şehit anneleri  

apoyu serbest bırakmadan önce fikri alınması gereken insan.

annenin ayrımı olmaz belki ama en mübarek annelerdir...acıların en kötüsü olan evlat acısını ciğer acısını tadmışlardır ama ağızlarından tek cümle dökülür
-vatan sağ olsun...

gözünden sakınıp doya doya bakamadığı, gözünde hala yavrusuyken, yirmisinde gencecik asker ocağına yolladığı oğlu bayrağa sarılı tabutla geri gelen annelerdir şehit anneleri.
insanın en çirkin yüzünün savaş olduğu zamanlarda belki bu kadar yanmazdı yürekleri; ama terör denilen kahpenin sırttan vuranı dağlar ciğerlerini. o analar ki, bağırlarındaki bu yangın bir aleme yetecekken başka yürekler yanmasın, bu acılar dinsin isterler, şehit olanın şehitliği bir hiç için olmasın diye "vatan sağ olsun!" derler; vatan kavramından bihaberlerse bu olayı kolay bir kabullenme zanneder...bu kabullenme değil şeref nedir, vatan sevgisi nedir gösteren bir ifadedir...

(bkz: cindy sheehan)
(bkz: anti militarizm)

(bkz: vatan sağolsun)

vatanına saldıran çapulcu sürüsüne karşı göğsünü siper eden kahramanların anneleridir. o anneler ki "vatan sevgisi"nin ne olduğunu en iyi bilenlerdir; elleri öpülesidir.

(bkz: şehit anaları kurulu)

şehit anası,babası,karısı,çocuğu ya da kardeşi,yeğeni,ya da arkadaşı..

herkesin bir an düşünerek üzülüp,ya da bir andan biraz daha fazla düşünerek üzülüp sonra işine,hayatına devam ettiği durumu her gün yaşayıp kendini teselli etmeye çalışan insan.

"neden???" sorusunu fazla sormanın delirmeye kadar götürebileceği insan.

ateşin aslında sadece düştüğü yeri yakması.

kahrolası terör örgütü yüzünden son zamanlarda sıkça ekranlarda ve gazete sayfalarında boy gösteren onurlu insanlar.

yalnız farkettiniz mi bilmiyorum ama tepkiler artık "vatan sağolsun!!"'dan çok öteye gidiyor. şehit analarının yüreğine düşmüş olan kor dillerine vuruyor. devletin, milletin, askerin ve hükümetin tepesindekileri bıçak gibi kesen sözler duyuluyor artık ağızlardan... hep bir ağızdan "vatan sağolsun demeyeceğiz..." diyorlar...

benim silah arkadaşlarım bir hiç pahasına güneydoğuda şehit ediliyor. yıllardır dağda yaşamış, komşu devletlerin yardımları ile üstün teknolojiye sahip gerilla silahlarını kendi uzvu gibi kullanabilen terröristlere karşı; daha önce hiç silah görmemiş ve muhtemelen gördüğü ilk silah kız arkadaşı ile gittiği bir amerikan sinema filmindeki olan can dostum çarpışmaya gidiyor.... 3 aylık bir eğitim veriliyor. eline de bir g3 piyade tüfeği... şafağını sayıp bitirebilenler şanslı oluyor... bitiremeyenler şehit....

pırıl pırıl gençler terröristlerin kucağına gönderiliyor... çatışmalar her gün, her yerde.... serseri terrörist baskınlarını saymıyorum bile... ertesi gün bayiden gazete almaya korkuyorum... gözü yaşlı şehit anaları oğullarının tabutuna sarılmış "paşalar senin düğününe gelmiş oğlum... gelinin nerede?" diye ağıt yakıyor. gözlerim doluyor...

"böyle olmamalıydı." diyor şehit anaları...

hepinizin başı sağolsun...
hepimizin başı sağolsun...
vatan sağolsun (!)

