bu çabanın sahipleri işi inada bindirmişlerdir.. lakin "
hacı kadranda 220 yazıyor ama ben bunu geçerim.." diyen insan evladı ile aynı kefene konmalılardır.. evet doğru okudunuz
aynı kefen dedim.. bu inat insanı ölüme götürmüştür malum.. şarj edilemeyen pili şarj etme eylemi sizi fiziksel ölüme götürmez ,doğrudur, ama peki ya ruhsal ölüm?.. o hayal kırıklığı, umutsuzluk ve can sıkıntısı ruhunu çürütür insanın.. ayrıca
sarj edilemeyen pilin dolmasını
sarj makinesinin başında bekleyip saat başı
walkman üzerinde yaptığınız denemelerde beklemenizin boşa olduğuna kendinizi yavaş yavaş alıştırmanız, kendinize olan güveninizi de zedeler.. o günden sonra hiçbirşeye tam manasıyla bağlanamazsınız, kendizi veremezsiniz.. o gün
bir dönüm noktası olur hayatınızda..
ayrıca bu çabanın sahibi insan
eşitlikten yanadır.. neden
şarj edilemeyen pillerinde yeniden ve yeniden kullanılma hakkının olmadığı sorusunu kendisine sormuş ve yanıt alamaması üzerine kendini piller arasındaki
sınıf ayrımına karşı savaşmaya vermiştir..
sosyalist de olabilir evet..
