şans kapıyı çalınca  

bir ara show tv'de yayınlanan, aile büyüklerinden birine el becerisi, ezber tarzı sınamalarla 7milyar 535 milyon 65lira değerinde hediyeler veren yarışma.
bakalım efendioğlu ailesi'nin babası ayhan bey ailesine 7milyar 535 milyon 65lira değerindeki hediyeleri kazandırabilecek mi?
kazanınca; bütün dünya buna bir inansa bir inansa hayat bayram olsa...
kaybedene de; nerdesin nerdesin seni unutamıyorum diye sözleri olan şarkılar, enstrümental olarak çalınır ve teselli armağanı olarak fantomdan halı yıkama makinesi hediye edilir.

bu program yüzünden birbirinden ayrılan aileler bile olmuştur.

(bkz: şans kapıyı kırınca)

ailecek hem o ailenin geçirdiği zorluklar ve heyecan dolu bir haftayı izledikten sonra tam yapacak mı yapamayacak mı diye beklerken her seferinde tam gong sesi çaldıktan sonra reklama girmesinden sonra "aaa" diye tepki verdiğimiz eski bi programdır.işlem tamamlandığında kendimiz kazanmış gibi sevinirdik tamamlanamadığında da üzülürdük.bu özelliğiyle türk halkını, birbirinin sevinç ve üzüntülerini paylaşaraktan yakınlaştırdığına inanırdım.

yayınlandığı dönem boyunca ezber kısmını kazanan bir ailenin varlığına rastlanmayan yarışma. hatta kazanan bir aileye rastlanmamıştır. (bkz: biri bizi kazıklıyor)

bir dönem de ali sürmeli- aysun kayacı ikilisi tarafından sunulmuş yarışma programı.

kader anında bir kalp atış sesi vardır, dup dup dup dup diye.
bir de sürenin bitmesine doğru kıl bir ses, son otuz saniye son 15 saniye son 10 saniye son 5 saniye dit dit dit dit diye sinir eder.
bıkmadan usanmadan aynı şeyler seyirciye sunulur.

bir zamanlar show tv de yayınlanan, 2-3 tane hediye vericez diye ailelerin televizyonda maymun gibi oynatıldığı yarışma.

bir zamanlar show tv de yayınlanan programdı. yarışmaya katılan ailenin babasına abuk subuk işler yaptırılır ve yapabildiği takdirde ailesinin seçtiği hediyeleri kazanırdı. ortaya çok komik manzaralar çıkardı. misal 4 yaşındaki çocuk, koskoca katalogdan oturma grubu ya da camaşır makinesi falan isterdi ve bunu yarışma başlamadan önce defalarca üstüne basa basa söylerlerdi.
(bkz: 4 yaşındaki mahmut oturma grubu istedi)
(bkz: kader anı)

(bkz: şans kapıyı tıklatınca)