(bkz: jandarma astsubay levent çevik in şehit edilmesi)

yarasına tuz diye bayrak basmış annelerdir.. bakanlarının oğulları askerde sabit yerlere gönderilen vatanı yine de mustafa kemalin ve kurtuluş savaşında dökülen binlerce şehit kanına atfen sağolsundur.

yaşanabilecek acıların en büyüğünü yaşamış, başkalarının haksızlıklarını kendi evlatlarının canıyla ödemiş insanlardır. şu hayatta acılarını kimse anlayamaz ve teselli edecek cümleyi kimse bulamaz. hep dilekleri "bunu yaşayan en son anne ben olayım" dır ama ne yazıkki sonrası da gelir. bir yerlerde birileri yanlışlar yapıyor, bunların bedelini bu insanlar ödemek zorunda mı? diye sorarsınız gözlerine bakarken..

elleri öpülesi annelerdir.besledikleri,yetiştirdikleri,okuttukları evlatlarını bu vatana feda etmiş yinede neden dememiş annelerdir.annelerin en yüceleri,en büyükleridir.

içimde hep özür dileme hissi uyandıracak, bir insanın içinde barındırabileceği en büyük acıyı yaşamış annelerdir.

çeşitli hakları savunduklarını iddia eden katillerin çocuklarına sarılma haklarını ellerinden aldığı annelerdir.

(bkz: vatan sağolsun demeyeceğim)

(bkz: http://www.internethaber.com/...)

eli öpülesi, böyle bir evlat yetiştirdikleri için saygıyla önlerinde durulması gereken annelerdir.

şehitlerin cenazelerinin başında uzatılan mikrofona ' o devletin başındakiler şehitlerin kanında boğulsun.' diye tüylerimi ürperten bir beddua okuyan annelerdir.sonra da oğluna çürük raporu çıkartmış olan bir başbakanın sözleri geliyor akla 'askerlik yan gelip yatma yeri değildir.' kimse öyle olduğunu iddia etmiyor zaten...

artık acaba onlar da mı oğluna sahte çürük raporu alan, şehitlere kelle, teröriste sayın diyen bir adam(?)ın başkanı olduğu partiye oy verdi diye düşünebildiğim insanlar. evlat acısı hiç bir şeye benzemez cümlesini gözlerinden okuyabildiğimiz, o acıya rağmen dimdik duran vatan sağolsun diyen, cennetin ayaklarının altında olduğu insanlar.

çok yüce insanlardır kendileri.. altından üstünden siyaset yapılamayacak kadar yüce..

"askerlik yan gelip yatma yeri değildir" lafının en içlerine oturduğu annelerdir. vatan sağolmalı ancak bu gencecik yaşta toprağa verdiği evladı da sağolmalıydı. bunun acısı bir yerlerde kalır ve söylenecek tek söz "vatan sağolsun"dur. ve birileri kalkıp bir gün "şehit cenazeleri gereğinden fazla yaygaralı oluyor" der. annenin acısına tuz basar belki bu söz. geride kalan bir başbakan sözü değildir elbette. yalnızca ciğeri yanacak olandır; şehit anasıdır.

pek muhterem medyamızın sadece şehit cenazelerinde farkettikleri, şefkat zengini, yufka yürekli, çektikleri acı ve yücelikleri kelimelerle anlatılamayacak anneler.

elleri öpülesi analardır.

şehit anası başlığında incelemek isterdim ama sabahın 5 inde o kadar koydu ki sözleri yönlendiğimi umursamadım... oraları düşündürdü... cocukluğu,toyluğu,masumluğu düşündürdü yine....

kamil abalıoğlu nun şehit anası türküsü

dün gece yavrumu rüyamda gördüm
yün çorap istedi o sabah ördüm
zarfa şırnak yazıp postaya verdim
askerin anası erinmezimiş

yanası yanası ciğer yanası
yansa da ağlamaz şehit anası
ananın yaktığı asker kınası
kıyamete kadar silinmezmiş

zamanı tez geçti üç ay kalmıştı
kuşkunun yerini umut almıştı
cansız hayalim diye resim salmıştı
belkide gidipte gelinmezmiş

soğukmuş oralar her taraf karmış
dağlar amansızmış,yolları darmış
bastığı yerde de bir mayın varmış
toprağa basarken bilinmezmiş

nöbete giderken gününü saymış
az değil uz değil tam ondört aymış
o gece görmedik bir yıldız kaymış
yıldız sahibine görünmezmiş

al kanları beyaz kara dökülmüş
kol kopmuş yavrumun topuk sökülmüş
duydum ki ciğerim ölürken gülmüş
halbuki ölürken gülünmezmiş