üniversite öğrencisi  

sen, ben, o, biz, siz, onlar. etraf üniversite öğrencisi dolu. hayatlarını kurtarmaya çalışıyorlar. tek amaçları daha yaşanılası bir hayat. acaba yapabilirmiyim. olurmu ki bilmem ama. ihtiyacımız var onlara. hem onlar olmasa bu hayat çekilmezdi. toplumun elit tabakası kendileri.

üniversite sonrasını kestiremeyen,n'olucam ben okul bitince ya diyen,oradan buradan burs alma ihtimali olan,makarna sevici,tüm parasını fotokopiye yatıran,vizesiyle finaliyle ödeviyle gerilip yorgun ve genelde uykusuz kalan insan modeli.

üniversite sonrasındaki hayatında kendini belirsizliğin ve iş bulma sıkıntısın içinde bulacak kişi.

okurken ev bulmakta sıkıntı çeken topluluk.yeni eve çıkma seanslarında "illâ kız ya da erkek arkadaşımızı karım ya da kocam diye mi göstermeliyim?" sorusu zihinlerinde yer alır.

aslında teoride olmama rağmen pratikte hala lise kafalı düşünce tarzımla olamadığım şey.özelikle yeni bir şehir,yeni kurallar,yeni arkadaşlar,vazgeçilemeyen uzaktaki sevgili ve yepyeni bir yaşam en belirgin özellikleri arasında bulunur genelde.

yurtta mı kalmalı yoksa evde mi,evde kalınacaksa ev arkadaşı kim olmalı,abi sende x notları var mı,bana da bir çay alır mısın,o bursun sonuçları açıklandı mı,akbil çıkartmak için nereye gidiyoruz,a yere gitmek için hangi otobüse binmek lazım,bizim anfideki hede hüdü kızın/erkeğin adı ne,sevgilisi var mı,konferans varmış girsek mi,öğrenci işleri kaçta açılıyor,vizeler/finaller/bütler ne zaman başlıyor gibi bitmek tükenmek bilmeyen sorularla okumaya çalışan kişi.

şehir değiştirmeyenler için lise yaşantısının devamı şeklinde olan üniversite hayatında yeni sahip olduğu bu ünvanla farklılıklar arayan insandır.

bir ülkenin en önemli nüfus bölümü. tahminimce bir ülkenin üniversite öğrencilerini yok etmek, o ülkeye vurulabilecek en büyük darbedir.

''üniversiteye giricem ben,öss var,çalışmalıyım,etmeliyim'' diye beyni yenen eski yarış atı. öss stresi ile 40 kere bi gireyim üniversiteye hiç çalışmıcam şerefsizim diyenlerin bir kısmının bu sözlerini gerçekleştirdiği ve bunun sonunda da sürüne sürüne sınıf geçtikleri görülmüştür*. bunlarının çoğu öss zamanı ''idealistim ben idealist'' diye bik bik öterken üniversitede pıss diye sönebilir. bu yüzden'' okuldan sonra napıcam ben,napmak istiyorum ben'' sorularının cevaplarını bulamaz. üniversite sonrası hayatı geçtim, artık yaz geldiğinde ne yapacağını şaşıran insandır. hele uzuuun süre yatıp kendini geliştirmek için hiçbişey yapmadıysa günün birinde uyanır bakar okulun bitmesine az kalmış ama elde var sıfır. cv delisi öğrenci tayfasını gördükçe de bi garip olur. cv'si dolsun diye o kıytırık staj senin bu sertifika benim diye koşanların yanında gittikçe ezilir. bi garip olur. ben de staj mı yapsam, yurt dışı için mi kassam, yoksa yine yatsam mı der de dediğiyle kalır. hani benim ideallerim der,canlandırmaya çalışır bi kaç defa ama olmaz. bakar hiçbişey yapmak istemiyor, işte o an yine depresyonun yolları taştan ...

