|
|
- öncelikle;
(bkz: ferrari ye arkadan çarpan kaskosuz şahin)
ölüm acı ama üzüntü yapay olunca göz yaşlarına bulanmış dudaklardan çıkan hüzünbaz cümle. hiç birimiz frankenstein olmadığı için ölüm haberlerinin yüreğimizi burkması doğal, ama bu doğallığı dev aynasından geçirip aynada yansıyanı sözlüğe aktarmak, göz yaşlarından amazon nehirleri vücuda getirmek, belki daha önce bir girisinin tek satırını okumamış olanların "acaba merhum neler yazmış", "niye kendine kıymış lan bu" diyerek tüm girilerini hatmedip ölen kişi için manzumlar yazmak yapay.
yapay çünkü boşalan duygu selinin muhattabı maalesef merhum değil, onu yaratan kitle. gerçek hayatta kendine söyleyemediği şeyleri merhum'a gönderen kitle aslında kendilerine söylemeyerek giderek kayboluşlara sürükleniyor, kendisini muhattap almadığı için de sorunu çözdüğü yanılgısına kapılıp sürüklenmeye devam ediyor.
geçen hafta yaşanan olay ve arkasından kopan "el ağlak" fırtınası durumun vahametini gözler önüne seriyor. kendi intiharlarını "sonradan bir eşek şakası olan ölüm haberiyle" ölenin nickaltında aramaya koyulan yazarların ruhsal sağlıklarından endişe duyduğumu itiraf etmek istiyorum. intihar çıkış bulamayanların başvurduğu sanrılı bir çözüm ve maalesef bu sanal alemde takılan sanal kimlikler bu çözümün en iyisi beyin kıvrımlarının bir yerlerinde mutlaka düşünüyorlar. sadece pim'i çekmek için küçük bir an bekliyorlar.
işte bu yüzdendir ki bu kitle tanımsa da ölmüş bir yazarın intiharı üzerine yaşadığı burukluğu abartarak nik altına koşup "şöyle bir yer açın yazar ölmüş ağlıcam" diyiveriyor. ağlayarak rahatlayan yazar çekmek üzere olduğu pim'i bir köşeye atıyor ve başka bir ağlama duvarı beklemeye koyuluyor.
bunların bir de önce ağlayıp sonra "itü sözlük'te de ne kadar çok sazanmışız çok güldüm" diyenleri var ki onlar maalesef ağır tahrip almış "durumuna göre hüzünlü durumuna göre şen şakrak" bukalemunlardan farkı olmayanları var ki onların bu hali karnımı ağrıtıyor. onlar yaşananlara ben de onlara gülüyorum.
- (bkz: @1552808)
|
