10 kasım 2007  

çoğumuz için tek düşüncenin olduğu kahrolası 69. yıl dönümü...

(bkz: seni hiç unutmadık)

ankara anıtkabir de bulunup ata ya saygıya katılacağım tarih.

'çok yalnızım be atam' repliğini derinlerde hissettiğimiz bir dönemin 10 kasım'ı olan gün.

69 yıl önce bugünden insanın içini acıtan,gözlerini dolduran fotoğraflar için

(bkz: http://fotogaleri.ntvmsnbc.com/...)

canımızın, kanımızın, herşeyimizin 69. ölüm yıldönümü.

o'nun gittikçe daha çok özlendiğinin kanıtıdır bu tarih.

yine törenler,yine aynı prosedürler...onu anlamadıktan sonra bunların ne anlamı var diye düşündürür her zaman

biraz önce televizyonda standartlaşmış/görev haline gelmiş anma törenlerinden görüntüler yayınlanıyordu.söylenmesi görev haline gelmiş cümleler bir bir sıralanıyordu 10 kasımla ilgili.ama bir tanesine takılıp kalıyordu insan.dolmabahçe ye gelenlerden birisi 'bizi bugunlere getirdi'diyordu kendisine uzatılan mikrofona şuursuzca.cok söylendiğinde her cümle anlamını yitiriyor ve dahi anlamsızlaşıyordu da bu cümlede başka bir tuhaflık ,bir yanlışlık hatta bir yalanlık vardı.'bizi bugunlere getirdi'...
bizi bugunlere getirmedi o ,diye televizyonu kapattım sinirimden
bizi bundan 70 yıl öncesine getirdi orda bıraktı ve biz o günden sonra sistematik olarak geriye,geçmişe gitmeye başladık.
bizi iyi niyetle inananların inançlarının iktidar hırsı yüzünden kullanıldığı günlerden alıp,dinin kişiye özel olduğu,dinin devlet yönetiminden bağımsız olduğu,insanların vatan sevgisinin en saf olduğu,milyonlarca can verip bu toprağa, sonra ona gözü gibi sahip cikmaya çalıştığı,kendisini alaşağı etmeye çalışanlara silahlı saldırıda bulunan kendi hayranlarını tutuklattıracak kadar devrimci bir liderin yönettiği bir ülke haline getirdi.

bizi bugünlere getirmedi bizi bugünlerden getirdi o günlere.

ülkenin şu anki yönetim şekli ve durumuna bakarak bizi bugunlere o getirdi demek o na yapılacak en büyük hakarettir.
bizi neredeyse saltanat yada diktatorluk boyutunda sarmış olan ,kendisinden ayrı düşünene zerre tahammül edemeyip bir de hakaret edebilen,halkının anamız ağladı çaresizliğine ananı...şeklinde cevap verebilen bir yönetime emanet etmedi.

bizi bugunlere o getirmedi ey halkım

biz kendimiz tıpış tıpış,hipnoz olmuş gibi,beyni infilak etmiş görevini yitirmiş gibi,bitki gibi yönetilerek,talancılara göz yumarak ,fırsat buldukça talan yaparak,hizipçilere,etnik /dinsel bölücülere taviz vererek,zor durumda kaldığımızda farkında bile olmadan onlardan olarak bu ülkeyi bugünlere biz getirdik.sürekli geçmişte yaşayarak,sürekli geriye giden düşünce sistemini muhafaza ederek o çok sevdiğimiz,bir türlü unutup kendi ülkemize dahi sahip çıkamadığımız,rüyalar ülkesi osmanlı yla bir yerde karşılaşacağız korkarım.sürekli tarihin gerisine gittiğimize göre 100 yıla kalmaz osmanlıyla buluşuruz.
sonra beklemeye başlarız hatta başladık bile allah ım bir yardım eli uzat birini gönder de bizi şu sefaletten şu çürümüşlükten kurtar diye .

ama tarih her zaman tekerrur etmez ey halkım

eğer her yüzyılda bir ülkelere süper kahramanlar gönderiliyor olsaydı onların adı kahraman olmazdı zaten,sıradan insanlar olurdu tarih onları hatırlamazdı bile.
biz kahraman şansımızı kullandık ,şimdi ister onun yapmaya çalıştığı devrimlere sahip çıkıp,aydınlık,barış dolu,batıya köle olmadan medenileşen bir ülke oluruz ya da ne olacak bu memleketin hali,ortalık ne kadar hırsız arsız doldu,bugun yine şu kadar kişi şehit olmuş bi çay daha doldursana şu şehit haberlerinde canı yanmış anaları izlerken kanım dondu ...
gibi iki hatta binlerce yüzlülüğü bir kenara bırakıp,susup bir mandanın gelip üzerimize uzanmasına göz yumarız.okullarımızda çocuklar istiklal marşı yerine sabahları sıralarına oturmadan ilk olarak "in god we trust "diyerek derse başlarlar.

