13 haziran 2008 mark knopfler istanbul konseri  

(bkz: biliyorum kurt cobain çok iyi bir grup)

sitesinde haberini görmeden inanmadığım, fakat sitedeki yazıyı görür görmez sevinçten gözlerimi dolduran konser. artık konser olarak tek bir isteğim kaldı, o da yakında gelecektir;
(bkz: g3)

sahne önü biletlerin 86 pound, normal biletlerin ise 41 pounda satıldığı konser. tabi ki mark abimizin* sağ el kombinasyonlarını görmek için en önden bilet almak makbuldür.

(bkz: bekle beni geliyorum)

roger waters ve robert plant sonrası bir başka rock efsanesinin ülkemizden geçeği, kuruçeşme arena'da sevenlerini coşturacağı etkinlik. biletler 85ytl'den herbiyerlerde satılmaktadır.
(bkz: trt ağzıyla giri girmek)
(bkz: pink floyd ve arkadaşlarından dinliyoruz)

mark abimizin 31 mart rotterdam, 9 nisan paris, 23 nisan stockholm, 10 mayıs oberhausen, 17 mayıs manchester konser setlistlerini özetlersek sanırım aşağı yukarı istanbul'da çalacakları hakkında fikir sahibi olabiliriz

1- cannibals
2- why aye man
3- what it is
4- sailing to philadelphia
5- true love will never fade
6- the fish and the bird
7- hill farmer's blues
8- romeo and juliet
9- sultans of swing
10- marbletown
11- daddy's gone to knoxville (konserlerden ikisinde çalınmış)
12- postcards from paraguay
13- speedway at nazareth
14- telegraph road
<<encore>>
15- brothers in arms
16- our shangri-la
17- so far away
18- going home

evet knopflerseverler. tatmin olacağız gibi gözüküyor.

babam sustu bu adam söyledi. babam sürdü bu adam çaldı. babam dinlerken bu adam kanıma işlendi. işte böyle bir adamın konseri bu.
baba hasreti çekmek istemediğim gün. sevgisine ihtiyaç duyduğumu belli edeceğim ilk ve son gün. bütün yalanları unutup silahlarımı indireceğim gün. belki ona sarılıp ağlayacağım gün.

arkadaşımız sultans of swing'in ilk solosunda öyle bir slide çekmiştir ki arka arkaya; kulaklarımdan girip omuriliğimden ilerleyerek kıçımdan çıkmıştır.

sahne yanı ekranlara verilen kamera görüntülerinin ve ışık sisteminin tam bir fiyasko olduğu ancak ustanın enfes sesi ve yorumu ile gönülleri fetheden konser. biraz scottish ve irish, biraz rock, biraz pop, biraz gitar solo ve biraz da bira ile gayet güzel gitti. helal olsun.

yeter miktarda biraya sahip olmaması nedenli damlatılarak verilen votkanın kifayetsizliği sonucu bünyeyi geren bir ortamda gerçekleştirilen performansı gösterdi ki mar knopfler' in çizgili pijamalarını çekip gazetesini eline alma zamanı gelmiş de geçiyor. nerde o seyrek saçlarınını bandanasıyla gizlediğini sanan knopfler, nerde kuruçeşmede ki knopfler. konseri oldukça kısa tuttu ki bunda dinleyici kitlesinin dire straits den walk of life dinlemeye gelmiş enteresan bir kalabalık olması da nacizane kanaatimce başlıca etkendi ki walk of life' ı çalmadılar. konser sırasında önümdeki aşağı yukarı yaşıtım 3-5 kişilik bir grup ortaokul ve lisede dinledikleri grupları sayıp duruyordu, işin enteresanı benim arkadaş grubumda aynı dertden muzdaripti. sağımda solumda ilkokul yada anaokul çağında ki çocuklarını kapıp konsere getirmiş ebeveynler vardı. orta yaşı geçgin turistler doluşmuştu meydana. seyircinin gurubu, grubun seyirciyi tatmin etmediği gecede knopfler brothers in arms' da biraz havaya girer gibi oldu ama o kadar. ahh açık havada bir portobello belle dinlemek vardı rutubetli rutubetli, olmadı.

