16 eylül 2005 türkiye litvanya maçı  

22:00'de başlayacak, ntv'den canlı yayınlanacak maçtır.

efes cup'ta göz dolduran ve şampiyon olan a milli basketbol takımımızın nefesleri kesecek mücadelesi. (fonda rammstein olmalı bu sözler esnasında)
sonrasında katıldığı 4'lü turnuvanın finalinde fransa karşısında gösterdiği performansa bakacak olursak beni biraz korkutmuyor da değil. kendilerine olan güvenleri sağlamdır umarım.

birazdan başlayacak olan ve galip gelebilmemiz için başarılı ve dikkatli olmamız gereken bir maç olacaktır..

giderek ezildiğimiz bir maç oluyor..

75-87.
henüz ilk periyotta litvanya'ya teslim olduğumuz ve neticede hüsranla biten müsabaka oldu. hücumdaki beceriksizliğimiz, pota altını kullanamayışımız, savunmadaki istikrarsızlığımız ve litvanya'nın attığı abuk sabuk üçlükler sonuca etki eden en önemli faktörler gibi gözüktü. bunların yanı sıra bogdan tanjeviç'in de gerekli zamanlarda gerekli hamleleri yapamadığı ve mehmet okur'un hayalet pivot olarak aşırı isteksiz bir şekilde parkelerde boy gösterdiği kanaatindeyim. ikinci yarıda farkı 25 sayıdan 8 sayıya kadar indirdiğimiz bir dönem olsa da 25 sayı farkı yiyene kadar nerelerdeydin birader derler adama.
umarım bulgaristan ve hırvatistan maçlarında bu maçtan ders çıkartmış olarak şu üzerimizdeki bir kısım ölü toprağını atmış bir şekilde sahadan galibiyetle ayrılırız. bu litvanya'nın bize ters geldiği bir gerçek ama tekrar karşılaşıp da yenemememiz için hiçbir sebep yok.
bu iş böyle devam ederse demezler mi adama "özel maçlarda göstermelik şahlanıp şişirilen bir balon muydunuz ey selvi boylular?" diye.
yazık olmasın yine şampiyon bile olabilecek bu sağlam kadroya.

milli basketbolumuzda hala bazı şeyleri oturtamadığımızın kanıtı olan maç. ne yazık ki hala hareketli hücum yapamıyoruz. her oyuncumuz kalas gibi durduğu yerde durunca, rakip için savunma yapmak kolay oluyor, haliyle pas vermekte, almakta ve pozisyon bulmakta zorlanıyoruz. ayrıca basketbolumuzda sıklıkla karşılaştığımız bir olay var ki artık yeter dedirtiyor. çok büyük farkla bile öne geçsek ''tamam kazandık artık maçı'' diyemiyoruz. mutlaka basketbolcularımız rehavete kapılıp ya maçı zora sokuyor ya da kaybediyor. ya da ilk yarı boyunca uyuyup fark yiyoruz sonra da bir gayret farkı kapatmaya uğraşıyoruz. oyuncularımız bir maç harikalar yaratırken ertesi maçta hiçbir varlık gösteremiyorlar. en büyük dileğimiz, bu muhteşem kadroya yakışır bir basketbol sergilememiz ve artık oyun kurgumuzun oturması, ne diyelim...