bizi bugünlere o getirmedi.
o gunlerde o kadar saftık,vatanperverdik ki onun gibi bir kumandanla yönetildik.şimdi geldiğimiz günlerde ise bizi yönetenler tam olarak bizim yansımamız.
ünlüdür bu söz:milletler hakettikleri yöneticilerle yönetilirler!biz mustafa kemal gibi yöneticilerle yönetilme hakkımızı kendi elimizle kaybediyoruz ey halkım kandırma kendini.

geçen 10 kasımdan çok da farkı olmayan bir gün. insanların gene üzüntüleri başına vurdu. elleri iplerle, zincirlerle, halatlarıyla bağlı olduğu için memleketin gidişine, etrafta olan bitenlere yön verme kudretinden aciz düşen türk milleti eli, kolu bağlanmamış yaşamış tek türk'e "atam atam, sen kalk da ben yatam" türü yakarışlarda bulunuyor. kimileri hala birilerini şikayet ediyor ona. bir kısmı da "şimdi atatürk olsaydı böyle olmazdı" ekseninde kahvehane muhabbeti yapıyor. hadi ben de onlara uyayım. farzedeyim ki o diğer alemde, ben bu alemde bir diyaloğa girsek:

- atam atam. mahvettiler ülkeyi, geride bıraktıklarına sahip çıkmadılar. ülkeyi parça parça satıyorlar. dış politikada itibarımız iki paralık. dağda üç beş şakiye boyun eğer haldeyiz. ülkeyi bölmek istiyorlar. atam nolur geri dön de kurtar bizi.
- çocuk, tüm bunlar olurken sen ne yapıyorsun?
- atam şimdi ben tüm bu olanların farkına vardım. kendimi bilinçlendirdim. olayları gözlemledim, hadiseleri yorumladım. atam bizi ancak sen kurtarırsın.
- hayatta en hakiki mürşit ilimdir demiştim bir keresinde.
- evet, duydum. en sevdiğim sözlerinizden biridir. çalışma masamın üzerine de yazdım.
- peki çocuk, hangi ilim ölen tekrar dirilir der?
- eee...
- sizin yaptığınız sadece yakınmak. tembelsiniz, korkaksınız. elinizi taşın altına koymaya tenezzül etmiyorsunuz.
- ediyo...
- benim zamanımda birinin bunu yapması gerekiyordu, ben yaptım. sadece ben değil, çok kişiler yaptık. örgütlendik, birleştik, uzlaştık. olanca kararlılığımızla birlikte mücadele verdik. sonunda çeşitli başarımlarımız, kazanımlarımız oldu. biz gittikten sonra taşın altına elinizi sokma sırası size geldi.
- ah atam keşke o günlere dönebilsek.
- hala aynı yerdesin. o günlere dönmek benim hayallerime vurabileceğiniz en büyük darbedir. ben hep ilerlemeyi hayal ettim. sizin de üzerinize düşeni yapmanız, sorumlulukları sırtlamanız ve yeri geldiğinde ateşten gömleği giymeniz gerekmekte.
- ama atam siz olsanız...
- ben artık olamam. benim diyarım artık başka diyar. bunu anlayın artık.
- e peki napıcaz?
- önce kendinize güvenin. benim en çok uğraştığım şey halka özgüven aşılamak oldu. kendine güvenen bir halk ayakları üstüne kalkar ve şahlanır.
- atam biz kendimize güveniyoruz. hepimiz aslan gibi, cevval gibi gençleriz. senin izindeyiz. özgüven tamam ama bize sen lazımsın.
- özgüveni tam olan bir gençlik ölmüşlerden rahmet beklemez, tuttuğunu koparır.
- hh!
- çocuk, hadi git işinin başına.
- peki atam.

son olarak tüm okuyucuların hoşgörüsüne sığınarak şu sıralar son derece popüler olan bir münasebetsizlik yapmak istiyorum:

- atam!
- efendim azwepsa?
- azwepsa giri artılama servisi hakkında ne düşünüyorsunuz?
- çok iyi düşünmüşsün. aferin. kasım ayı boyunca "mustafa kemal atatürk'ü anma indirimi" adı altında %25 indirim yapmışsın çok şık olmuş.
- sağolasın atam.
- benim ilkelerime sahip çıkan her türk gencinin müdavimi olması gereken bir servis.
- eheh evet.
- tamam mı?
- tamamdır atam. çok sağol. senin adını da kullandım, seninle de iki replik yaptık. şimdi işlerim de artar. hehehe. hani seni biraz suistimal etmiş gibi olduk ama bozulmuyon di mi?
- lütfen bir daha adımı bile anma.
- peki.

göklerin mustafa kemalin gidişine ağladıkları gün.

