yaptı ebediyen...

20 nisan 2003 beşiktaş fenerbahçe maçı, pascal nouma nın ebediyen unutulmamasını sağlayan maç olmuştur.