(bkz: üniversite birinci sınıf öğrencileri)

dengesiz beslenme uzmanıdır...

nedense ara sıra kendilerini sınıflandırmaya çalışırlar, şöyle ki:
vakıf(özel) üniversiteli vs. devlet üniversiteli
burslu vs. paralı
çancı vs. f'ci
fen liseli vs. normal liseli
clubber vs. rocker
sağcı vs. solcu
abazan vs. diğerleri
a şehri vs. b şehri
a üniversitesi vs. b üniversitesi
x bölümü vs. y bölümü

*

yumurtanın bütün versiyonlarını bilir,
makarnanın yanında birası balığın yanında rakı gibidir,
dolmuş yerine yürümeyi tercih eder,sporcudur,tasarrufludur
ve iyi bir işletmecidir,
odası her daim misafire açıktır,
günün her saatini verimli kullanır,az uyur çok çalışır,
batağın,kingin kitabını baştan yazar,
o bir üniversite öğrencisidir...

kafasının bir yerinde sinek vızıltısı gibi dolaşan "vize final ödev teslim" kelimelerine aldırmamaya çalışarak, gençlik yıllarının en güzel anılarını depolamaya çalışan;
üşengeç olmak için her şeyi yapmaya çalışsa da, buna izin vermeyenlere lanet okumanın kitabını yazmış;
en yaratıcı mutfak hikayelerine sahip;
ay başlarında, bursu yattığında, harçlığını aldığında, çalışıyorsa maaşı yattığında cebindeki parayı nereye harcayacağını düşünürken, ay sonu geldiğinde simit-peynire bile lüks gözüyle bakan;
sevgiliye yavaş yavaş "evlenilecek kadın/erkek" gözüyle bakmaya başlayan;
doğaçlama çıkan ev partilerinin sonunda "abi biz ders çalışacaktık yaaaa!" dedikten sonra "yemişim sınavını vur dibine" ile devam edip "aman sabahlar olmasın" ile bitiren;
sınava çalışma süresini kısaltma rekoru kıran;
"bugünün işini yarına bırakma" atasözünü teslimden/sınavdan bir gece önce hatırlayıp kafasını vuracak duvar ararken, kendini bilgisayar başında "battı balık yan gider" nidalarıyla oyun oynarken/muhabbet ederken bulan;
her akademik dönemin başında "bu dönem farklı olacak, bütün dersleri vereceğim, en düşük not bb olacak" gazıyla başlayıp, dönem sonuna gelindiğinde "umduğunu değil bulduğunu yiyen" ;
kantinin sadece yemek alınan bir yer olmadığının farkına daha ilk günden varan;
yurtta kalıyorsa hayatının sonuna kadar yanında olacak arkadaşlıklar edinme fırsatı yakalayan;
arada sırada da olsa "yahu bi yerlere girip çalışsam mı acaba?" sorusuna kendini kaptıran, bunun için uğraşan, ama sonunda okul ağı bastığı için vaz geçen;
vaz geçmeyenlerinin de torunlarına "hem okudum hem çalıştım" hikayelerini anlattığı;
staj nedir bilen, hatta çok iyi bilen;
naylon stajı ondan daha da iyi bilen;
dünyanın neresine giderseniz gidin gözünden anlayacağınız şahıslar.

belki de en dertsiz, tasasız ve güzel yıllar..güzel dostlukların temelinin ilk atıldığı..kıymetini bilmek gerekmiş..ilerleyen yıllarda insan çok arıyor o zamanları..

eğer imkanı varsa şu üç programa katılması şiddetle tavsiye edilen öğrencidir; work and travel, erasmus ve interrail.

iki yıldır üzerime yapışmış ve giderek kendimi gerizekalı gibi hissetmeme neden olan şahane, dört başı mamur yafta.

besin piramidinde "kira yaklaşırken piramide ekmek banılan kısım" da bulunurlar. bizim evden biliyorum arkadaş az önce su içme bahanesiyle şaşal şişesini ısırıp yemeye başladı. açız lan.

vaktinin büyük kısmını ders notu arayarak ve fotokopi çektirerek geçirir.

kendini birçok yönden geliştirmesi gereken kişidir. calculus bilipte felsefeden, siyasetten, vs. anlamayan güruhtan olmamalıdır.

4-5 yıl sonraki iş arama,işe girip adam akıllı para kazanana kadar sömürülme,kredi yurtlar kurumunun borçlarını ödeme, askerliği aradan çıkartma gibi kallavi süreçlerden düşünce olarak henüz ırak insanlardır.. ki öyle olmaları da gerekmektedir.. ne de olsa herşey mevsiminde güzeldir.. en büyük tavsiyem ise kredi yurtlar kurumunun verdiği o lanet burstan uzak durmalarıdır..

ayın 6 sı akşamı çoğunun içtiği cenabet güruh.

