|
|
- karmaşa; karmaşık.
(sidar, 07.06.2005 13:12 ~ 13:18)
- aşağılık duygusu
- gelişmiş duygu ve düşüncelerimizin en az gelişmiş, en zayıf ve en güçsüz olanları..
- aynı işi yapan sanayii kuruluşlarının tesislerinin bütünü.
- başka nereye uyar bilemedim. bazı girilerde bunu seziyorum. kendisiyle aynı düşüncede olmayan bir insanı hemen aşağılık, anlayış kıtlığı çeken hayalî bir topluluğun üyesi yapan ve karşı eleştirisini de fikir ayrılığına düştüğü yazara değil onun (sözde) ait olduğu aşağılık gruba yönelten bir zihniyetin ürünü bir kompleks görüyorum. rahatsızım bu tarzdan. bu rahatsızlığımı dile getirmek istedim.
hani üslup gereği sizli bizli yazan yazarlar vardır. mesela hasan pulur köşesinde kendisinden biz diye hitap eder. sözlükte yazarlarının bir kısmı da ekranın diğer tarafındaki okuyucusuna siz diye hitap eder. beni rahatsız eden ve bu girinin konusunu oluşturan sizli hitap şekli bunlardan değil. okuyucu olarak gördüğü kitlenin bir kısmını hakikaten onlar diye algılayan bir zihinden bahsediyorum. her eleştiriye "zaten siz böyle yapıyorsunuz da, şunu yapmaya ne hakkınız var!" diyerek tepki gösteren ve aslında bir bireyin bir bireye getirdiği eleştiriyi göğüslemek yerine eleştiri sahibini basmakalıp klişe (stereotype) etiketlere boğan ve karşı eleştirisini bu etiketler üzerinden yapanlar beni rahatsız eden. işin kötüsü kompleks sahibi bu zihinler de yeri geldiği zaman etiketlenme kurbanı oluyor, çoğu zaman herkesten çok ama kimin eli gidiyor bir savunma yazmaya böyle durumlarda? benim değil. "hak etti." düşüncesi içimi kemiriyor. etiketleyenin etiketlenmekten şikayet etmesi tutarsızdır, diyorum kendi kendime.
budur. isterseniz yapmaya devam edersiniz biliyorum (ironiye dikkat) ama yapmayın bence.
- (bkz: karmaşık)
- kendine yeterince güvenmemenin sonucu düşülen durumdur.örneğin bazı durumlarda kısa boylu insanlar bu eksikliklerini zekaları ile fazlasıyla örterken kompleksli bir vatandaş ise kısa boyunu kafasına takar ve bu eksikliğini giderecek bir başka özelliğinin olmadığını düşünerek hırçınlaşır ve etrafındakilere sözlü olarak saldırmaya başlar.
- acınılası tek özellik. hep bir gergin, hep bir savunma halinde, hep bir telaşlı, yazık gibi.
(heidi, 07.07.2008 23:22)
- hiçbirimiz kendimizle süper barışık değiliz. kabul edelim. hepimizin kendimizi yetersiz hissettiğimiz yerler var ve bu yüzden bazen saçmalıyoruz, başarısız oluyoruz.
fakat bu komplekslerin bazı insan doğasına yaptığı dönüşümler var gözlemlediğim kadarıyla.
galiba şöyle gelişiyor:
hayata iyi niyetlerle, sevgiyle yaklaşarak başlayan bir insan, kompleksleri yüzünden aşağılandıkça (çünkü sen kendini aşağılarsan herkes seni aşağılıyor bu aq dünyasında) sinirlenmeye başlıyor, aşağılandıkça iyi niyetinden uzaklaşmaya başlıyor, aşağılandıkça yaralı hayvanın daha da saldırganlaşması gibi çirkin bir hale bürünüyor. içine kapandıkça, içine bu denli baktıkça, o hiç sevmediği, yıllarca kompleksini çektiği özelliklerini iyice parlatıyor, en çok sevdiği özellikleri haline getiriyor, geliştireceğine/değiştireceğine.. öyle mi lan dünya, sen beni sevmedin mi, görürsün sen diyor ve kinli, çirkin birşeye dönüşüyor. başka birşeye...
sonra saldırıyor. gizli veya açık. ama saldırıyor. size saldırıyorsa şunu gözlemliyorsunuz, bu kişinin o kompleksleriyle ilgili takıntı yaptığı bazı sıfatlar var. siz ona merhaba bile deseniz, beni bilmemne mi zannettin diye cevap veriyor size ve savunmaya geçiyor. o kadar dolu ki çünkü, yazık, hazır konuşmaları var adeta. bir şeyine karşı çıkın, hemen tüm söylemlerini üzerinizde gerçekleştiriyor. sizin kim olduğunuzu bilmeden, bakmadan, duvarla, hatta bazen aynayla kavga ediyor. küfür ediyor. çirkinleşiyor.
hiçbirimiz mükemmel değiliz halbuki, bilse de uygulayamıyor...
üzücü.
|