69 yıl içinde sanki atatürk yıllarca bir çuvalı kendi sırtında taşımış bıraktığında da yığılmışçasına hızla geriye gittiğimizin kanıtı olan gündür, çok acıdır, buz gibidir ve hüzünden çok sinirden ağlatan gündür..
69 yıl önceki görüntüler bugünün milyon katı çağdaş ve medenidir..
onun huzuruna bugün çıkanlar, utanmadan ona hitap ederek konuşanlar, rol bile yapamayanlar..
ve tüm bunlar için malesef elinden birşey gelmeyen bizler..
onun bıraktığı halk bugün azınlık olarak kalmış gibi hissettiren gündür bugün.. kaç kişiyiz? kaç?..

biz ve onlar diye ayrılmaktan utanç duyduğum gündür..

beni bencilce, keşke atamın öz evlatları olsaydı da bugün torunları olsaydı, onun gibi. en azından ondan bir parça kalsaydı diye düşündüren gündür..

sahip çıkamadığımızı gördüğüm, kahrolduğum gündür.
ne kadar gaza gelsem de, ne kadar 'aslında öyle değil' diye düşünsem de kendimi kandırdığımı bildiğim gündür..
böylesine bir insana, böylesine bir sevgiye layık olabilmek için artık hareket etmemiz gerektiğini, seyredip lanet okumaktan başka yapılacak şeyler olduğunu hissettiğim gündür.

seni ne kadar çok sevdiğimi bir kez daha hatırladığım ve seni benim gibi seven herkesle beraber bugün sevmekten başka afedersiniz bir bok yapamadığımız için delirdiğim gündür.

sonsuz özlediğim, evet, hüzünden çok sinirden ağladığım gündür..

en sevilmeyenler editi: eksi oy verenlerden kompozisyon şeklinde açıklama bekliyorum..

(bkz: @2070339 )

benim için "doğacak başka gün bulamadın mı" dedirten günlerden 23.sünün yıldönümü. doğduğum gün de yağıyormuş, bugün de yağıyor. insanın doğum gününü kutlayamaması ne garip şey anne. yağışlı olduğu için okul koridorlarına kurulan yapay kürsülerde geçen günler düşüyor aklıma. okul koridorlarına sığacak kadar azdık az olmasına da, yedi düvele unutturmayacak kadar da çoktuk çok olmasına.
ve ilkokul yıllarından kalma o şiir hâlâ haykırır kulaklarımda.
resmi ve vakur bir koridor yankısıyla.

mustafa kemal'i düşünüyorum;
yeleleri alevden al bir ata binmiş
aşıyor yüce dağları, engin denizleri,
altın saçları dalgalanıyor rüzgârda,
ışıl ışıl yanıyor mavi gözleri...

mustafa kemal'i düşünüyorum;
yanmış, yıkılmış savaş meydanlarında
destanlar yaratıyor cihanın görmediği
arkasından dağ dağ ordular geliyor
her askeri mustafa kemal gibi.

mustafa kemal'i düşünüyorum;
gelmiş geçmiş kahramanlara bedel
hükmediyor uçsuz bucaksız göklere.
al bir ata binmiş yalın kılıç
koşuyorlar zaferden zafere...

mustafa kemal'i düşünüyorum;
ölmemiş bir kasım sabahı!
yine bizimle beraber her yerde.
yaşıyor dört köşesinde vatanın
yaşıyor damar damar yüreklerde.

mustafa kemal'i düşünüyorum:
altın saçları dalgalanıyor rüzgârda,
mavi gözleri ışıl ışıl görüyorum.
uykularıma giriyor her gece.
elllerinden öpüyorum.

ümit yaşar oğuzcan

yine yurdum insanının (bu bir genelleme değildir) şekilden şekile girerek, civcivli cümleler kurarak hayatını, özgürlüğünü borçlu olduğu insanı diline dolayacağı fakat hiçbir zaman yapmadığı gibi yine anlamaya gayret etmeyeceği gün. bi ben yapıyomuşum da herkesi suçluyomuşum gibi anlayacak bunu yapanlar yine. ülkenin durumu ortadayken, başımıza iktidar olanlar ve yaptıkları ortadayken ne kadar inkar edebiliriz sözde atatürkçüler olduğumuzu?

başımızdakilere ve onlara alternatif olmayanlara bakınca "özledik seni atam" dediğim gündür...

bizleri kimliğimizle var eden tanrısal yüceliğin sonsuz sonluya ulaştığı, bencilliğimizi acıtan gün... izindeyiz atam...