|
|
- (görsel: ümit ozat ile mondragon un şampiyonluk sevinci/19749)
geçen sene ligimizin önemli oyuncularından ümit ozat ve mondragon köln takımına transfer oldular.sene sonunda da köln bundesliga 'ya çıkma başarısı gösterdi.ve bir fotoğraf var ki, çok güzel.ümit ile mondi beraber ağlıyorlar.sanırım lige çıktıkları maç sonunda çekilmiş bir fotoğraf bu.bu adamlar ligimizde yıllardır birbirine en zıt 2 takımda oynadılar.ama gel gör ki avrupa'da aynı forma altındalar ve mutlu bir olay için birlikte mutluluk gözyaşı döküyorlar.olaya avrupa kültürü mü diyeyim ne diyeyim karar veremedim ama çok mutlu oldum.
(bkz: teşekkürler çocuklar)(mkopaw, 24.07.2008 23:35 ~ 23:40)
- fazla uzağa gitmye gerek yok. meselenin tek bir izahı var o da yeni birşey değil:
(bkz: futbol aşkı)
- (bkz: salya sümük)
- bir sezon boyunca aynı forma için mücadele eden iki futbolcunun emeklerinin karşılığını aldıklarından sonra ki duygularının dışa vurumudur. gayet normaldir ağlayarak birbirlerine sarılmaları. zaten futbolculuklarını bir yana bırakırsak hem ümit hem de mondragon karakterli adamlardı. ayrıca yanlış anlaşılan bir konu var. birbirlerine ezeli rakip olmuş ayrı takımlarda oynuyorlar diye futbolcular birbirlerine düşman gözüyle bakmıyorlar. çoğunun saha dışında iyi arkadaş olduklarını ailecek görüştüklerini vs. biliyoruz. bütün gerilimleri yaratan kulüplerin taraftarlarıdır. gerçi taraftarlarda öyle. ortada maç olmadığı zaman onlarda arkadaş. ama işin içine maç özellikle derbiler girdi mi iş kavga boyutlarına varabiliyor.
türk futbolu epey gelişti milli takımı baz alırsak ne facialar (8-0'lar, 6-0'lar) yaşadık. o günlerden avrupa şampiyonalarında yarı final oynar duruma geldik. ama gel gör ki taraftar profilimiz bir türlü değişmedi. hep bir hazımsızlık (herkes için geçerli) yenilgiye tahammül edememe durumu var. oysa ki futbolun bir eğlence olduğunu, yenmek kadar yenilmenin de doğal olduğunu bir türlü öğrenemedik. avrupa futbolunda yavaş yavaş söz sahibi olduk ama taraftar profilimizle avrupalılaşamadık maalesef.
|