her şeye rağmen knopfler' i sahnede dünya gözüyle görmek güzeldi.

organizasyon cidden çok kötüydü. bir rock müzik konserinin ilk yarım saatinde elinde bira kalmayan işletmeye söyleyecek söz bulamıyorum ki ilk yarım saati bilemiyorumçünkü malum arnavutköy trafiği nedenli geciktik. her yerde efes pilsen' in ışıklı reklamları var fakat ellerinde bira yok. saatler sonra bir arkadaşım yarım saat kadar ortadan kaybolduktan sonra kendine ve şahsıma plastik pepsi bardağıyla servis edilen imamın abdest suyu kıvamında iki adet bira bulmayı başardı ama onlar da imamla olan münasebetleri nedenli olması muhtemel rezaletti. biranın içine buz atmışlardı, anlayın artık neler yaşadığımı.

kuruçeşme arena'nın güzelliğini etkileyiciliğini anlatmaya bilmem artık gerek var mı ama yeniden -konserin güzelliğinin yanı sıra- mekanın güzelliğine taptım dün.. başından sonuna kadar her şey güzel vapurla alana inmek, mark knopfler'ı dinlemek, vapurla alandan ayrılmak ve istanbul, istanbul.. düşününce kuruçeşme'de yapılan ve mekan ile müziğin en çok uyduğu konserlerden biriydi sanırım. money for nothing ya da private investigations gibi klasikler çalınmasa da brothers in armsı, true love will never fade'i duymak, sultans of swing'i boğaza nazır eşlik ederek dinlemek bile yetti aslında. konserden sonra "abi konser ruhumu emdi", "ne bayıktı lan" türevinden yorumda bulunanların daha fazla ne umduklarını merak etmekteyim. zaten oldum olası "sadece belli şarkıları dinlemek için konsere gitmek" fikrini anlayamadım..
güzeldi, doğum günü hediyesi olması sebebiyle de özeldi.

muhtemelen bir müzisyenin en ıstırap duyacağı konseptte icra edilmiş bir konserdir.konsere gelen izleyicilerin en az %95'i mark amcanın sadece 1980'li yıllarda yayınlanmış "money for nothing" albümünü dinlemişti.bu adamın son 13 senedir hangi müzik türü ile uğraştığı konusunda hiç bir fikirleri yoktu.velhasıl seyirci yoruldu, mark amca bıktı...

keske olmasaydı diyecegim ama ben en azından mark'in başparmağını gitara nasıl eklediğini gördüm..

seyirci kitlesinin çoğu öyle vakit geçirmek için gelmiş gibiydi ya da promosyon bilet alan yağlı dangalaklar vardı. sonrasında gençlik kahramanlarını izlemeğe gelen işleri başından aşkın durgun ve orta yaşlı adamlar eklendi bu listeye. bizler gibi hayatının en önemli gecelerinden birini yaşamaya gelen insanlar ise sadece bir şeye konsantre olmuşlardı her günümüze renk katan, müziğe bakış açımızı değiştiren o insanüstü müzisyenin, gitaristin karşıdaki sahnede bizim yanımızda olmasıydı önemli olan. gerisi önemli değildi zira bizler üstadı sadece dire straits şarkıları için sevmemiştik onun what it is , why aye man , our shangi la , postcards from paraguay , true love will never fade , marbletown , sailing to philadelphia ... hallerini de seviyorduk biz. zaten üstadın her turunda dire straits çaldığını, çalacağını biliyorduk sonra birden telegraph road notaları duyuldu hayat bu olsa gerekti yanına bir de fender soslu hakiki sultans of swing geldi varsın money for nothing olmasın! zaten coşmaksa mesele speedway at nazareth görevini layığıyla yerine getirmişti. gelgelelim get lucky turunda da tekrarlanması arzulanan hayatımda geçirdiğim en güzel 3 saatti.