bir zamanlar evimde beslediğim cins bir kızdır kendisi. aynı okuldaydık maalesef. üniversiteli bir kızın ağzından çıkan tek laf evlilik olabilir mi ya? sürekli evlenip çocuklarımın anası olacağım, çalışmayacağım, kocama tapacağım vs. deyip dururdu. fenalık getirdi gacı. hayır o değil de madem ev hanımı olacaksın anana babana yazık de ki okumak istemiyorum, daha doğrusu okumak istiyorum ama çalışmayacağım de de adamcağız da hırpalamasın kendini seni okutacağım diye. okula yaptığın yatırımla şahane bir düğün yaparsın olur biter. anlamıyorum bu cins kızları. ya aileden böyle görmüşler ya da rahatlarına düşkünler, her ne ise. nitekim ben evimdeki insanın canını sıkan bu tipten kurtuldum, herkese de tavsiye ederim, salın gitsin!
not: sana ne zararı vardı diyenlere;
arkadaş kız kendisi yetmiyormuş gibi beni de kendine benzetmeye çalışıyordu. neymiş efendim yemek şöyle yapılırmış, böyle yapılırmış, çalışmamak lazımmış, evde kocayı beklemek lazımmış falan da falan...
haklısın kardeşim haklısın ben zaten doktoramı evde kocam üzerinde yapmak için okuyorum bunca senedir.
(bkz:
ybsg)