(bkz: ibret ul versite)

bu öğrenciler hakkında en ama en acı olanı, okudukları okulu sosyal ve kültürel olarak dolgunluğa ulaşmak için bir araç görmektense, bir ekmek kapısı olarak görmeleridir. elbetteki bu düşünce tarzına sahip olmalarının sebebi kendi benliklerinden kaynaklanmaz. ülke şartları bu öğrencileri "üniversite mezunları iş bulmakta rahattır. lise mezunu adama göre üniversite mezunu daha kolay iş bulur. iyi üniversitede okumak daha da paralı iş kapılarını açar" şeklinde düşünmeye itmiştir.

halbuki üniversite insanın kendi sınırlarını zorlayacağı, bağlı olduğu zincirler varsa bu zincirleri kıracağı bir mekandır. istediği herşey elinin altındadır bazen. bilgi kaynaklarına ulaşma olanağı çok daha iyi olduğu gibi, belli bir yaştan sonra (özellikle iş hayatında) sahip olamayacağı insanlarla sosyalleşme şansına da sahiptir. siyaseti en rahat yapabileceği yerdedir aynı zamanda. ancak ülkemizdeki çoğu üniversite öğrencisi bunların farkında değildir.

bu yüzden büyük bir kısmı kayıptır..

potansiyel terörist.

yo yo, benim düşüncem değil bu. haşmetlü büyüklerimiz, tartsan iki kantar etmeyecek varlıklarına öyle bir değer biçiyorlar ki; istemeden öyle hissediyorsun kendini.

birkaç gün önce okulumun kuruluş yıldönümüymüş. -müş diyorum; çünkü kampüs içinde ve önünde -abartmıyorum- yüzlerce polisi görünceye kadar bundan haberim dahi yoktu. zaten geçen seneden turnike koymuşlardı kampüs girişine, ekstra güvenlik önlemi olarak kimlikleri kontrol ettiler teker teker. içeriden slogan sesleri falan geliyor. kampüste öğrenciden çok polis var... fakülteye gireceğim. binanın önünde de güvenlik görevlileri. kimlikleri burada da kontrol ediyorlar. dördüncü yılım, fakülte girişinde ilk defa böyle bir uygulamayla karşılaşıyorum. neyse içeri gireceğim, "hanımefendi çantanız!" diyor. "ne var çantamda lan gevşek?" diyemiyorum. efendi efendi kontrol ettiriyorum...
yukarı çıktığımda konferans salonunda bir hareketlilik gördüm sonra. sınıf önünde bi arkadaşa rastladım, "ne ayak arkadaşım?" dedim; "adalet bakanı geliyormuş konuşmacı olarak" dedi. kafamda trink sesini duymam uzun zamanımı almadı. e bari gireyim dedim, bakalım neler anlatacak güzel ülkemin sayın bakanı... kapıya yöneldim, gireceğim; "kimlik?" dediler. "al allah'ın cezası; al" diyemedim, gösterdim. yandaki güvenlik görevlisi "çanta??" dedi. bir şey diyemedim artık, kaçıncı oluyor. tekrar kontrol... ve zafer! yoruldum yemin ederim. sonunda konferans salonundayım. yihhu!

sonrasında ne mi oldu? bakan yoğun programından dolayı teşrif buyuramadı. yanıma kar kalan çıkardığım şu sonuç oldu:

öğrenci misin? suçlu potansiyeli var sende arkadaş. adam öldürmezsin, öldüremezsin belki ama düşünürsün. düşündükçe eleştirirsin mazallah. düşünen kime fikirlerini söylemesine izin vermişler ki sana verilsin, ha? palavra...

o gün sadece benim değil, birçok kişinin karşılaştığı bu muameleden dolayı çok rahatsız oldum. olduk. "öğrenci"ler, varlıklarıyla varlığımıza anlam katan değerlilerimizin, o çok değerli varlıklarını tehlikeye atan haşereler olarak görülüyor yahu. üniversitede, okulda, gubidik sınavla elde ettiğim eğitim hakkını ve buna bağlı olarak kazandığım hakları kullanacağım yerde... korkuluyor üniversite öğrencilerinden. pehh!