üzüntünün gece depreşmesi  

ne derece sıkkın olursanız olun gün içerisinde iş güç okul derken insan az da olsun dağıtır içinde bulunduğu havayı lakin havanın kararmasıyla beraber yalnızlıkla beraber hüzünde kaplar insanın içini.hüzün geceyi sever,akseder,içi burkar..yine sabah olur ama sonra yine gece....

yeterince yoğun olan bir üzüntü için son derece geçersiz olan genelleme.

karanlık pekiştirir hüznü...gün umutla beraber doğar...güneş ışığı insana her ne olursa olsun başaçıkabileceğini, hiç bi şeyin kendini üzebilecek kadar önemli olmadığını hissettirir...güneşin doğuşunu görebildiğin,onu hissedebildiğin sürece o küçücük umudun içinde bi yerlerede kıpırdanmaya başladığını hissedip mutlu olursun...ama gece olup da karanlık çökmeye başladığında hüznü de getirir beraberinde...yine düşünceler,yine üzüntü,yine karamsarlık...belki de insanın kendisidir böle hissetmek isteyen...kim bilir....

düşünme fırsatı bulduğunuz andır çünkü gece.gerçeklerle yüzyüze geldiğiniz,düşündüğünüz,yitirdiklerinizi farkettiğiniz zamandır.ağlanmamalıdır..ağlamak sizin için kaybetmişliğin ifadesi ise ağlamamalıdır...

gecenin ilerleyen vakitlerinde winamp'ın onca şarkı arasından gidip anathema'yı my dying bride'ı seçmesinin sonucu olabilir bu durum.

sessizliktir belki insanı düşünmeye teşvik eden. kötü olan ne varsa tokat gibi çarpar insanın suratına. tüm çirkinliğin, tüm mutsuzlukların teker teker konuşmaya başlar beyninde. yaşadıklarının dili vardır beyninde. susturamazsın. yalnızlığına birileri lazımdır. sessizliği birileri bozsun istersin. sen susarsın hüzün konuşur. diğerleri uyurken yatağında mışıl mışıl, sen karanlığın içinde hapsolmuş taklidi yaparsın. gündüzleyin onca ses içerisinde arkadaşına söylediklerini bile zor duyarken, insan nasıl kendi iç sesini duyabilir ki?

sıcacık duştan çıkıp, pijamalar giyildikten sonra herşey yolundayken, yastığa kafayı koyar koymaz perdenin arasından süzülen ayın ve sokak lambasının ışığıyla insanın içini bir hüzün kaplaması durumu.

erkenden uyuma sebebi. daha az acı çekmek için.

adınızın anlamı geceyse daha başka oluyor sizin için gece..

üzüntünüz daha çok artıyor, daha farklı duygular sarıyor bedeninizi. düşünmek için daha çok fırsatınız olunca dökülüyor içinizdekiler bir bir.

üzüntüler gece depreşiyor çoğu zaman. insan kendiyle kaldımı ölçüp tartıyor heybesindekileri. iyisiyle, kötüsüyle ayırıyor elindekileri. ağlıyor bazen, yastıklara döküyor içini. bazen de dalıyor gözleri çok uzaklara.. bi şekilde hüzünleniyor insan ister istemez. sadece yüreği kalıyor yanında.. düşündüklerini tartarken uyakalıyor insan. bir sonraki geceye kadar hafifliyor sancılar..

işte bu yüzden sevmemişimdir karanlığı ve siyahı,çünkü her zaman insana hüzün verir gecenin o simsiyah rengi.ister ailenizle kalın,ister ev arkadaşlarınızla,isterde yurt öğrencisi olun ama gecenin bir yarısı olur ve karanlık çöker.herkes uyumuştur ve sizin hiç öyle bir niyetiniz yoktur, ama mecburen yatarsınız yatağınıza ve sarılırsınız yastığınıza,yapacağınız başka bişey kalmamıştır ve düşünürsünüz size acı veren neler varsa ve acı çekersiniz.gözyaşlarınız birer birer akarlar yüzünüzden ve yastığınız sırılsıklam olur,sessizce bağırarak ve hıçkırarak ağlarsınız öylece,ama kimse duymaz sesinizi,korkarsınızda geceden işte o anlarda...

başınızı yastığa koyduğunuz anda işte o zaman başlar günün özeti. en saf olduğunuz andır, kendi kendinize ne yaptım ben bugün diye düşünürsünüz. yaptığınız yanlışlar, size yapılan hatalar hepsi birer birer çıkar ortaya. gün içindeki koşuşturmacada bir şekilde unutmaya çalıştığınız anlar, daha sert vurur yüzünüze. ve vicdanınız ile karşılıklı hesaplaşma belki de sizi sabahın ilk ışıklarına kadar götürür. bazen de küçük bir sms bu üzüntüyü alır götürür.