1. sezen aksu söylüyor(1989) albümü parçası. çocukluğumu bana en iyi hatırlatan şarkıdır.*
    ada vapuru yandan çarklı
    bayraklar donanmış cafcaflı
    simitçi, kahveci, gazozcu,
    şinanay da şinanay.

    estirir de ada yeli estirir
    seni sevindirir beni küstürür
    lüküs kamarada kimler oturur
    şinanay da şinanay

    müslümanı, yahudisi, urumu,
    sporcusu, ihtiyarı, veremi
    kiminin saçı uçar, kiminin eteği
    şinanay da şinanay
  2. çocukluğumun ayşın abla'sı gelir aklıma. "şınanay da şınanay hopa şınanay" diye şarkıyı söylerken o, "adından şarkı yapmış vay be" diye hayran hayran bakar dururdum suratına. ne günlerdi be. özledim.

    ayşın abla'yı değil, çocuk olmayı...
  3. kudsi erguner'in les passions d’istanbul (istanbul'u dinliyorum) adındaki, paris'te fransız hükümeti tarafından gerçekleştirilen bir konserin kayıtlarından oluşan albümünde, bir yunan sanatçının rum aksanıyla, sinanay da sinasinanay ada vapuri, şeklinde tatlı tatlı seslendirdiği sezen aksu parçası.
  4. türkü versiyonunu günde bir kez izlemezsem kendime gelemiyorum. arkada çatlak patlak oynayanlar, garson kılığında vokalistler, "isporcusu, ıhtıyarı, veremi" dizesi, elinde bağlama çeviren nuray hafiftaş, adını bilmediğim, istifini bozmadan türküye eşlik eden hanım teyze... pop art'ın tanımı bu olsa gerek...